“അയ്യോ, വെറും കോഫി മാത്രം കുടിച്ചാൽ മതിയോ ഏട്ടാ? ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുമ്പോൾ ഉമ്മയെക്കൊണ്ട് നല്ല നെയ്യപ്പവും കായവറുത്തതുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ! അവിടെ എത്തിയിട്ട് ഏട്ടന് ഇഷ്ടമുള്ള നല്ല മലപ്പുറം പത്തിരിയും ബീഫ് കറിയുമൊക്കെ ഞാൻ തന്നെ ഉണ്ടാക്കിത്തരാം,” അവൾ വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി മറുപടി അയച്ചു.
നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രോഹിത്തിന്റെ മറുപടി വന്നു: “അതുമതി എനിക്ക്! മോളുടെ ആ വാക്ക് ഞാൻ കുറിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട് കേട്ടോ. അപ്പൊ
ഇനി ആ പത്തിരി കഴിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും എനിക്ക് മോളുടെ വിസ എത്രയും വേഗം ശരിയാക്കിയെടുക്കണമല്ലോ!”
ആ മെസ്സേജിലെ ‘മോളുടെ’ എന്ന പ്രയോഗം ജസ്‌നയുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടാക്കി.
തുടക്കത്തിൽ ‘ജസ്‌നാ’ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന അയാൾ, സംസാരത്തിനിടയിൽ വളരെ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ ‘മോൾ’ എന്ന് വിളിച്ചുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതിൽ യാതൊരുവിധ കൃത്രിമത്വമോ അസ്വസ്ഥതയോ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല;
മറിച്ച്, സ്വന്തം അനുജത്തിയോടോ താൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയോടോ ഒരു മുതിർന്ന സഹോദരൻ കാണിക്കുന്ന അത്രയും പവിത്രമായ വാത്സല്യവും അധികാരവുമാണ് അവൾക്ക് ആ വാക്കിൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്.
തുടർന്നുള്ള പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം രോഹിത് അവളോട് മഞ്ചേരിയിലെ വിശേഷങ്ങളും, അവളുടെ ഉമ്മയെയും ബാപ്പയെയും കുറിച്ചും, അവൾ പഠിച്ച കോളേജിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം വളരെ ലളിതമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
ആ സംഭാഷണം മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും ജസ്‌നയുടെ ഉള്ളിൽ താൻ ഇതുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വലിയ മതിപ്പും ആശ്വാസവും വളരുകയായിരുന്നു.
ഷാഹിദ് തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ വിഷയം തന്റെ ശരീരവടിവുകളോ, താൻ ഇടേണ്ട മോഡേൺ വസ്ത്രങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ സ്വന്തം പദവിയോ മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്നോ തന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ എന്താണെന്നോ ചോദിക്കാൻ അവന് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറം ഇരിക്കുന്ന രോഹിത് ഏട്ടൻ ചോദിക്കുന്നത് തന്റെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്, തന്റെ യാത്രയിലെ ക്ഷീണത്തെക്കുറിച്ചാണ്, തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചാണ്! തന്നെ വെറുമൊരു ശരീരമായി കാണാതെ, ജീവനും വികാരങ്ങളുമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയായി കണ്ട് ഇത്രയധികം ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരാളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നതേ അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.
“ശരി മോളൂ… അവിടെ സമയം പത്തുമണിയാകാറായില്ലേ? ഇനി ചാറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന് ഉറക്കം കളയണ്ട,” രോഹിത്തിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു.
തൊട്ടുപിന്നാലെ ചാറ്റ് സ്ക്രീനിൽ രോഹിത് കുമാർ ഒരു വോയിസ് നോട്ട് (Voice note) റെക്കോർഡ് ചെയ്യുന്നതായി തെളിഞ്ഞു.
അഞ്ചു സെക്കൻഡ് കഴിഞ്ഞ് വന്ന ആ ശബ്ദസന്ദേശം ജസ്‌ന വിരലമർത്തി പ്ലേ ചെയ്ത് ഫോൺ കാതിനോട് ചേർത്തുവെച്ചു.
“പൊന്നൂ… മോളുടെ വിസയുടെ ഫയൽ എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് തന്നെയുണ്ട് കേട്ടോ. നമ്മുടെ വക്കീൽ സ്റ്റീവനുമായി ഞാൻ ഇന്നും സംസാരിച്ചിരുന്നു. പേപ്പർവർക്കുകളെല്ലാം വളരെ വേഗത്തിൽ തന്നെ നീങ്ങുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇനി ഒരു കാര്യം കൊണ്ടും എന്റെ മോൾ ടെൻഷനടിക്കണ്ട, എല്ലാം ഈ ഏട്ടൻ നോക്കിക്കോളാം. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ചു വന്നതല്ലേ, സമാധാനമായിട്ട് കണ്ണടച്ച് കിടന്നുറങ്ങിക്കോ… ഗുഡ് നൈറ്റ് മോളൂ.”
നിശ്ശബ്ദമായ ആ കിടപ്പുമുറിക്കുള്ളിൽ രോഹിത് കുമാറിന്റെ ആ ആഴമേറിയ, ഗാംഭീര്യമുള്ള പുരുഷശബ്ദം മുഴങ്ങിനിന്നു.
ആ ശബ്ദത്തിലെ അസാധാരണമായ ശാന്തതയും, ‘എന്റെ മോൾ ടെൻഷനടിക്കണ്ട, എല്ലാം ഈ ഏട്ടൻ നോക്കിക്കോളാം’ എന്ന് പറയുമ്പോഴുള്ള ആ ആണത്തവും കരുതലും ജസ്‌നയുടെ സിരകളിലൂടെ വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരു കുളിരായി പടർന്നുകയറി. ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിൽ പെട്ട് ഉലഞ്ഞുപോയ ഒരു ചെറിയ വള്ളം, ഒടുവിൽ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഒരു തുറമുഖത്ത് നങ്കൂരമിട്ടതുപോലൊരു അനുഭൂതി!
“ഗുഡ് നൈറ്റ് ഏട്ടാ…” എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്ത് അയച്ച ശേഷവും, ജസ്‌ന ഫോൺ സൈഡ് ടേബിളിലേക്ക് മാറ്റിവെച്ചില്ല.
cute