അനന്തു തന്റെ കാറിൽ ഇടുക്കിയിലെ ഫാം ഹൗസിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ അഖിൽ അവനെ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്… തന്റെ ജീവിതം തകർത്തവന് നൽകാനുള്ള ബാക്കി ശിക്ഷകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ!
അനന്തുവിന്റെ ഉള്ളിലെ പക ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ പടരുകയായിരുന്നു. വെറുമൊരു മരണം കൊണ്ടോ മർദ്ദനം കൊണ്ടോ തീരുന്നതല്ല തന്റെ നഷ്ടമെന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ഇടുക്കിയിലെ ഫാം ഹൗസിൽ അഖിലിനെ കാത്തിരുന്നത് നരകത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗമായിരുന്നു. അനന്തു അവിടെ ഒരു ചെറിയ ക്ലിനിക്ക് തന്നെ സജ്ജമാക്കി. അവിടെ വെച്ച് അഖിലിന്റെ ഓർമ്മശക്തിയെയും തലച്ചോറിനെയും ബാധിക്കുന്ന ചില മരുന്നുകൾ അനന്തുവിന്റെ വിശ്വസ്തരായ ഡോക്ടർമാർ അവന് കുത്തിവെച്ചു.
മാസങ്ങളോളം നീണ്ട ആ പീഡനങ്ങൾക്കും രാസപ്രയോഗങ്ങൾക്കും ഒടുവിൽ അഖിലിന് തന്റെ പേരുപോലും മറന്നുപോയി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ കാമവെറി മാറി, അവിടെ ശൂന്യതയും ഭ്രാന്തും നിറഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ ഒരു രാത്രിയിൽ, മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിച്ച്, മുടി ജടപിടിച്ച അവസ്ഥയിൽ അനന്തുവിന്റെ ആൾക്കാർ അഖിലിനെ കൊച്ചിയിൽ എത്തിച്ചു. ഇടപ്പള്ളി പള്ളിയിലെ പെരുന്നാൾ തിരക്കിനിടയിൽ, ഭിക്ഷക്കാരുടെ നിരയിൽ ഒരു മൂലയ്ക്ക് അവർ അവനെ കൊണ്ടിരുത്തി.
കൈയ്യിലൊരു ചിരട്ടയുമായി, ഉമിനീർ ഒലിപ്പിച്ച്, ആരെയും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം അഖിൽ ഒരു വെറും ഭ്രാന്തനായി മാറി.
അതേസമയം, ശാലിനിയുടെ ജീവിതം ശവപ്പറമ്പിന് തുല്യമായി. അനന്തു അവളോട് പിന്നീട് സംസാരിച്ചതേയില്ല. പക്ഷേ, ഓരോ ആഴ്ചയും അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് അജ്ഞാത നമ്പറുകളിൽ നിന്ന് അവൾ അഖിലിനോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച രാത്രികളുടെ വീഡിയോ ക്ലിപ്പുകൾ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അത് ലോകം മുഴുവൻ കാണാൻ ഒരു ക്ലിക്ക് മതിയെന്ന സന്ദേശവും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി പോലും അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ വീടിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ഓരോ അപരിചിതനും അനന്തുവിന്റെ ചാരനാണെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു, സുഹൃത്തുക്കൾ അകന്നു, ഒടുവിൽ സ്വന്തം മുറിക്കുള്ളിൽ ഭയത്തിന്റെ തടവുകാരിയായി അവൾ മാറി.
മരിക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല; കാരണം ഓരോ തവണ അവൾ അതിന് ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അനന്തുവിന്റെ ആൾക്കാർ അദൃശ്യമായി അവളെ തടഞ്ഞു. “നീ അനുഭവിച്ചു തീർക്കണം” എന്നതായിരുന്നു അനന്തുവിന്റെ വിധി.
ഇടപ്പള്ളി പെരുന്നാളിന്റെ തിരക്കുള്ള ഒരു സന്ധ്യയിൽ, അഖിലിന്റെ മുൻഭാര്യ തന്റെ പുതിയ കാമുകനോടൊപ്പം പള്ളിയിൽ മെഴുകുതിരി കത്തിക്കാൻ വന്നു. വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞ് അവൾ ചിരിച്ചുല്ലസിച്ച് നടന്നുപോയി. ഭിക്ഷക്കാരുടെ ഇടയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന അഖിൽ അവളെ കണ്ടു.
അവന്റെ തലച്ചോറിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കോണുകളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നു. അവൻ കൈനീട്ടി അവളെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ നാവിൽ നിന്ന് അസ്പഷ്ടമായ ചില ശബ്ദങ്ങൾ മാത്രമേ പുറത്തുവന്നുള്ളൂ.
അവൾ അവനെ ഒരു അറപ്പോടെ നോക്കി, ഒരു രൂപ നാണയം അവന്റെ ചിരട്ടയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നുപോയി.
താൻ സർവ്വവും നൽകി സുഖിപ്പിച്ചവളും, തനിക്ക് വേണ്ടി ഭർത്താവിനെ ചതിച്ചവളും തന്നെ തിരിച്ചറിയാതെ കടന്നുപോയപ്പോൾ, ആ ഭ്രാന്തന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ മണ്ണിൽ വീണു.
ദൂരെ തന്റെ കറുത്ത കാറിനുള്ളിലിരുന്ന് ഈ കാഴ്ചകളെല്ലാം അനന്തു നോക്കിക്കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കയ്പുള്ള ചിരി വിരിഞ്ഞു. പണമോ പ്രതാപമോ അല്ല, വിശ്വാസമാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യമെന്ന് അവൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. താൻ സമ്പാദിച്ച കോടികൾക്ക് നടുവിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും അവൻ ഏകാകിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ പ്രതികാരം പൂർണ്ണമായിരുന്നു.
അനന്തു കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പിന്നിൽ, തിരക്കിനിടയിൽ ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ നിലവിളിയും, ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ മരിക്കാൻ പോലുമാവാത്ത ഒരു യുവതിയുടെ വിങ്ങലും ബാക്കിയായി.