അതിജീവനം:26/11 20

ഗ്ലാസ് താഴേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും ഗർജ്ജിച്ചു.

​”ഏക് പൂരാ ബോത്തൽ പാനി ലാവോ! ജൽദി!” (ഒരു കുപ്പി മുഴുവന്‍ വെള്ളം എടുക്ക്! വേഗം!)

അയാളുടെ ആ കല്പന കേട്ടതും റിനു ഒന്ന് നടുങ്ങി. പേടിച്ചു വിറച്ച്, എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അവൾ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടിലും ‘മരണം’ തൊട്ടു പിന്നാലെയുണ്ടെന്ന ബോധം അവളെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ ആ അക്രമി വീണ്ടും അവളുടെ പിന്‍ഭാഗം നോക്കി രസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ആ നോട്ടത്തിൽ നേരത്തെ കണ്ട അതെ അശ്ലീലതയും ആസക്തിയും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു.

​”ക്യാ ബാത് ഹേ… ഇസ്കി യേ ബഡി സി ഗാണ്ഡ് ദേഖോ… ക്യാ മസ്ത് ചീസ് ഹേ യേ!” (ഹോ,,,, അവളുടെ ആ വലിയ കുണ്ടി നോക്ക്, എന്ത് കിടു സാധനമാ ഇത്!’) അവൾ ഓരോ ചുവട് വെക്കുമ്പോഴും അവളുടെ ആ ഇളകിയാടുന്ന വലിയ ചന്തികളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ ഒരു ആത്മഗതം പോലെ പറഞ്ഞു…

​അയാൾ പറഞ്ഞ ആ വൃത്തികെട്ട വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. ഒരു അന്യപുരുഷൻ, അതും ഒരു കൊലയാളി, എന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും നീചമായി പറയുന്നത് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ അമർഷത്തിനിടയിലും എന്റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വിചാരം മിന്നിമറഞ്ഞു. അയാൾ പറഞ്ഞത് എത്ര ക്രൂരമാണെങ്കിലും അതിലൊരു സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രസവത്തിന് ശേഷം റിനുവിന്റെ ശരീരം ഒന്ന് തടിച്ചു കൊഴുത്തിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ കറുത്ത നൈറ്റി അവളുടെ മാറിടങ്ങളിലെയും നിതംബങ്ങളിലെയും തടിപ്പിനെ ഒട്ടും മറച്ചുവെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. നടക്കുമ്പോൾ ഇളകിയാടുന്ന അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ വടിവുകൾ ആ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വല്ലാതെ പുറത്തേക്ക് മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന അവളുടെ ആ മാറ്റങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ കണ്ണിൽ ഇരയുടെ മാംസളതയായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്നത് എന്നെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി.

ഒരു കയ്യിൽ മരണത്തിന്റെ ആയുധം ഏന്തി നിൽക്കുമ്പോഴും, മറുവശത്ത് തന്റെ മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു നിൽക്കുന്ന എന്റെ ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട് അയാള്‍ വല്ലാത്തൊരു പൈശാചികമായ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന നടത്തവും പേടിയോടെയുള്ള ആ ചലനങ്ങളും അയാള്‍ നോട്ടം കൊണ്ട് ആസ്വദിച്ചു രസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അടുക്കളയിൽ നിന്നും ഒരു കുപ്പി വെള്ളവുമായി റിനു തിരികെ വന്നു. അവളുടെ കൈകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ അക്രമി തന്റെ തോക്കിന്റെ മുന എന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്നും അല്പം മാറ്റി, ആർത്തിയോടെ വെള്ളക്കുപ്പിക്ക് നേരെ കൈ നീട്ടി.

റിനു പേടിയോടെ കുപ്പി അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. അയാൾ അത് പിടിച്ചുവാങ്ങി മൂടി തുറന്ന് ആർത്തിയോടെ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുപ്പിയുടെ പകുതിയോളം വെള്ളം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അയാൾ കുടിച്ചു തീർത്തു. വെള്ളം അയാളുടെ താടിയിലൂടെയും കഴുത്തിലൂടെയും ഒലിച്ചിറങ്ങി ചോര പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളെ നനച്ചു.

ദാഹം ശമിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം ആശ്വാസം പടരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ആ തളർച്ചയിൽ അയാൾ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. പക്ഷേ, ആ ആശ്വാസം ഞങ്ങളിൽ ഭയമാണ് നിറച്ചത്. കാരണം, വിശപ്പും ദാഹവും മാറുമ്പോൾ അയാളിലെ വേട്ടക്കാരൻ കൂടുതൽ ഉണരുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.

വെള്ളം കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞതും അയാൾ കുപ്പി സോഫയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് തന്റെ നോട്ടം വീണ്ടും റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിച്ചു. ആശ്വാസം വന്നതോടെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ കാമവും,ആർത്തിയും, ആസക്തിയും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി. റിനുവിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ട് അയാൾ ഒരു വികൃതമായ ചിരി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മരണത്തേക്കാൾ ഭയാനകമായ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.