ലതിക ഉടൻ തന്നെ പറഞ്ഞു”നസീമ?”
സമീർ തലയാട്ടി.
“അവളുടെ ബുട്ടീക്ക് ഫോട്ടോവർക്ക്”.
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മടിയും തോന്നിയില്ല. ആ സത്യസന്ധതയാണ് അടുത്ത വികാരത്തെ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കിയത്.
ലതിക താഴേക്ക് നോക്കി.
സമീർ ശ്രദ്ധിച്ചു. “എന്ത് പറ്റി ?”
“ഒന്നുമില്ല”.
അവൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ലാത്ത പോലെ തോന്നുന്നില്ല ”
അവൾ നെടുവീർപ്പിട്ടു “എനിക്ക് അത് സംസാരിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല “. “എന്തുകൊണ്ട് ?”
“എനിക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന്
പോലെ ഇപ്പൊ തോന്നുന്നു”
സമീർ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നീ അവളെ പ്രൊഫഷണലായി ആണ് സഹായിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കറിയാം, നീ എന്നോട് എല്ലാം പറയുമെന്നും എനിക്കറിയാം”.
“മഹ് ”
“എനിക്കറിയാം അതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന്”.
“പിന്നെ?”
അവൾ അവനെ നോക്കി. “പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ചിലപ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നുന്നത് എന്നതിന് എനിക്ക് ഉത്തരമില്ല ?”
അത് അവനെ വേദനിപ്പിചിരുന്നു. സമീറിന് കാര്യം മനസ്സിലായി. കാരണം വികാരങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും യുക്തിയെ പിന്തുടരുന്നില്ല.
“നസീമ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടതിൽ പിന്നെ അല്ലല്ലോ ബിസിനസ്സ് തുടങ്ങിയത് “, സമീർ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കറിയാം”.
“അവൾ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുകയാണ്”.
“എനിക്കറിയാം”.
“അവൾ എന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല”.
“എനിക്കറിയാം”.
“ലതികാ”.
അവൾ അവനെ നോക്കി. ” നീ തെറ്റിദ്ധരിക്കാനുള്ള ഒന്നും തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ ഇല്ല “.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ശാന്തമായി.
“ഞാൻ അങ്ങനെ ഒന്നും തന്നെ വിചാരിക്കുന്നില്ല “.
“പിന്നെ നീയെന്തിനാ പേടിക്കുന്നെ?
ആ ചോദ്യം അവർക്കിടയിൽ അവശേഷിച്ചു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവൾക്ക് ഒരു മറുപടിയും ഉണ്ടായില്ല.അപ്പോൾ അവൾ നിശബ്ദമായി പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്കുള്ള സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് എനിക്ക് ഭയമുണ്ടായിക്കൂടെ ??”
സമീറിന്റെ ഭാവം മാറി. ദേഷ്യത്തോടെയല്ല. സങ്കടത്തോടെ.
“അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല” അവൾ സ്വയം തിരുത്തി.
“നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല”
“പിന്നെ?”
“പക്ഷെ നമ്മുടെ ഇടയിൽ എന്തേലുമൊക്കെ മാറ്റം സംഭവിച്ചു കൂടായ്ക ഇല്ലല്ലോ “.
അതായിരുന്നു അവൾ ആകെ ഭയപ്പെട്ടത് . വഞ്ചനയെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല . എന്നാൽ മാറ്റത്തെ ഭയക്കുന്നു.
സമീർ അൽപ്പം അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
“ലതി, എന്നെ നോക്ക് ”
അവൾ നോക്കി
.
“എന്നും ഒരേപോലെ ആയിരിക്കും ജീവിതം എന്ന് എനിക്ക് വാഗ്ദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല”.
അവൾ കേട്ടു.
“ആർക്കും അത് വാഗ്ദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല”.
അവൻ തുടർന്നു.
“എന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോട് മറ്റൊരു വ്യക്തിയായി മാറില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പ് പറയാൻ കഴിയും”.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വികാരാധീനമായി.
“എനിക്കറിയാം”.
“അങ്ങനെ തോന്നാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
“എനിക്കറിയാം”.
അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു.
“നീ എനിക്ക് എല്ലാം അറിയാം എന്നല്ലേ പറയാറ് “..അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“ചിലപ്പോൾ നിനക്ക് ഉപദേശം അല്ല വേണ്ടത് ”
“പിന്നെ ??”
“കേൾക്കാൻ ഒരാൾ ”
ആ ഉത്തരം ഏതൊരു വിശദീകരണത്തിനും കഴിയുന്നതിലും കൂടുതൽ അവളെ സ്പർശിച്ചു.
ശ്രുതി അപ്പോഴും റൂമിൽ ഉണർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അന്ന് പുറത്തുപോയ ഫോട്ടോകളിലൂടെ നോക്കി കിടക്കയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ലിവിംഗ് റൂമിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ വ്യക്തമല്ല.
അവൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അമ്മയും സമീറും ഏറെനേരം സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാൾ തൻറെ അമ്മയ്ക്ക് ലഭിച്ചതിൽ അവൾ സന്തുഷ്ടയായിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് അവൾ അങ്ങനെ വിശ്വസിച്ചു. തൽക്കാലം.
ഏകദേശം 10 മണിയോടെ സമീർ ഒടുവിൽ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. “ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ എന്നാൽ “.
ലതിക തലയാട്ടി. അവൾക്ക് എന്തോ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
“നീ വന്നല്ലോ ..താങ്ക്സ് ഫോർ ദാറ്റ് “.
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “വിളിച്ചതിനും താങ്ക്സ് “.
അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി “എന്തിനു?”