അതിജീവനം:26/11 20

ഞാൻ മറുപടിയൊന്നും കൊടുക്കാതെ നിശബ്ദനായി നിന്നപ്പോൾ, ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ പാത്രത്തിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം അക്ഷമ കലർന്നിരുന്നു. ഭക്ഷണം വായിലേക്ക് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ എന്റെ മറുപടിക്കായി കാതോർത്തു.

 

അയാളുടെ ഓരോ ചോദ്യവും എന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മസംയമനത്തിന്റെ പരിധി ലംഘിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും കയ്യിലിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കാതിരിക്കാൻ എനിക്ക് മറുപടി പറഞ്ഞേ തീരൂ എന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു.

 

“അഞ്ച്… അഞ്ച് വർഷമായി,” വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തോടെ ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു.

 

​അയാൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിർത്തിയില്ലെങ്കിലും ആ മറുപടി കേട്ടതും ഒന്ന് മൂളി. എന്നിട്ട് അടുത്ത ചോദ്യം എറിഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ ഈ മുംബൈ നിവാസികൾ തന്നെയാണോ?”

 

​”അല്ല, ഞങ്ങൾ കേരളത്തിലുള്ളവരാണ്,” എന്റെ ശബ്ദം അപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

​അതുകേട്ടതും അയാൾ തലയുയർത്തി എന്നെയും എന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്ന റിനുവിനെയും ആകെമൊന്ന് നോക്കി. ഒരു വികൃത ചിരിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു:

 

​”ഓ… അപ്പൊ മല്ലൂസ് ആണല്ലേ!”

 

​ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം പുച്ഛവും അതേസമയം എന്തോ ഒന്ന് ഉറപ്പിച്ച മട്ടിലുള്ള ഭാവവും പ്രകടമായിരുന്നു.

 

“എനിക്ക് മലയാളികളെ വളരെ ഇഷ്ടമാണ്…” അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ ഒന്ന് നിർത്തി.

 

അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ ചെറിയൊരു ആശ്വാസം എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഞങ്ങളോട് അല്പം ദയ കാണിച്ചാലോ എന്നൊരു പ്രതീക്ഷ.

 

പക്ഷേ അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ ആ ആശ്വാസം കഠിനമായ ഭയമായി മാറി. അയാൾ ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ തുടർന്നു:

 

“പ്രത്യേകിച്ചും മലയാളി പെൺകുട്ടികളെ. മുമ്പൊരിക്കൽ ഞാൻ ദുബായിൽ പോയിരുന്നു. അവിടെ ഒരു സ്പായിൽ വെച്ച് ഒരു മലയാളി പെണ്ണിനെ എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു. അതായിരുന്നു ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിൽ ഞാൻ ഏറ്റവും ആസ്വദിച്ച അനുഭവം. സൂപ്പർ കളിയായിരുന്നു അത്… അതിനുശേഷം ഇപ്പോഴാ…”

അയാൾ ആ വാക്യം പൂർത്തിയാക്കാതെ അവിടെ നിർത്തി.

 

പക്ഷേ പകുതിക്ക് വെച്ച് മുറിഞ്ഞ ആ വാചകം അയാളുടെ നോട്ടത്തിലൂടെ പൂർത്തിയാവുകയായിരുന്നു.

 

പത്തിരി കഷ്ണം വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ റിനുവിനെ അടിമുടി ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ എന്റെ പിന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചുരുങ്ങിക്കൂടി. അയാളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ആ ശൂന്യത ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു.

 

അയാൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് കൈ കഴുകി മാറുമ്പോഴേക്കും, അതുവരെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന കുഞ്ഞ് ഉണർന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി. വിശപ്പുകൊണ്ടാവണം അവൻ അസ്വസ്ഥനായി കൈകാലുകൾ ഇട്ടടിക്കുന്നത്. റിനു അല്പനേരം പരിഭ്രമിച്ച് നിന്നു. പിന്നെ, എന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി അവന് പാൽ കൊടുക്കാനായി ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് നടക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.

 

​എന്നാൽ, കൈ കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന അക്രമി കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളുടെ നീക്കം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു:

​”നിൽക്ക്! എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?”

 

​ഭയന്നുപോയ റിനു ആ ചുവടിൽ തന്നെ നിന്നു. അയാൾ കൈ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

 

​”അവിടെ, ആ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ കുഞ്ഞിന് പാല് കൊടുത്താൽ മതി. എന്റെ കൺവെട്ടത്തുനിന്ന് മാറാൻ പാടില്ല,” അയാൾ കർക്കശമായി ആജ്ഞാപിച്ചു.

 

​ഭർത്താവായ എന്റെയും അക്രമിയായ അന്യപുരുഷന്റെയും മുന്നിലിരുന്ന് പാലൂട്ടേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം റിനുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരണതുല്യമായിരുന്നു. അവൾ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി. പക്ഷേ, എന്റെ നിസ്സഹായത അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തുകയേ ഉണ്ടായുള്ളൂ.

 

​അയാൾ സോഫയിൽ അമർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് തന്റെ പുതിയ നിയമങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു: