കുട്ടി ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ നോക്കുന്നത് കണ്ട് അനന്തു അത് ലളിതമാക്കി:
“നോക്ക് മോനേ… ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് പണം വേണം, ഉയർച്ച വേണം, എല്ലാം വേണം. പക്ഷേ നമ്മുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന ആളുടെ മനസ്സ് പവിത്രമല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ സമ്പാദിക്കുന്ന കോടികൾക്കും പദവികൾക്കും ഒരു വിലയുമില്ല. ഒരാൾ നമ്മളെ ചതിക്കുമ്പോൾ അവർ നമ്മളെ മാത്രമല്ല ചതിക്കുന്നത്, അവർക്ക് വേണ്ടി നമ്മൾ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളെയും നമ്മളിലെ നന്മയെയുമാണ് അവർ കൊല്ലുന്നത്.”
അനന്തു തുടർന്നു:
“ചെറിയച്ഛൻ കല്യാണം കഴിക്കാത്തത് സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന ആൾക്ക് ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മൂല്യം അറിയില്ലെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ ദുരന്തമായി മാറുമെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ അത് ആത്മാവിൽ നിന്നാകണം. പണത്തിനോ സുഖത്തിനോ വേണ്ടിയുള്ള സ്നേഹം കരിയില പോലെയാണ്, കാറ്റടിച്ചാൽ അത് പറന്നുപോകും. ഒരിക്കൽ തകർന്ന വിശ്വാസം ഒട്ടിക്കാൻ ഈ ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല.”
“അപ്പോൾ ഇനി ചെറിയച്ഛൻ ആരെയും സ്നേഹിക്കില്ലേ?”
അനന്തു ആര്യന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്നെത്തന്നെയാണ്, പിന്നെ നിങ്ങളെയും. ചതിച്ചവരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ കാര്യം അവരെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മൾ ഉന്നതങ്ങളിൽ എത്തുക എന്നതാണ്. പക്ഷേ, മോൻ വളർന്നു വരുമ്പോൾ ഒന്നോർക്കണം… നീ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് അയാളുടെ പണമോ രൂപമോ നോക്കിയാകരുത്. അയാളുടെ ഉള്ളിലെ നന്മ നോക്കിയാകണം. കാരണം രൂപവും പണവും മാറും, പക്ഷേ നന്മ മാറില്ല.”
“വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ട ഇടങ്ങളിൽ സ്നേഹത്തിന് സ്ഥാനമില്ല. ഒരാൾ നിങ്ങളെ അന്ധമായി വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ ആ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്നതാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം. ചതിയിലൂടെ നേടുന്ന സുഖങ്ങൾ താൽക്കാലികമാണ്, പക്ഷേ അത് നൽകുന്ന മുറിവുകൾ ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ മായാതെ നിൽക്കും.”
ആര്യൻ എല്ലാം മനസ്സിലായെന്ന ഭാവത്തിൽ തലയാട്ടി. അനന്തു വീണ്ടും തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ജാലകത്തിന് പുറത്ത് അപ്പോഴും മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രതികാരത്തിന്റെ ചൂടില്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് പക്വതയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു…
___________THE END________