ആ വരികളിലൂടെ ജസ്‌നയുടെ കണ്ണുകൾ ഒഴുകിനടന്നു.
അത്ഭുതകരമായൊരു മാറ്റമാണ് ആ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ സംഭവിച്ചത്! അല്പം മുൻപ് വരെ ഷാഹിദ് പോയതിന്റെ സങ്കടത്തിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിയിരുന്ന അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക്, ആ സന്ദേശം ഒരു മഹാസമുദ്രം പോലെയുള്ള ആശ്വാസവും സുരക്ഷിതത്വവും ഒഴുക്കിവിട്ടു!
എങ്ങനെയാണ് ഈ മനുഷ്യൻ ഇത്രയും കൃത്യമായ സമയത്ത് തന്നെ തേടിയെത്തുന്നത്? താൻ ഈ ഇരുണ്ട കാറിലിരുന്ന് കരയുകയാണെന്ന് അങ്ങ് കാനഡയിലിരുന്ന് അയാൾ എങ്ങനെയാണ് അറിഞ്ഞത്?! ‘അധികം കാലം എന്റെ മോൾക്ക് അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കേണ്ടി വരില്ല, ഞാൻ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട്’ എന്ന ആ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവളുടെ സകല ഭയങ്ങളും ഏകാന്തതയും മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകിപ്പോയി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അപ്പോൾ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീരിന് വേർപാടിന്റെ കയ്പ്പായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, തന്നെ പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ആ അദൃശ്യമായ കരുതലിന്റെ മധുരമായിരുന്നു!
“ഇല്ല ഏട്ടാ…
ഞാൻ കരയുന്നില്ല. ഏട്ടന്റെ ഈ മെസ്സേജ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ സങ്കടമൊക്കെ മാറി,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ മറുപടി അയച്ചു.
തുടർന്ന് അവൾ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്യാതെ തന്നെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. കാറിന്റെ ജനൽച്ചില്ലിലേക്ക് തലചായ്ച്ച്, പുറത്തെ മിന്നിമറയുന്ന വഴിവിളക്കുകളിലേക്ക് അവൾ നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അപ്പോൾ ശാന്തമായൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു.
തന്റെ ഭർത്താവ് തൊട്ടുമുൻപ് വിട്ടുപോയ ആ വലിയ ശൂന്യതയിലേക്ക്—അവളുടെ മനസ്സിന്റെയും ഹൃദയത്തിന്റെയും ആ സിംഹാസനത്തിലേക്ക്—താൻ പോലുമറിയാതെ ആ മനുഷ്യൻ പൂർണ്ണമായും കയറിയിരുന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന ഭയാനകവും എന്നാൽ മധുരതരവുമായ സത്യം ആ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിലും അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞതേയില്ല!….
തുടരും…
പ്രിയപ്പെട്ടവരെ,
കഥ ഇഷ്ടമുവിന്നുണ്ടെങ്കിൽ കമൻ്റ് ആയി അറിയിക്കുമല്ലോ…
നിങ്ങളുടെ കമൻ്റുകൾ ആണ് തുടർന്ന് എഴുതാൻ ഉള്ള പ്രജോദനം. അത് കൊണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു ഉണ്ടെങ്കിൽ കമൻ്റ് ഇടാൻ മറക്കല്ലേ.. ഇല്ലെങ്കിൽ പതുക്കെ ഇത് നിർത്തി വേറെ കഥ നോക്കാം..
സ്നേഹത്തോടെ, ഷാനു.
cute