അന്ന് രാത്രി ശ്രുതി ഉറങ്ങാൻ പോയതിന് ശേഷം ലതിക ബാൽക്കണിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു.
പുഴയുടെ തീരത്ത് കുറച്ച് ലൈറ്റുകൾ പ്രതിഫലിച്ചു.
സമീർ തന്നോട് പലതവണ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം അവൾ ഓർത്തു.
നമ്മുടെ ജീവിതം മത്സരങ്ങളല്ല.
അവൾ അത് വിശ്വസിച്ചു. അവൾ ശരിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നു. പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് തനിക്കിപ്പോൾ ഒരു അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടത്? അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവൾക്ക് നസീമയെ ഇഷ്ടമല്ലാതിരുന്നില്ല. അതായിരുന്നു ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്ന ഭാഗം. നസീമ അശ്രദ്ധയോ അനാദരവോ കാണിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ അവളുടെ വികാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ എളുപ്പമാകുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ
നസീമ മാന്യയായിരുന്നു. സ്വതന്ത്രമായി, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു, സ്വന്തം ജീവിതം നിർമ്മിച്ച ഒരു സ്ത്രീ. അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ഒരു കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് ലതികയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി. കാരണം അവളുടെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയ്ക്ക് വ്യക്തമായ ശത്രുവില്ലായിരുന്നു.
അടുത്ത ശനിയാഴ്ച സമീർ ലതികയെ വിളിച്ചു.
“ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഫ്രീ ആണോ ആവോ?
അവൾ പെട്ടെന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു
“എന്താണാവോ?”
“ഒന്ന് സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നി,അതുകൊണ്ട് ”
മറുപടി പറയുന്നതിനുമുമ്പ്, മറ്റേ മുറിയിൽ നിന്ന് ശ്രുതി വിളിക്കുന്നത് അവൾ കേട്ടു.
“അമ്മേ, ഇതൊന്നു ശെരിയാകാൻ വരാമോ?”
ലതിക ശ്രുതിയുടെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി.
“ഞാൻ”… സമീറിന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. “ശ്രുതി?”
“അതെ”.
“കുഴപ്പമില്ല”
“സമീർ… ”
“അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലു”.
അവന്റെ ശബ്ദം സൌമ്യമായിരുന്നു. നിരാശയില്ല. അത് എങ്ങനെയോ അവളെ കൂടുതൽ വൈകാരികയാക്കി.
“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”
“ലതികാ”
“ഉം”?
“കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് അവൾ വന്നിരിക്കുന്നെ “.
വാക്കുകൾ ലളിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവർക്ക് അർത്ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു. ലതിക ശബ്ദം താഴ്ത്തി.
“എനിക്കറിയാം”.
“നമ്മൾക്കു ഇനിയും സമയം കിട്ടും” .
അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “നീ എപ്പോഴും ഇത് തന്നെ പറയാറ്”
“അത് സത്യമാണ്, അതുകൊണ്ട്”
കോൾ അവസാനിച്ചതിന് ശേഷം സമീർ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ കാറിൽ ഇരുന്നു. അവൻ കള്ളം പറയുകയായിരുന്നില്ല.അവന് കാര്യം മനസ്സിലായി. എന്നാൽ അത് എളുപ്പമാണെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല.
അവനും അവളെ മിസ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായി.ഒന്നും നോക്കാതേം ആലോചിക്കാതേം അവളോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാനുള്ള നിമിഷങ്ങൾ അവന് നഷ്ടമായ പോലെ തോന്നി. എന്നാൽ ശ്രുതിയുടെ സാന്നിധ്യം താൽക്കാലികമാണെന്നും അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
മകൾക്കൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതിന് ലതിക കുറ്റബോധം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം സമീറും നസീമയും അവരുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന് പുറത്ത് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് ലതിക കണ്ടു.
അതൊരു സാധാരണ സാഹചര്യമായിരുന്നു. നസീമയുടെ കയ്യിൽ തുണികൊണ്ടുള്ള ചില സാമ്പിളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. സമീർ എന്തോ വിശദീകരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ബിസിനസ്സിനെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുകയായിരുന്നു. കൂടുതലൊന്നുമില്ല.
അത് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അന്ന് നസീമയെ കാണുമെന്ന് സമീർ പറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. അവൻഒന്നും മറച്ചുവെച്ചിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, അത് കേൾക്കുന്നതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഏതാനും സെക്കന്റുകൾ അവൾ വാതിലിന് സമീപം നിൽക്കുകയും സാധാരണപോലെ പുഞ്ചിരിക്കുകയും അവരെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ അകത്തു കയറിയ ശേഷം അവൾക്ക് സ്വയം ലജ്ജ തോന്നി. “എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെ തോന്നുന്നത്?”
ചോദ്യം നിശബ്ദമായി വന്നു. ദേഷ്യത്തിൽ അല്ല. സ്വയം നിരാശയായി.
അന്ന് രാത്രി അവരുടെ ഫോൺ കോളിനിടെ സമീർ എന്തോ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ സൈലന്റ് ആണല്ലോ ”
“ഇല്ലല്ലോ ”
“ആണ്”.
ലതിക മന്ദമായി ചിരിച്ചു “ക്ഷീണമുണ്ട്,,അതുകൊണ്ടായിരിക്കും”
“സ്കൂളിലെ വർക്ക്?”
“മം.. ”
അവൻ മറുപടിക്കായി കാത്തിരുന്നു.അവൻ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.