അനഘ ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയിട്ടുണ്ട്.
“എന്തായി ഇന്നത്തെ അന്വേഷണം?”
അവൻ ബാഗ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“എല്ലായിടത്തും ഒരേ കഥ. എക്സ്പീരിയൻസ് ഇല്ലാത്തവരെ വേണ്ട.”
“വിഷമിക്കണ്ടടാ. കിട്ടും.”
“ചേച്ചീ, ചിലപ്പോൾ എന്തെങ്കിലും ചെറിയ ജോലി കിട്ടിയാലും മതിയായിരുന്നു. അമ്മയെ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുത്താൻ വയ്യ.”
അനഘ അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
“നീ അമ്മയെ കഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നില്ല അഭീ. അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ച് പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് അമ്മ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുന്നത്.”
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
അമ്മയ്ക്ക് ഒരു തയ്യൽ മെഷീനെങ്കിലും പുതിയത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കണം.
ചേച്ചിയുടെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കണം.
പിന്നെ…
ഒരിക്കൽ അമ്മയെ ആ പഴയ തറവാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം.
അവളെ ഒരിക്കൽ തള്ളിപ്പറഞ്ഞവരുടെ മുന്നിൽ അവൾ തോറ്റുപോയിട്ടില്ലെന്ന് തെളിയിക്കണം എന്നൊരു ആഗ്രഹം അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
അത് പ്രതികാരമായിരുന്നില്ല.
അമ്മയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മാഭിമാനം തിരികെ നൽകണമെന്നൊരു ആഗ്രഹം മാത്രമായിരുന്നു.
രാത്രി ഒമ്പതുമണി.
അമ്മ ഭക്ഷണം വിളമ്പി.
“നിനക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ താൽപര്യമുണ്ടോ മോനേ? വേറെ സ്ഥലത്ത് ജോലി കിട്ടിയാൽ?”
അവൻ അമ്മയെ നോക്കി.
“എന്താ അമ്മ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?”
“അല്ല… ഇവിടെ ജോലി കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൂടേ എന്ന്.”
അവൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“പോകാം അമ്മേ. ജോലി കിട്ടിയാൽ എവിടേക്കും പോകാം. പക്ഷേ നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വിട്ടിട്ട് പോകാൻ…”
“ഞങ്ങളെയോർത്ത് നീ നിന്റെ ജീവിതം കളയരുത്.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദം അല്പം ഇടറി.
“നീയും അനഘയും നല്ല നിലയിൽ എത്തണം. അതുമാത്രമാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്.”
അവൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ആ മുഖത്ത് അവന് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടം കാണാമായിരുന്നു.
അവന്റെ അച്ഛൻ നേരത്തെ പോയി.
അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം കുടുംബ കൂടെയില്ല.
ബന്ധുക്കളെന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ല.
എന്നിട്ടും ഈ സ്ത്രീ ഇത്രയും കാലം അവരെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവൻ ഒന്നും പറയാതെ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം അമ്മേ.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം അഭിജിത്ത് വീണ്ടും മൊബൈൽ എടുത്തു.
ജോബ് പോർട്ടൽ തുറന്നു.
അപേക്ഷിച്ച ജോലികളുടെ ലിസ്റ്റ് പരിശോധിച്ചു.
പുതിയതായി വന്ന ഒഴിവുകൾ നോക്കി.
പിന്നെ ഇമെയിൽ തുറന്നു.
ഒരു പുതിയ മെയിൽ.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ പ്രതീക്ഷയോടെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നീങ്ങി.
Dear Abhijith,
Thank you for applying for the position…
അവൻ വായിച്ചുതീർത്തു.
അത് മറ്റൊരു നിരസിക്കൽ മെയിലായിരുന്നു.
ഫോൺ പതുക്കെ താഴെവെച്ചു.
കട്ടിലിന്റെ മറുവശത്ത് ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവൻ നോക്കി.
“അച്ഛാ… എനിക്ക് പറ്റുമോ?”
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
പക്ഷേ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ജനലിലൂടെ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു.
നാളെ വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കണം.
വീണ്ടും CV അയക്കണം.
വീണ്ടും ഓഫീസുകൾ കയറണം.
വീണ്ടും നിരസിക്കപ്പെടാം.
എങ്കിലും
ശ്രമിക്കണം.
കാരണം അവന്റെ പരാജയം അവനിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. അതിന് പിന്നിൽ അവനെ വിശ്വസിച്ച് ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു മാസം കൂടി കടന്നുപോയി.
അഭിജിത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഓരോ ദിവസവും പഴയതുപോലെ തന്നെ കടന്നുപോയി. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നു, ജോബ് പോർട്ടലുകൾ പരിശോധിക്കുന്നു, പുതിയ ഒഴിവുകൾക്ക് അപേക്ഷിക്കുന്നു, ചില ദിവസങ്ങളിൽ ടൗണിലെ ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങുന്നു.
പക്ഷേ ഫലമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
അപേക്ഷകൾക്ക് മറുപടി വരാത്ത ദിവസങ്ങളും, ഇന്റർവ്യൂവിന് വിളിച്ചിട്ട് പിന്നീട് യാതൊരു വിവരവുമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളും പതിവായി.
