“പൊന്നൂ… മഞ്ചേരി ടൗണിൽ എന്റെ പഴയ ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്സ് കുറച്ചുപേർ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ പോയി അവരെയൊന്ന് കണ്ട് ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് പത്തരയാവുമ്പോഴേക്കും വരാം,” അവൻ കാറിന്റെ താക്കോലെടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ശരി ഇക്കാ,” തലയിണയിൽ നിന്ന് തലയുയർത്താതെ തന്നെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ഷാഹിദ് നിരാശയോടെ വാതിലടച്ച് പുറത്തേക്ക് പോയി. താഴെ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഗേറ്റ് കടന്നുപോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ ജസ്‌ന ദീർഘമായൊന്ന് നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് മലർന്നുകിടന്നു.
മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കാർ യാത്രയുടെ ശാരീരികമായ തളർച്ചയും, മനസ്സിന്റെ ഭാരവും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. എങ്കിലും സ്വന്തം ഭാര്യ ഇത്രയും ക്ഷീണിച്ചും മനസ്സ് നൊന്തും കിടക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ അരികിലിരുന്ന്
അവളുടെ വിഷമം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം, ആ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടി കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ചായ കുടിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പോയ ഷാഹിദിന്റെ രീതി ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ശൂന്യത തോന്നി.
ആ വലിയ മുറിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ മച്ചിലെ ഫാനിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുമ്പോഴാണ്—അരികിൽ കിടന്നിരുന്ന അവളുടെ ഫോൺ ചെറിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തത്.
ജസ്‌ന പതിയെ ഫോണെടുത്തു നോക്കി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും അവളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിലൂടെ സുഖമുള്ളൊരു തരിപ്പ് പാഞ്ഞു: ‘Ettan’!
അവൾ വേഗം വാട്ട്സ്ആപ്പ് തുറന്നു.
“വീട്ടിൽ സുരക്ഷിതമായി എത്തിയോ? കുമരകത്തെ ചൂടും ഇത്രയും ദൂരത്തെ യാത്രയും കഴിഞ്ഞ് ഒരുപാട് ക്ഷീണിച്ചുകാണുമല്ലോ. ഇന്നലത്തെ തലവേദന ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? നന്നായി റെസ്റ്റ് എടുക്കൂട്ടോ.”
ആ ചുരുങ്ങിയ വരികളിലൂടെ ജസ്‌നയുടെ കണ്ണുകൾ രണ്ടുമൂന്നു വട്ടം ഓടി.
അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് പെട്ടെന്നൊരു തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയതുപോലെ തോന്നി. സ്വന്തം ഭർത്താവ് തന്നെ ഈ മുറിയിൽ തനിച്ചാക്കി കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കറങ്ങാൻ പോയപ്പോൾ, അങ്ങ് കടലിനക്കരെയിരിക്കുന്ന ആ കോടീശ്വരനായ മനുഷ്യൻ താൻ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിയോ എന്നും തന്റെ ഇന്നലത്തെ തലവേദന മാറിയോ എന്നും കൃത്യമായി ഓർത്തുവെച്ച് അന്വേഷിച്ചിരിക്കുന്നു! ഒരു പരിധിവിടലുമില്ലാത്ത, എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം കരുതലുള്ള ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞ മനസ്സിന് നൽകിയ ആശ്വാസം ചെറുതായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ വിരലുകൾ വേഗത്തിൽ കീബോർഡിൽ അമർന്നു: “സുരക്ഷിതമായി എത്തി ഏട്ടാ. ഒരുപാട് നന്ദി ചോദിച്ചതിന്. തലവേദനയൊക്കെ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി മാറി, വെറുതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഏട്ടൻ അവിടെ ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ചോ?”
അയച്ച ഉടൻതന്നെ അപ്പുറത്ത് രണ്ട് നീല ടിക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. ‘Typing…’ എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞു.
“ഇവിടെയിപ്പോൾ ഉച്ചസമയമല്ലേ, ഓഫീസിലെ മീറ്റിംഗുകൾക്കിടയിൽ ഒരു ബ്ലാക്ക് കോഫി കുടിച്ചിരിക്കുകയാണ്,” രോഹിത്തിന്റെ മറുപടി വന്നു. “മഞ്ചേരിയിൽ എത്തിയ സ്ഥിതിക്ക് ഇനി വീട്ടിലെ ബഹളവും ഉമ്മയുടെ കയ്യിലെ നല്ല ചൂട് പത്തിരിയും കോഴിക്കറിയുമൊക്കെയായിട്ട് സന്തോഷമായിരിക്കുമല്ലോ അല്ലേ? സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇവിടുത്തെ ഈ മെഷീൻ കോഫിയും സാൻഡ്‌വിച്ചുമൊക്കെ മടുത്തു, നാട്ടിലെ ആ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ട് വർഷങ്ങളായി.”
ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അലിവ് തോന്നി. താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നോ തനിക്ക് ആരുമില്ലെന്നോ അയാൾ നേരിട്ട് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പോലും, ആ വലിയ ഗ്ലാസ്സ് ക്യാബിനുള്ളിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കാപ്പി കുടിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ ചിത്രം അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് തെളിഞ്ഞുവന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി വീഡിയോ കോളിൽ വെച്ച് കണ്ട അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ നിശ്ശബ്ദമായ ഏകാന്തത ആ വരികൾക്കിടയിലൂടെ അവൾക്ക് വ്യക്തമായി അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
തനിക്ക് ചുറ്റും സ്നേഹിക്കാൻ ഉമ്മയും വല്യുമ്മയും സഫയുമെല്ലാമുണ്ട്; പക്ഷേ കോടികൾ ആസ്തിയുള്ള ഈ മനുഷ്യന് ആ തണുത്ത രാജ്യത്ത് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം ചൂടോടെ വിളമ്പിക്കൊടുക്കാൻ പോലും സ്വന്തമായി ആരുമില്ലല്ലോ!
cute