നൂൽബന്ധത്തിൽ നിന്ന് മോചനം കിട്ടാൻ എന്നവണ്ണം, ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ അവളുടെ ഇടുപ്പ് പൊക്കി സഹായിച്ചു കൊടുത്തു..
ചർമ്മം ശരിയായി ചർമ്മവുമായി ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ, സമീർ അവളുടെ കഴുത്തിൽ കഠിനമായി ചുംബിച്ചു,എന്നിട്ട് ഒരു അടയാളം അവശേഷിപ്പിക്കാൻ ചെറുതായി വലിച്ചു വിട്ടു (ഒരു പക്ഷെ ശ്രുതി കണ്ടാൽ പിന്നീട് ഖേദിക്കേണ്ട വരുമായിരിക്കും …
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ? അത് ആലോചിക്കാൻ സമയമില്ല.) അവന്റെ ചുംബനം അവളുടെ കഴുത്തിൽ അടയാളപ്പെടുത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ ഓരോ അവളുടെ ശരീര വടിവിലൂടെ ചലിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായി..
അവൾ നിശബ്ദമായി നിശ്വസിക്കുന്നു, അവന്റെ മുടിയിൽ അവളുടെ വിരലുകൾ ഇഴഞ്ഞു . അവന് അത് നല്ലപോലെ ചെയ്യുവാനായി അവൾ തല കുനിച്ചു പിടിച്ചു , അവളുടെ കോളർബോണിൽ
മങ്ങിയ മുറിവുകൾ അവശേഷിപ്പിക്കാൻ അവനെ അനുവദിച്ചു.
പിന്നെ സമീർ താഴേക്ക് മാറി, അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചുംബിച്ചു … അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചൂടുള്ളതാണ്, ഇനി മൃദുവല്ല, കഠിനമാണ് … ഓരോ സ്പർശനവും വാക്കുകളില്ലാതെ “ഞാൻ നിന്നെ മിസ്സ് ചെയ്തു” എന്ന് പറയുന്നപോലെ…
അതേസമയം, ലതികയുടെ ഇടുപ്പ് ചെറുതായി ഉയർന്നു, അവളുടെ ശരീരം ഇതിനകം തന്നെ കൂടുതൽ സ്പർശനത്തിനായി യാചിച്ചുകൊണ്ട് ഉപബോധമനസ്സിൽ അവനെ അമർത്തുന്നു. സമീറിൻറെ ചുണ്ട്അതിൻറെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തി -ടീസിംഗ് ഒന്നുമില്ല..
അവൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും അവളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിചിരിക്കുകയാണ്., ചുണ്ടും നാവും കൃത്യതയോടെ ഉപയോഗിച്ചു.. ഓരോ ഫ്ലിക്ക്, ഓരോ ചലനവും ഒരു പ്രതികരണം വേഗം ലഭിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിട്ടുള്ളപോലെ…
ലതികയുടെ ശ്വാസം കഠിനമാണ്. ഒരു കൈ സ്വന്തം വായ മറയ്ക്കാൻ നീങ്ങുന്നു., മറ്റേ കൈ ബെഡ് ഷീറ്റിൽ മുറുക്കിപിടിച്ചു.. നിശബ്ദത പാലിക്കാൻ അവൾ അവളുടെ വിരലുകൾ കടിച്ചു, പക്ഷേ അത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
അവളുടെ തുടകൾ ചെറുതായി വിറച്ചു. അല്ലാത്തപക്ഷം അപ്പാർട്ട്മെന്റ് നിശബ്ദമാണ്…
ഓരോ സെക്കൻഡും അതിന്റെ തീവ്രത വർദ്ധിചുക്കോണ്ടിരുന്നു.. സമീർ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല.. അവർ സമയത്തിനെതിരെ ചലിക്കുകയാണെന്ന് അവനറിയാം. അവന്റെ ചലനങ്ങൾ പ്രകടമാണ്, അവർ വേർപിരിയുന്നതിന് മുമ്പ് ചെയ്തിരുന്നതെല്ലാം അവൻ കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നു.
ലതിക ക്ഷീണിതയെപ്പോലെ ആണ്.. അവളുടെ പുറം വളയുന്നുണ്ട്, കിടക്കയിൽ നിന്ന് ചെറുതായി കാൽവിരലുകൾ ബെഡിലേക്ക് ചുരുട്ടുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഇടനാഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു നേരിയ ശബ്ദം വരുന്നു. ആ ‘കിർക്’ ശബ്ദം അവരെ രണ്ടുപേരെയും മരവിപ്പിച്ചു..
സമീർ തല ഉയർത്തി റൂമിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി-ചെവി കൂർപ്പിച്ചു വച്ചു.. ഹൃദയമിടിപ്പ് അവളുടെ ചെവിയിൽ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട് ലതിക
ചലിക്കാതെ തന്നെ നിന്ന്..
അത് …? ആരെങ്കിലും എഴുന്നേറ്റോ?
നിശ്ശബ്ദത പിന്തുടർന്നു . കാലൊച്ച ഇല്ല.വേറെ ശബ്ദങ്ങളുമില്ല.ഒരുപക്ഷേ എന്തെങ്കിലും തനിയെ അനങ്ങിയതാവാം . എന്നാൽ അവർക്ക് റിസ്ക് എടുക്കാൻ കഴിയില്ല.
സമീർ പതുക്കെ ശ്വാസം വിട്ടു..ലതികയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.. ഒരു നിശബ്ദ ചോദ്യം പോലെ..തുടരണോ ???
കണ്ണ് തുറിച്ചുകൊണ്ട്ലതിക വാതിലിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു ബീറ്റ് കടന്നുപോകുന്നു… പിന്നെ മറ്റൊന്ന്. അപ്പോഴും ഇടനാഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു നീക്കവും ഉണ്ടായില്ല.അവൾ സമീറിനോട് ഒരു ചെറിയ, നിർണ്ണായകമായ തീരുമാനം പോലെ തലയാട്ടി..അതെ..വേണം..
സമയം ഒരുപാട് അവശേഷിക്കുന്നില്ല,നേരം വെളുക്കുന്നതിന് മുന്നേ – ശ്രുതി ഉണരുന്നവരെ – പക്ഷേ അവർക്ക് ഇപ്പോൾ നിർത്താൻ കഴിയില്ല.
സമീർ തല താഴേക്ക് താഴ്ത്തി..അവൻ നിർത്തിയിടത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും തുടർന്നു, വേഗത ചെറുതായി കൂടി…
ഇത്തവണ, ഓരോ സ്പർശനവും മുമ്പത്തേതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ളതാണ്, മാസങ്ങളായി തിങ്ങി നിറഞ്ഞു കിടന്ന വികാരത്തെ ഈ മോഷ്ടിച്ച നിമിഷങ്ങളിൽ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.അവരുടെ വികാരം കൂടി വന്നു..
സമീറും ലതികയും നിശബ്ദമായ ഒരു നിരാശയോടെ ഒരുമിച്ച് ചലിച്ചു, അവർക്ക് കഴിയുന്നിടത്തെല്ലാം പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു , കൈകളിൽ, ചർമ്മത്തിൽ.. തോളിൽ… ശബ്ദം ഒഴിവാക്കാൻ ഓരോ ചലനവും കൃത്യമാണ്.