അവൾ കുറച്ചുനേരം മെസ്സേജിലേക്ക് നോക്കി. മറ്റൊരാളുടെ നേട്ടങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം അവൻ ഒരിക്കലും ഏറ്റെടുത്തിട്ടില്ല.അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ അവനെ ബഹുമാനിക്കുന്നത്…
മാസാവസാനത്തോടെ നസീമയുടെ ബോട്ടിക് ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിലെത്തിയിരുന്നു. ഓർഡറുകൾ വർദ്ധിച്ചു. അവളുടെ ഓൺലൈൻ സാന്നിധ്യം മെച്ചപ്പെട്ടു. ഉപഭോക്താക്കൾ ബ്രാൻഡ് ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു. ബിസിനസ്സ് വളരാൻ കഴിയുമോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചില്ല.
അത് എത്രത്തോളം പോകുമെന്ന് അവൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. സമീർ അവളെക്കുറിച്ച് ശരിക്കും സന്തോഷിച്ചു. എന്നാൽ അതേ സമയം, അവന് അതിന് മുകളിലും അറിയാമായിരുന്നു.
ആളുകളുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടതോടെ അവന്റെ വികാരങ്ങൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.
കാരണം വിജയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് വികാരങ്ങളേക്കാൾ എളുപ്പമായിരുന്നു. നസീമയുടെ ബിസിനസ്സിന്റെ വിജയം പതുക്കെ ദൃശ്യമായി. ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് അവളുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു വിധത്തിലല്ല.
എന്നാൽ അവളുടെ കഠിനാധ്വാനം കാണിക്കുന്ന ചെറിയ അടയാളങ്ങളിൽ ഒടുവിൽ അത് അർഹിക്കുന്ന പ്രതികരണം ലഭിച്ചു. കസ്റ്റമേഴ്സിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കോംപ്ലിമെൻറ്സ് വന്നു.
കൂടുതൽ ആളുകൾ പുതിയ കളക്ഷൻസിനെ പറ്റി ഇൻഖിയറിസ് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു… ഒരിക്കൽ വാങ്ങിയ ചില കസ്റ്റമേഴ്സ് വീണ്ടും തിരിച്ചെത്തി. നസീമയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾക്ക് വ്യത്യസ്തമായ അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വന്തമായി എന്തെങ്കിലും നിർമ്മിക്കാൻ അവർ ചെലവഴിച്ച വർഷങ്ങൾ പാഴായില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് അവ.
ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ്, സമീർ അവന്റെ ബിസിനസ്സ് ജോലികൾ പൂർത്തിയാക്കി നസീമയുടെ അപ്പാർട്മെന്റിലേക്ക് പോയി.. അവൻ ക്യാമറ കൂടെ എടുത്തിരുന്നു..
അത് കണ്ടപ്പോൾ നസീമ ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും ഇതും തൂക്കിപ്പിടിച്ചാണോ നടക്കുന്നെ”
“ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മാത്രം”
“അപ്പൊ ഇത് നിനക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് എന്നർത്ഥം”
സമീർ ചിരിച്ചു. “ആദ്യം ബിസിനസ്”.
“ഫോട്ടോഗ്രാഫിയോ?”
“അതിനു ശേഷം”.
അവൾ തലയാട്ടി.
അവൾക്ക് അവനോട് ബഹുമാനംകാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്. ഫോട്ടോഗ്രാഫി അവന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു, പക്ഷേ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് അവനെ വ്യതിചലിപ്പിക്കാൻ അവൻ ഒരിക്കലും അനുവദിച്ചില്ല.
അടുത്ത പ്രോഡക്ട്സിനുള്ള ഫോട്ടോ തയ്യാറാക്കാൻ അവർ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ചെലവഴിച്ചു. അത് സുഖകരമായിരുന്നു. അവർ ഒരുമിച്ച് വളരെയധികം സമയം ചെലവഴിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. കാരണം അവരുടെ ഉദ്ദേശ്യം അവർ മനസ്സിലാക്കി.
അതിന് വ്യക്തമായ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു. വ്യക്തമായ അതിർത്തി അവർ വച്ചിരുന്നു. ഒരു പങ്കിട്ട ലക്ഷ്യം.
സമീർ ക്യാമറ ക്രമീകരിച്ചപ്പോൾ നസീമ വസ്ത്രങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചു.
“അതിന്റെ കഴുത്തിന്റെ സൈഡ് ചെറുതായി ചെരിച്ചു വച്ചേ ”
അവൾ ഡ്രസ്സ് ചെറുതായി നീക്കി
“ഇതുപോലെ ആണോ ?”
“അതെ “.
അവൾ ക്യാമറ സ്ക്രീനിൽ നോക്കി. വ്യത്യാസം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരെ അടിപൊളി ആക്കുന്നുണ്ടല്ലോ”.
സമീർ പുഞ്ചിരിച്ചു
“അതാണ് പ്രസന്റേഷൻ”.
“അല്ല”. അവൾ അവനെ നോക്കി.
“അത് നമ്മുടെ അണ്ടർസ്റ്റാന്ഡിങ് ആണ് ”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കോംപ്ലിമെൻറ്സ് സ്വീകരിക്കാൻ അവൻ ശീലിച്ചിരുന്നില്ല.
ഫോട്ടോ സെഷനുശേഷം അവർ ചായയുമായി ലിവിങ് റൂമിൽ ഇരുന്നു. സംഭാഷണം ബിസിനസ്സിൽ നിന്ന് മാറി. മനഃപൂർവം ചെയ്തതല്ല. അത് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു.
“ഇത്താക്ക് ബിസിനസ് ചെയ്യാൻ താത്പര്യമായിരുന്നോ?”
സമീർ ചോദിച്ചു.
നസീമ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു “അങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല”.
“പിന്നെ എന്തായിരുന്നു ആഗ്രഹം?”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു “ഒരു സാധാരണ ജീവിതം”.
“ഇത് സാധാരണമല്ലേ?”
അവൾ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്
ചുറ്റും നോക്കി, വസ്ത്രങ്ങൾ, പാക്കേജിംഗ്. വർക്ക് ടേബിൾ.
“ചിലപ്പോൾ”
പിന്നെ അവൾ നിശബ്ദമായി കൂട്ടിച്ചേർത്തു
“കുറെ നാൾ നമ്മൾ ഒറ്റക്ക് താമസിക്കുമ്പോൾ ചില കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾക്കു വേണമെന്നുള്ള ആഗ്രഹം നമ്മൾ മതിയാക്കും”