അത് നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. എന്നാൽ അവൾക്ക് മറ്റൊരു സത്യം കൂടി അറിയാമായിരുന്നു. സ്നേഹം എന്നത് ആരെയെങ്കിലും ലോകത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്തുകയല്ല.
അവർ ഇനിയും തിരിച്ചുവരും എന്ന വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അത്.
ഇതിനിടയിൽ സമീർ ഓഫീസ്അടച്ചു വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഫോണിൽ ലതികയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു മിസ്ഡ് കോൾ കണ്ടു. ഉടൻ തന്നെ തിരികെ വിളിക്കുകയും ചെയ്തു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“സോറി. അറിയാതെ വിളിച്ചതാണ് ”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു “അബദ്ധത്തിൽ വിളിച്ചു അല്ലെ??”
അവൾ ചിരിച്ചു “ചിലപ്പോ നിന്റെ സൗണ്ട് കേൾക്കണം എന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് ആവാം”
ആ സത്യസന്ധത ഇരുവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പക്ഷെ നല്ല സുഖം കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സമീർ കാറിന്റെ വേഗത കുറച്ചു “ഈ ഡയലോഗ് വല്ലാതെ മിസ്സെയ്തു”
“എന്താ?”
“ഒരാൾ മുഖവര ഇല്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നു”.
അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി
“ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്”
“എനിക്കറിയാം”.
“പിന്നെ?”
“ഞാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
വരും ആഴ്ചകൾ
മറ്റൊരു വൈകാരിക വഴിത്തിരിവ് കൊണ്ടുവരുമെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
സംരക്ഷിക്കാൻ അവർ വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ശ്രമിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഉടൻ തന്നെ പരസ്യമാകുമെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. തൽക്കാലം അവർ തുടർന്നു. ക്ഷമയോടെ. അനിശ്ചിതത്വത്തോടെ. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ.
നഗരം ആർക്ക് ചുറ്റും നീങ്ങുന്നത് തുടർന്നു. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ കടകൾ തുറക്കും. റോഡുകളിൽ ട്രാഫിക് അനുഭവപ്പെട്ടു. കുടുംബങ്ങൾ അവരുടെ സാധാരണ ജീവിതം നയിച്ചു.
ആളുകൾ അവരുടെ സ്വകാര്യ വികാരങ്ങൾ നിശബ്ദമായി കൈകാര്യം ചെയ്തു.
ആ ജീവിതങ്ങളിൽ എവിടെയോ, സമീർ, ലതിക, നസീമ, ശ്രുതി എന്നിവർ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന രീതിയെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു നിമിഷത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു.
ആരെങ്കിലും ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. ആരും മാപ്പർഹിക്കാത്ത എന്തെങ്കിലും ചെയ്തതുകൊണ്ടല്ല. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ജീവിതം ആളുകളെ സങ്കീർണ്ണമായ വഴികളിലൂടെ ഒന്നിപ്പിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ ഭാഗം ആരെയും സ്നേഹിക്കാത്തതായിരുന്നു.
ആ സ്നേഹത്തോടൊപ്പം വരുന്ന എല്ലാ വികാരങ്ങളും എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കാമെന്ന് പഠിക്കുകയായിരുന്നു അത്.
തുടരും….