അതിജീവനം:26/11 20

 

ഒരു കയ്യിൽ തോക്കുമായി ആജ്ഞാപിക്കുന്ന അയാളെ അനുസരിക്കുകയല്ലാതെ റിനുവിന് മറ്റ് വഴികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. അവൾ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കൈയിലേക്ക് തന്നു പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അവൾ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ അഴക് ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ സോഫയിലേക്ക് ഒന്നൂടെ ചാരിയിരുന്നു…

 

ടിവിയിൽ നിന്നും ഉയർന്ന ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. ബ്രേക്കിംഗ് ന്യൂസ് എന്ന വലിയ അക്ഷരങ്ങൾ സ്ക്രീനിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. ഹേമന്ത് കർക്കറെ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്ന വാർത്താ തലക്കെട്ട് കണ്ടതും എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി തറച്ചതുപോലെ തോന്നി.

 

മുംബൈ ഭീകരവിരുദ്ധ സേനയുടെ (ATS) തലവൻ, അത്രയും ധീരനായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ വീരമൃത്യു വരിച്ചിരിക്കുന്നു! ആ വാർത്ത കണ്ടതും എന്റെയും അക്രമിയുടെയും ശ്രദ്ധ ഒരേസമയം ടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

 

ടിവിയിൽ ഹേമന്ത് കർക്കറെയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, അതുവരെ റിനുവിനെ നോക്കി ആസക്തിയോടെ ഇരുന്ന അക്രമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം കണ്ടു. അയാൾ സോഫയിൽ നിന്ന് അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് ടിവിയിലേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ക്രൂരമായ വിജയഭാവം പടർന്നു.

 

അയാൾ തന്നോട് തന്നെ എന്നോണം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:

“ഖതം… സബ് ഖതം!” (തീർന്നു… എല്ലാം തീർന്നു!)

 

അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആ പൈശാചികമായ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഓക്കാനം വന്നു. തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം വിജയിച്ചു എന്ന ആവേശത്തിൽ അയാൾ തോക്ക് മുറുകെ പിടിച്ചു.

 

ഹേമന്ത് കർക്കറെയെപ്പോലെ ഒരാൾക്ക് പോലും രക്ഷപെടാൻ കഴിയാത്ത ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, എന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും അവസ്ഥ എന്താകുമെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.

 

ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് അനങ്ങി. റിനു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഈ വാർത്ത കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ഭയത്തോടെ നോക്കി. ടിവിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ട് ആ അക്രമി വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയിലായിരുന്നു.

 

പെട്ടെന്ന് അയാൾ ടിവിയിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആവേശം ഇരട്ടിയായിരുന്നു.

 

“ദേഖാ? തേരേ സബ്സേ ബഡേ അഫ്സർ കോ ഹംനേ മാർ ദിയാ!” (കണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഓഫീസറെ ഞങ്ങൾ കൊന്നു!)

 

അയാൾ വല്ലാത്തൊരു അധികാരത്തോടെ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മറുപടിയായി എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ നഗരം മൊത്തം മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയാണോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അയാൾ വീണ്ടും അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, റിനു അവിടെ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. തന്റെ വിജയാഘോഷത്തിന് ഇനി അവളും അവളുടെ ഭക്ഷണവും കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അയാളുടെ ഇരിപ്പ്.

 

പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് ആ മുറിയിൽ ടിവിയിലെ വാർത്തകളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഞാനും അയാളും ഒരുപോലെ ടിവിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഹേമന്ത് കർക്കറെയുടെയും മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും മരണവാർത്തകൾ അയാൾ വല്ലാത്തൊരു പൈശാചികമായ ആവേശത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്.

 

ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റിനു പത്തിരിയും പരിപ്പ് കറിയും തയാറാക്കി മേശപ്പുറത്ത് കൊണ്ടുവെച്ചു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗന്ധം വന്നതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കസേരയിലിരുന്നു. പക്ഷേ, മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് വെറും പത്തിരിയും പരിപ്പ് കറിയും ആണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖഭാവം മാറി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അയാളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അയാൾ റിനുവിനെ നോക്കി അലോസരത്തോടെ ചോദിച്ചു:

 

“യേ ക്യാ ഹേ? ഗോഷ്ത് യാ മച്ച്‌ലി നഹി ഹേ ക്യാ?” (ഇതെന്താണ്? ഇറച്ചിയോ മീനോ ഒന്നുമില്ലേ?)

 

ഒരു ആഘോഷത്തിനുള്ള ഭക്ഷണം പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെയുള്ള ആക്രോശമായിരുന്നു അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ. തന്റെ വലിയ വിജയത്തിന്റെ വാർത്തകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇറച്ചി തന്നെ വേണമെന്ന നിർബന്ധം അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.