“കുറേ ദിവസങ്ങളായി ഒന്ന് കാത്തിരിക്കുന്നു ഒന്ന് ഇങ്ങനെ..” അവൻ ഉടനെ തന്നെ പറഞ്ഞു..
ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ തന്നെ ലതിക വാതിലിൻറെ ഹാൻഡിൽ തിരഞ്ഞു .. വാതിൽ തുറന്നു – ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം മാത്രം. ഒരു നിഴൽ പോലെ നീങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൾ ഇടനാഴിയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവച്ചു.
അപ്പാർട്ട്മെന്റ് ഇരുണ്ടതും നിശബ്ദവുമായിരുന്നു. മകളുടെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞുകിടന്നു. അവൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി അതിനടുത്തേക്ക് നോക്കി, തുടർന്ന് സമീറിനോട് വരാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
അവർ രണ്ടുപേരും മുൻവശത്തെ പ്രവേശന കവാടത്തിലേക്ക് നീങ്ങി. അവൻ അവിടെ വന്നു നിന്നപ്പോൾ സമീർ തന്റെ ഷൂസ് ഇട്ടുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ വാതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു..പോക്കറ്റിൽ തപ്പിക്കൊണ്ട് അവൻ അവളോട് ലിവിങ് റൂമിലെ ടേബിളിലേക്ക് നോക്കി ആംഗ്യം
കാണിച്ചു,.അവന്റെ കാറിന്റെ താക്കോലും, വാലെറ്റും.
അവൾ പതിയെ ചെന്ന് അത് എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നുകൊടുത്തു.. അവൻ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി. അവസാനമായി ഒരു തവണ ലതികയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിക്കൊണ്ട് ഒന്ന് തല ആട്ടി അവൻ നടന്നു നീങ്ങി..
അവന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ പൂർണ്ണമായും മങ്ങുന്നത് വരെ ലതിക കാത്തിരുന്നില്ല.. ലതിക പതുക്കെ വാതിൽ അടച്ചു. അപ്പാർട്ട്മെന്റ് വീണ്ടും പൂർണ്ണമായും നിശ്ചലമായി. അടച്ച വാതിലിൽ ഒരു നിമിഷം കുനിഞ്ഞുകൊണ്ട് ലതിക ശ്വാസം വിട്ടു.
ക്ഷീണവും ശാന്തമായ ശബ്ദവും മൂലം അഡ്രിനാലിൻ ഇപ്പോൾ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ നിശബ്ദമായി മകളുടെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി, ഇപ്പോഴും ഉറങ്ങുകയാണ്. കൊള്ളാം. അവളൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ ശ്വാസം എടുത്തു
പിന്നെ അവൾ സ്വന്തം റൂമിലേക്ക് പോയി, ഇത്തവണ ബെഡിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് വഴുതിവീണു. സമീർ മിനിറ്റുകൾക്ക് മുമ്പ് സമീപം ഉണ്ടായിരുന്ന ഷീറ്റുകൾക്ക് ഒരു ഊഷ്മളതയും അവശേഷിച്ചില്ല.
പുറത്ത്, പ്രഭാതം ആകാശത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ…
എന്നാൽ അകത്ത്? അപ്പോഴേക്കും നേരം പുലർന്നിരുന്നു. ഒന്നും ആലോചിക്കാൻ പോലും കാത്തിരിപ്പില്ലാതെ അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു…
അടുത്ത ആഴ്ച അതിവേഗം നീങ്ങി. വലിയ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും പുരോഗതി ദൃശ്യമാകൂ. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ വളർച്ച സാധാരണയായി നിശബ്ദമായി സംഭവിക്കുമെന്ന് സമീറിന് അറിയാമായിരുന്നു.
ഒരു ചെറിയ മെച്ചപ്പെടൽ നസീമയുടെ ബിസിനെസ്സിലും പലതവണ ആവർത്തിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് ബിസിനസുകൾ കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നത് ..
ചൊവ്വാഴ്ച രാവിലെ സമീർ തന്റെ ബിസിനസ്സിലെ ഒരു പ്രധാന മീറ്റിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി നസീമയുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് പോയി. നസീമയെ സഹായിക്കുന്നതിനാൽ അവന്റെ സ്വന്തം ബിസിനസ്സ് ജോലികൾ കുറഞ്ഞില്ല.
ബാലൻസ് എപ്പോഴും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അത്
അനിവാര്യമായിരുന്നു.
സമീർ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ അവനെ പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.. കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ ഭംഗിയായി ക്രമീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.
“നേരത്തെ ആണല്ലോടാ.” അവൾ പറഞ്ഞു.
സമീർ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി “വെറും അഞ്ച് മിനിറ്റ്”.
“നിനക്കത് നേരത്തെ ആണ്”
അവൻ ചിരിച്ചു “അതെന്താ?”
“കാരണം ബിസിനസ്സ്കാര് എല്ലായ്പ്പോഴും അഞ്ച് മിനിറ്റ് ദൂരത്തിൽ എന്നാണ് പറയാറ്”.
“ട്രാഫിക് പ്രെടിക്ടബിൾ അല്ലല്ലോ”.
അവൾ ചിരിച്ചു. “നല്ല ന്യായീകരണം”
കാലക്രമേണ അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ സുഖകരമായിരുന്നു. അവർ അതിർത്തികൾ ലംഘിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. എന്നാൽ പരസ്പരം പ്രവർത്തിക്കുന്ന രീതി മനസ്സിലാക്കി.സമീർ എല്ലാം അറിയുന്നതായി നടിക്കുന്നില്ലെന്ന് നസീമ ആശ്വസിച്ചു.
അവളുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിനുള്ളിൽ, ഒരു മുറി പതിയെ ഒരു ചെറിയ ഷൂട്ട് ഏരിയയായി മാറിയിരുന്നു..സമീർ ആദ്യമായി അതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പ്രശ്നവും കണ്ടിരുന്നില്ല.മറിച്ചുഅവൻ സാധ്യതകൾ കണ്ടിരുന്നു.
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അവർഫോട്ടോഗ്രാഫി ആരംഭിച്ചു. ജനലിലൂടെ വരുന്ന സ്വാഭാവിക ലൈറ്റിംഗ് പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് സമീർ ക്യാമറ ക്രമീകരിച്ചു.