അതിജീവനം:26/11 20

 

​”നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരത്ത് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകണമെങ്കിലും,, അതൊരുപക്ഷേ ബാത്ത്റൂമിൽ പോകാനാണെങ്കിൽ പോലും,, എന്നോട് അനുവാദം ചോദിച്ചിട്ടേ പോകാവൂ. മനസ്സിലായല്ലോ?”

 

​ഒരു തടവറയിലെന്നപോലെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ആ അക്രമിയുടെ പൈശാചികമായ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുന്ന റിനുവിനെ നോക്കി നിൽക്കാനേ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ രാത്രി കൂടുതൽ ഭീകരമാവുകയായിരുന്നു.

 

അയാൾ സോഫയിൽ അല്പം നീങ്ങിയിരുന്ന്, തനിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് കൈകൊണ്ട് തട്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് റിനുവിനോട് അരികിൽ വന്നിരിക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.

 

പക്ഷേ, ഒരു മൃഗത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നപോലെ അവൾ ഭയന്ന് മടിച്ചുതന്നെ നിന്നു. ആ സമയം വിശപ്പും പേടിയും കൊണ്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലാവുകയായിരുന്നു.

 

ഇതുകണ്ട് അയാൾ അല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി, എന്നാൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു: “കുഞ്ഞ് കരയുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ? ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് അവന് പാല് കൊടുക്ക്.”

 

“ഞാൻ… ഞാൻ അകത്തെ മുറിയിൽ പോയി കൊടുത്തോളാം,” നെഞ്ചു പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ അവൾ യാചിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.

 

പക്ഷേ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ദയയുടെ ഒരംശം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തന്റെ അരികിലിരുന്ന തോക്കിലേക്ക് വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം, അവളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു:

 

“മര്യാദയ്ക്ക് നീ ഇവിടെ വന്നിരുന്ന് പാല് കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ഞാൻ ഈ തോക്ക് ഉപയോഗിക്കണോ?”

 

മറ്റൊരു വഴിയുമില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ, മരണഭയത്താൽ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ ചുവടുകൾ വെച്ചു. ഒടുവിൽ, ആ കശ്മലന് തൊട്ടടുത്ത്, ആ സോഫയുടെ തുമ്പിൽ അവൾ വന്നിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകൾ എന്നെ നോക്കി നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അയാൾ കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സഹിക്കാനാവാതെ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഒന്ന്… ഒന്ന് തിരിഞ്ഞിരിക്കാമോ?”

 

പക്ഷേ, ലജ്ജയുടെയോ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയോ യാതൊരു ലക്ഷണവും അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ അയാൾ മറുപടി നൽകി: “അതൊന്നും സാരമില്ല, നീ കൊടുത്തോളൂ…”

 

സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച്, തന്റെ ആത്മാഭിമാനം പിച്ചിച്ചീന്തുന്ന ആ കൊലയാളിയുടെ ദൃഷ്ടിപഥത്തിൽ ഒതുങ്ങിക്കൊടുക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷം അവൾക്ക് എത്രത്തോളം അപമാനകരമായിരുന്നിരിക്കണം! ഒരു വശത്ത് വിശന്നുകരയുന്ന മകൻ, മറുവശത്ത് തന്നെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലൂടെ ഉഴിഞ്ഞുനോക്കുന്ന ഒരു അക്രമി. ലജ്ജ കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

 

റിനു ദയനീയമായി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. പക്ഷേ, അപമാനവും നിസ്സഹായതയും കൊണ്ട് ഞാൻ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഈ തോക്കിൻ മുനയ്ക്ക് മുന്നിൽ എനിക്കിനി ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിരിക്കണം. അതുകൊണ്ടാവാം അവൾ വീണ്ടും അയാളോട് യാചിച്ചത്:

 

​”ദയവായി കുഞ്ഞിന് പാല് കൊടുക്കാൻ എന്നെ അനുവദിക്കണം. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടാണ്…”

 

പക്ഷേ, അവളുടെ അപേക്ഷകൾ അയാളിൽ യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലായപ്പോൾ, അവസാനത്തെ ശ്രമം എന്ന നിലയിൽ അവൾ ഒരു കാര്യം കൂടി അപേക്ഷിച്ചു: “എങ്കിൽ… എങ്കിൽ ആ ലൈറ്റെങ്കിലും ഒന്ന് ഓഫ് ചെയ്യൂ, പ്ലീസ്!”

 

അതിനും അയാൾ സമ്മതിച്ചില്ല. മുറിയിലെ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ ഇരയുടെ നിസ്സഹായത ആസ്വദിക്കാനായിരുന്നു അയാൾക്ക് താല്പര്യം. ഒടുവിൽ, കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പും സാഹചര്യത്തിന്റെ കഠിനതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൾ, ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി തന്റെ ഇടത്തെ മുല പതിയെ പുറത്തേക്കിട്ടു. ആ നിമിഷം തന്റെ മാനത്തേക്കാൾ കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പിന് വില നൽകി അവൾ അവിടെ തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.