“ഓ”.
“ഫീഡ്ബാക്ക്കിലൊക്കെ ആൾ ഹാപ്പി ആണ് “.
“കൊള്ളാം”.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ സമീർ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ ഒരുമാതിരി ഉള്ള സംസാരം”
“ടയേർഡ് ആണ് ”
അവൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല.ചിലപ്പോൾ വികാരങ്ങൾക്ക് സ്പേസ് ആവശ്യമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. എന്നാൽ കോൾ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം അവൻ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു. അവർക്കിടയിലെ പഴയ ബോണ്ട് അവന് നഷ്ടമായിരുന്നു…
കോളിന് ശേഷം ലതികയും നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തെക്കുറിച്ചും അവൾ ബോധവാനാകുന്നത് അവൾ വെറുത്തു. സംശയിക്കപ്പെടാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അതായിരുന്നില്ല അവൾ.
അവൾ സമീറിനെ വിശ്വസിച്ചു. അവൾ അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ വിശ്വാസം അരക്ഷിതാവസ്ഥ ഇല്ലാതാക്കിയില്ല. അത് ഒരു വ്യക്തിക്ക് അതിനെ നേരിടാൻ ധൈര്യം നൽകും എന്നവൾ വിശ്വസിച്ചു…
അടുത്ത വീക്കെൻഡിൽശ്രുതി ഷോപ്പിംഗിന് പോകുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു..
“അമ്മേ, പോകുന്നതിനു മുമ്പ് എനിക്ക് കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങണം”.
“നീ പോവുന്നതിനെ പറ്റിയൊക്കെ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ?
ശ്രുതി പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല”
ലതികയുടെ ഭാവം ശാന്തമായി. ഇരുവരും യാത്രയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും വേഗത്തിലായിരുന്നു
സന്ദർശനം. ലതികയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മകൾ അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത് സന്തോഷം കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു.
എന്നാൽ ജീവിതം എത്ര വേഗത്തിൽ നീങ്ങിയെന്നും അത് അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ആളുകൾ എത്തി. ആളുകൾ സ്ഥലം വിട്ടു.
ഒന്നും അതേപടി നിലനിന്നില്ല.
ഷോപ്പിംഗിനിടെ ശ്രുതി അമ്മയുടെ മാനസികാവസ്ഥ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“‘അമ്മ എന്താ ഈ ചിന്തിച്ഛ് കൂട്ടുന്നെ”.
ലതിക പുഞ്ചിരിച്ചു
“അത് നിനക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലായി?”
“ഞാൻ കാണുന്നതല്ലേ”
“എപ്പോൾ?”
“‘അമ്മ സൈലന്റ് ആയി ഇരിക്കുമ്പോൾ”
ലതിക മകളെ നോക്കി “നീ ഭയങ്കര ശ്രദ്ധകാരി ആയല്ലോ”
“ആ..ദൂരെയൊക്കെ താമസിക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെയാ..വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ വരെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ നമ്മൾ പഠിക്കും”
മറുപടി നിസ്സാരമായിരുന്നു. എന്നാൽ ലതിക ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.അപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു. “ശെരി ശെരി”
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സമീറിന് നസീമയിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു പ്രശംസ ലഭിച്ചു. വാക്കുകളിലൂടെയല്ല. പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ.ഒരു ഫേമസ് ബ്രാൻഡിൽ നിന്ന് അവന് കസ്റ്റമൈസ്ട്ആയി കുറച്ച് സാധങ്ങൾ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ ഗിഫ്റ്റ് ഹാംപർ അവൾ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു.
അവൾ അത് അവന് നൽകിയപ്പോൾ അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എന്താ ഇത്?”
“ഒരു നന്ദി”
“എന്തിനു?”
“എന്റെ ബിസിനസ്സ് ഇവിടെ വരെ ഓക്കേ എത്തിക്കാൻ സഹായിച്ചതിന്”
സമീർ തല കുലുക്കി “ഇത്ത വർക്ക് ചെയ്തിട്ടല്ലേ”
“നീയല്ലേ പ്ലാനിംഗ് തന്നത് ”
അവൻ ആ മറുപടി സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു,
“മറക്കരുത് ഇത്തയുടെ പരിശ്രമമാണ് ഇത് സൃഷ്ടിച്ചത് ”
നസീമ പുഞ്ചിരിച്ചു “അറിയാം ടാ, എന്നാലും നീയുംകൂടെ കൂടിയെപ്പിന്നെ അല്ലെ”.
പിന്നീട് ലതിക അതിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് ശരിക്കും സന്തോഷം തോന്നി.എന്നാൽ സംസാരം
അവസാനിച്ചതിന് ശേഷം അവൾ നിശബ്ദത പാലിച്ചു. അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി.സമീർ നിരവധി ആളുകളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറവിടമായി മാറുകയായിരുന്നു.
അവൻ പ്രധാനപ്പെട്ടവനാകാൻ ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. അവൻസ്വാഭാവികമായും അതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അതായിരുന്നു അവൾ സ്നേഹിച്ച ആൾ. അതായിരുന്നു അവൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ഭയപ്പെടാൻ കാരണം.
ആ രാത്രി, ലതിക അവളുടെ റൂമിന്റെ ജനലിന് അടുത്ത് നിന്നു.റോഡ്നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. അവൾ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ ആദ്യമായി സമീറിനെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.
ആശുപത്രി. സംഭാഷണങ്ങൾ. ആശ്വാസം. അവൾ ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ ആരെങ്കിലും ഒടുവിൽ മനസ്സിലാക്കിയെന്ന തോന്നൽ. അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.