“എന്റെ പൊന്നു മോനേ, നീ രാവിലെ മുതൽ ഒരു കുടം വെള്ളം കുടിച്ചല്ലോ! നിനക്കിതെന്തു പറ്റി ഇന്ന്? പെണ്ണിനെ കാണാതെ ഒരു മിനിറ്റ് പോലും ഉമ്മറത്തിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലേ ചെക്കന്?” ഉമ്മ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. സഫയും വാ പൊത്തി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഷാഹിദ് ചമ്മലോടെ ജസ്‌നയെ നോക്കി. ഉമ്മയും സഫയും നോക്കിനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ജസ്‌ന തന്റെ മുഖത്ത് അതിമനോഹരമായ
ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയിച്ചു. തേങ്ങ ചിരകുന്നത് നിർത്തി കൈ കഴുകി, ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്ന് തണുത്ത വെള്ളമെടുത്ത് ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്ന് അവൾ ഭർത്താവിന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു.
“ഇക്കാ, ഉമ്മറത്ത് പോയിരുന്നോളൂ… ഇവിടെ ചൂടല്ലേ. ഇനി വെള്ളം വേണമെങ്കിൽ താഴെ നിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞാൽ മതി, ഞാൻ അങ്ങോട്ട് എടുത്തുതരാം,” അവൾ തേൻ പുരട്ടിയതുപോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ ഗ്ലാസ്സ് കൈമാറുന്ന ആ ഒരൊറ്റ സെക്കൻഡിൽ, ഉമ്മയും സഫയും കാണാതെ അവൾ ഷാഹിദിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയ നോട്ടത്തിൽ ഒരിറ്റ് പ്രണയം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല—മറിച്ച്, ‘വെറുതെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അഭിനയിക്കണ്ട’ എന്ന കർശനമായ താക്കീതായിരുന്നു ആ കണ്ണുകളിൽ!
ഷാഹിദിന്റെ തൊണ്ടയിൽ വെള്ളം കുരുങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗ്ലാസ്സ് തിരികെ വെച്ച് തളർന്ന ചുവടുകളോടെ ഉമ്മറത്തേക്ക് തന്നെ നടന്നുപോയി.
പോകുന്ന പോക്കിൽ അവന്റെ ആ തളർന്ന ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ, ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അവൾ പോലുമറിയാതെ ചെറിയൊരു വിജയഭാവം വിരിഞ്ഞു. സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് തന്നെ അഴിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന പുരുഷൻ, ഇപ്പോൾ തന്റെ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിന് വേണ്ടി ദാഹിച്ചു നടക്കുന്നു! ദാമ്പത്യത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ സ്വന്തം കൈകളിൽ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നതിന്റെ ആ അധികാരസുഖം അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി ആസ്വദിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അടുക്കളയിലെ ഗ്രാനൈറ്റ് കൗണ്ടറിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, ചായപ്പൊടി ടിന്നിന് പിന്നിലായി അവൾ വെച്ചിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ ചെറിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.
അടുപ്പിലെ മീൻവറുക്കുന്ന എണ്ണയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ ഉമ്മയും സഫയും അത് കേട്ടില്ല. എന്നാൽ ജസ്‌നയുടെ കാതുകൾ ആ ശബ്ദം കൃത്യമായി ഒപ്പിയെടുത്തു! ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ തന്റെ ഫോണിലേക്ക് ആരിൽ നിന്നാണോ മെസ്സേജ് വരാൻ സാധ്യതയുള്ളതെന്ന്
അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് പെട്ടെന്ന് കൂടി. ചുറ്റും പുകഞ്ഞുയരുന്ന നാടൻ കറികളുടെ ഗന്ധത്തിനും, തനി മലപ്പുറം വർത്തമാനങ്ങൾക്കും നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ—അങ്ങ് കടലിനക്കരെയിരിക്കുന്ന ആ കോടീശ്വരനായ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് തനിക്ക് മാത്രമായി ഒരു രഹസ്യസന്ദേശം വന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന ചിന്ത അവളുടെ സിരകളിലൂടെ വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു തരിപ്പ് പടർത്തി!
അവൾ പതിയെ കൈ തുടച്ചുകൊണ്ട് കൗണ്ടറിനരികിലേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു. സഫയുടെ കണ്ണുകൾ തന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നീളാതിരിക്കാൻ ശരീരം കൊണ്ട് മറച്ചുപിടിച്ച് അവൾ ഫോൺ അൺലോക്ക് ചെയ്തു.
വാട്ട്സ്ആപ്പിൽ “ഏട്ടൻ “എന്ന പേരിന് നേരെ പച്ചനിറത്തിൽ രണ്ട് പുതിയ സന്ദേശങ്ങൾ കിടക്കുന്നു!
അടുക്കളയിൽ വെച്ച് അത് തുറന്നുനോക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല. “ഉമ്മാ… ഞാൻ ഒന്ന് മുകളിൽ പോയി മുഖം കഴുകിയിട്ട് ഇപ്പൊ വരാം, ആവി കൊണ്ടിട്ട് കണ്ണുനീറുന്നു,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഫോൺ ചുരിദാറിന്റെ ഷാളിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ച് അവൾ വേഗം മുകളിലെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
മുറിയിലെത്തി വാതിൽ ചാരിയ ഉടനെ, കട്ടിലിന്റെ അരികിലേക്ക് ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ചാറ്റ് തുറന്നു.
ആദ്യത്തെ മെസ്സേജ് ഒരു പി.ഡി.എഫ് (PDF) ഡോക്യുമെന്റായിരുന്നു—അവളുടെ പേരിലുള്ള കനേഡിയൻ സ്പൗസൽ വിസയുടെ ഔദ്യോഗിക ആപ്ലിക്കേഷൻ ഫയൽ ചെയ്തതിന്റെ രസീത്!
അതിനു താഴെയായി ഒരു വെബ്സൈറ്റ് ലിങ്കും, ഒപ്പം സാഹിത്യഭംഗിയുള്ള നല്ല തെളിഞ്ഞ മലയാളത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്ത ഒരു വലിയ മെസ്സേജുമുണ്ടായിരുന്നു:
cute