അവൻ തലയുയർത്തി കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അന്നത്തെ ആ
അഹങ്കാരിയായ പുരുഷന്റെ നിഴൽ പോലും അപ്പോൾ അവനിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിപ്പോയി പൊന്നൂ… കുമരകത്ത് വെച്ച് ഞാൻ കാണിച്ചത് മുഴുവൻ എന്റെ ഭ്രാന്തായിരുന്നു. നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ സമനില തെറ്റിപ്പോയതാണ്. കഴിഞ്ഞ നാല് ദിവസമായി നീ എന്നെ തൊടാൻ സമ്മതിക്കാതെ, എന്നോട് മനസ്സുതുറന്ന് ഒന്ന് ചിരിക്കാതെ നടക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്—നിന്റെ ശരീരത്തേക്കാൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് നിന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന്! നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുമോ എന്ന പേടി കാരണം എനിക്ക് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല ഡാ. എനിക്ക് ആ ഫോട്ടോസും വേണ്ട, ഒരു ഷൂട്ടും വേണ്ട… എനിക്ക് എന്റെ പഴയ പൊന്നുവിനെ മാത്രം മതി. ഞാൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് എന്നോട് ക്ഷമിച്ചെന്ന് ഒരു വാക്ക് പറ പൊന്നൂ…”
തന്റെ കാൽക്കൽ ഇരുന്ന് വിതുമ്പിക്കരയുന്ന ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിലെ ആ മഞ്ഞുമല ഉരുകിയൊലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
എന്തുതന്നെയായാലും അവൻ തന്റെ ഭർത്താവാണ്; താൻ വർഷങ്ങളോളം സ്വപ്നം കണ്ട പുരുഷൻ. അവൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ താൻ കൊടുത്ത ശിക്ഷ അവനെ വേണ്ടുവോളം തളർത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നും, അവന്റെയുള്ളിൽ തന്നോടുള്ള പ്രണയം സത്യമാണെന്നും ആ കണ്ണുനീർ അവളോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ജസ്‌നയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞുവന്നു. അവൾ തന്റെ ഒരു കൈ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്നെടുത്ത്, കുനിഞ്ഞിരുന്ന ഷാഹിദിന്റെ ഇടതൂർന്ന മുടിയിഴകളിലൂടെ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി. തുടർന്ന് അവന്റെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീർ അവൾ വിരൽത്തുമ്പുകൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി.
“കരയാതെ ഇക്കാ… എഴുന്നേൽക്ക്,” അവളുടെ ശബ്ദം ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി ആർദ്രമായി. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തി, അവനോട് ചേർന്ന് അരികിലായി ഇരുന്നു.
“ഇക്കാ…
എനിക്ക് നിങ്ങളെ ജീവനാണ്,” അവൾ അവന്റെ കൈപ്പത്തികൾ തന്റെ മടിയിലേക്ക് വെച്ച് അതിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളെ പിണക്കി അയക്കണമെന്നോ, നമ്മുടെ ജീവിതം വേണ്ടെന്നുവെക്കണമെന്നോ ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ കൂടെ കാനഡയിൽ വന്ന് ഒരു നല്ല കുടുംബമായി ജീവിക്കാൻ തന്നെയാണ് ആഗ്രഹം.”
ഷാഹിദിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ വെളിച്ചം പരന്നു. അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ആഞ്ഞതും, ജസ്‌ന വളരെ മൃദുവായി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
“പക്ഷേ ഇക്കാ… ഞാൻ പറയുന്നത് നിങ്ങൾ സമാധാനമായിട്ട് കേൾക്കണം,” അവളുടെ സ്വരത്തിൽ പ്രണയത്തിനൊപ്പം തന്നെ തെളിഞ്ഞൊരു ദൃഢതയുമുണ്ടായിരുന്നു. “കുമരകത്ത് വെച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിനെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയാണ്, അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു കാഴ്ചവസ്തുവല്ല. ഇക്ക എന്നോട് മാപ്പ് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യമൊക്കെ മാറി, ഞാൻ നിങ്ങളോട് പൂർണ്ണമായും ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ… അന്ന് ആ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് എന്റെ മനസ്സിനേറ്റ ആ ആഘാതം മാറി, പഴയതുപോലെ ഒരു ഭയവുമില്ലാതെ എന്റെ പഴയ പോലെ ആവാൻ എനിക്ക് കുറച്ചുകൂടി സമയം വേണം. എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഭംഗി മാത്രമല്ല, എന്റെ മനസ്സിന്റെ വികാരങ്ങളും മാനവും കൂടി ഇക്ക മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യം വരണം. അതുവരെ എനിക്ക് ആ സാവകാശം തരില്ലേ?”
ജസ്‌നയുടെ ആ പക്വതയാർന്ന വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഷാഹിദിന്റെ ശിരസ്സ് ആദരവോടെ കുനിഞ്ഞു. തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഈ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരി പെൺകുട്ടി മാനസികമായി തന്നേക്കാൾ എത്രയോ ഉയരത്തിലാണെന്ന് അവന് തോന്നി.
“മതി പൊന്നൂ… എനിക്ക്
ഇതുമതി!” അവൻ ആവേശത്തോടെയും ആശ്വാസത്തോടെയും അവളുടെ ഇരുകൈകളും എടുത്ത് തന്റെ കണ്ണുകളോട് ചേർത്തുവെച്ചു. “നിനക്ക് എത്ര സമയം വേണമെങ്കിലും എടുത്തോ എന്റെ മുത്തെ. ഞാൻ നിന്നെ ഒന്നിനും നിർബന്ധിക്കില്ല. കാനഡയിൽ വന്നിട്ട്, നിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി സന്തോഷമാകുമ്പോൾ മാത്രം നമുക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതം തുടങ്ങാം. നീ എന്നോട് ഇങ്ങനെ പഴയപോലെ മിണ്ടിയാൽ മാത്രം മതി എനിക്ക്!”
cute