അതിജീവനം:26/11 20

റിനു വസ്ത്രം ശരിയാക്കി കഴിഞ്ഞതും, അയാൾ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

 

“വയസ്സ് ഇരുപത്തിയഞ്ചേ ആയുള്ളൂ എങ്കിലും കുണ്ടി മാത്രമല്ലല്ലോടാ, നിന്റെ ഭാര്യക്ക് നല്ല അസ്സൽ മുലയും ഉണ്ടല്ലോ!”

 

അയാളുടെ ആ നീചമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ രക്തം തിളച്ചു. ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ എന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തെ ഓരോ ഭാഗങ്ങളായി വർണ്ണിക്കുന്ന ആ കൊലയാളിക്ക് മുന്നിൽ, സ്വന്തം മകന്റെ ജീവനെയോർത്ത് നിശബ്ദനായിരിക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷം മരണത്തേക്കാൾ ഭയാനകമായിരുന്നു. റിനുവാകട്ടെ, ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മരവിച്ച്, തന്റെ കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് വിറച്ചുകൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു.

 

അൽപനേരത്തെ ആ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം, റിനു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അയാളോട് ചോദിച്ചു: “ഞാൻ… ഞാൻ ഈ കുഞ്ഞിനെ മുറിയിൽ കൊണ്ടുപോയി കിടത്തിക്കോട്ടെ?”

 

അതുകേട്ടതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.അയാൾ, അല്പനേരം ആ ഗൗരവം വിടാതെ റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

 

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അയാളുടെ പ്രതികരണത്തിനായി കാത്തിരുന്നു. ഓരോ സെക്കൻഡും ഓരോ യുഗം പോലെയാണ് കടന്നുപോയത്.

 

ഒടുവിൽ അയാൾ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു: “ഇവിടെ എത്ര മുറികൾ ഉണ്ട്?”

 

“ഒരെണ്ണം…” ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി.

 

“ശരി… എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ട്,” അയാൾ ഗൂഢമായ ഒരു ഭാവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

 

അയാളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞങ്ങൾ ഭയത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. എന്താണ് അയാളുടെ ഉദ്ദേശ്യമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

 

അയാൾ റിനുവിനോട് ആജ്ഞാപിച്ചു: “തൽക്കാലം കുഞ്ഞിനെ അവന്റെ കൈയിലേക്ക് കൊടുക്ക്.”

 

യാന്ത്രികമെന്നോണം, പേടിച്ചുവിറച്ച് റിനു കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് തന്നു. അവളുടെ കൈകൾ മരവിച്ചിരുന്നു.

 

അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ അവളോട് മുൻവാതിൽ ഭദ്രമായി അടച്ച് പൂട്ടാന്‍ പറഞ്ഞു. തോക്കിൻ മുനയിൽ നിൽക്കുന്ന അവൾ അയാൾ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ചെയ്തു.

 

“വേറെ ഏതെങ്കിലും വാതിൽ ഉണ്ടോ പുറത്തേക്ക്?” അയാളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം അതായിരുന്നു.

 

“അടുക്കളയിൽ ഒരു വാതിലുണ്ട്,” അവൾ മറുപടി നൽകി.

 

അയാൾ തോക്കുമായി അവൾക്ക് പിന്നാലെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെയും വാതിലുകളെല്ലാം ഭദ്രമായി അടച്ചെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവർ രണ്ടുപേരും തിരികെ ലിവിംഗ് റൂമിലെത്തി.

 

അയാളുടെ ആസൂത്രിതമായ നീക്കങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ വഴികളും അടയുകയാണെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി.

 

തിരികെ എത്തിയതും അയാൾ റിനുവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഇനി കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങിക്കോ… മുറിയിലേക്ക് പോയി കിടത്താം.”

 

റിനു എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി. അയാൾ അവൾക്ക് പിന്നാലെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു.

 

ആ മുറിയിൽ വെട്ടമൊന്നും തെളിയിച്ചിരുന്നില്ല. ഇരുളടഞ്ഞ ആ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും പ്രവേശിച്ചു. വാതിൽക്കൽ വരെ എത്തിയ അയാൾ അകത്തേക്ക് കയറിയതും പതുക്കെ വാതിൽ ചാരി.

ഞാൻ ഹാളിൽ തനിച്ചായി. കയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തവൻ… നിസ്സഹായൻ!

 

അല്പസമയങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ രണ്ടുപേരും പുറത്തുവന്നില്ല. എന്റെ മനസ്സിൽ ആധി കൂടിവന്നു. എന്താണ് അകത്ത് സംഭവിക്കുന്നത്? എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നോട്ട് ഒരടി വെക്കാൻ പോലും ആവാത്തവിധം ഭയം എന്നെ തളച്ചിട്ടു.

പെട്ടെന്നായിരുന്നു ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് റിനുവിന്റെ കരച്ചിൽ കലർന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്:

 

“ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലേ… പ്ലീസ്… എന്നെ വിടൂ!”

 

ആ ദീനാരവം കേട്ടതും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. ഒരു നിലവിളി പോലെ പുറത്തുവന്ന അവളുടെ ആ ശബ്ദം എന്റെ ഉള്ളുലച്ചു കളഞ്ഞു. മുറിയിലെ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ആ മൃഗം എന്റെ ഭാര്യയെ വേട്ടയാടുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം, സിരകളിൽ ചോര തിളച്ചു കയറിയെങ്കിലും കുടുംബത്തിന്റെ രക്ഷ ഓര്‍ത്തു ഞാൻ വീണ്ടും തളർന്നുപോയി.