“ഞാൻ കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നില്ല എന്ന് കരുതി എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് നീ വിചാരിക്കണ്ട”
“എനിക്കറിയാം”
“ഓഹോ?
“എനിക്കറിയണമെന്നുണ്ട്”.
അവൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കി തന്നെ കിടന്നു..
“ഞാൻ നിന്നെ ഇന്ന് നസീമയ്ക്കൊപ്പം കണ്ടിരുന്നു”
ഒരു ചെറിയ ഇടവേള ഉണ്ടായിരുന്നു. സമീർ ശാന്തനായി നിന്നു.
“ശരി”.
“അത് അവളെ സഹായിക്കാൻ പോയതാണെന്ന് എനിക്കറിയാം”.
“അതെ”.
“എനിക്കറിയാം..നീ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായി എന്നും ”
“ഉവ്വ”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“പക്ഷെ വേറെ എന്തോ പോലെ തോന്നിയത് എന്താ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല
”
സമീർ ഉടൻ പ്രതികരിച്ചില്ല. കാരണം, അവളെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സ്വയം പ്രതിരോധിക്കുക എന്നതാണ് തനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മോശമായ കാര്യം എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
“ലതി”
“ഉം”?
“നീ എന്തെങ്കിലും ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നുണ്ടോ?”
അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി. ആ ചോദ്യം അസൂയയേക്കാൾ ആഴത്തിൽ എത്തി. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾ സത്യസന്ധമായി മറുപടി നൽകി.
“ഒരുപക്ഷേ..ചിലപ്പോൾ ഉണ്ടാവാം”
“എന്താ അത്?”
“പ്രയോറിറ്റി കുറയുന്ന പോലെ”
അതിനുശേഷമുള്ള നിശബ്ദത വേദനാജനകമായിരുന്നു. അത് അകലം സൃഷ്ടിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. കാരണം അവൾ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അത് കാണിച്ചു.
സമീർ മൃദുവായി സംസാരിച്ചു.
“എനിക്കെന്താണ് സങ്കടം തോന്നുന്നേ എന്നറിയാമോ?”
“എന്താ?”
“നീ ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ ഇട്ടു ഒറ്റക്ക് ആലോചിച്ചു കൂട്ടി വഷളാക്കും, ആദ്യമേ എന്നോട് ഒന്നും പറയുകയും ഇല്ല,കുത്തി ചോതിച്ചില്ലേൽ”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വികാരാധീനമായി
“ഞാൻ ഒന്നിലും ഇടപെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല”.
“നീ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല”
“നിന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല”
“അങ്ങനെയും ഇല്ല”
“നിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരാളാകാനും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല”
“നീ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല”
അവൾ സങ്കടത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“നിനക്കെന്താ ഇത്ര ഉറപ്പ്?”
കാരണം എനിക്ക് നിന്നെ നല്ലപോലെ അറിയാം.
ആ മറുപടി അവൾക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
ആ സംസാരങ്ങൾ ഒരുപാട് നീണ്ടുപോയില്ല..രണ്ടുപേരും വഷളാക്കാതെ തന്നെ അത് അവസാനിപ്പിച്ച് ഉറക്കത്തിലേക്ക് നീങ്ങി…
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ലതിക പതിവുപോലെ സ്കൂളിൽ പോയി. ക്ലാസുകൾ എടുത്തു. ബാക്കി ഉള്ള ആൻസർ ഷീറ്റുകൾ കറക്റ്റ് ചെയ്തു. സഹപ്രവർത്തകരുമായി സംസാരിച്ചു.
ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ഉള്ളിൽ അവൾ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സമീർ സത്യസന്ധനല്ലാത്തതിനാൽ അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടില്ല
മറിച്ചു ദയയുള്ളവനായതിനാൽ അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.
ദയയുള്ള ആളുകൾ സ്വാഭാവികമായും പലർക്കും പ്രധാനമായി മാറും..
അടുത്ത ആഴ്ച, ലതികയുടെ ദിവസങ്ങൾ കൂടുതൽ തിരക്കിലായി. സ്കൂൾ പരീക്ഷകൾ അടുത്തുവരികയായിരുന്നു. തിരുത്തേണ്ട ഉത്തരക്കടലാസുകളും മറ്റ് അധ്യാപകരുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളും അധിക ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ, തിരിച്ചു മടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് കഴിയുന്നത്ര സമയം അമ്മയോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കാൻ ശ്രുതി ആഗ്രഹിച്ചു. എല്ലാ വൈകുന്നേരവും എന്തെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ ആയി ബിസി ആയിരിക്കും…
ചില ബന്ധുക്കളുടെ അടുത്ത് സന്ദർശനം. പാർക്കിൽ നടക്കാൻ പോക്ക്…ശ്രുതിക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങൾക്ക് ഷോപ്പിംഗ്…ചിലപ്പോൾ പുറത്തു നിന്ന് ഡിന്നർ… ലതിക അതെല്ലാം ആസ്വദിച്ചു.
എന്നാൽ അവൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. സമീറുമായി അവർ സാധാരണയായി പങ്കിട്ട നിമിഷങ്ങൾ മറ്റെല്ലാറ്റിനും ഇടങ്ങളിലേക്ക് പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാകുകയായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ ഫോൺ കോൾ ,കുറച്ചു മെസ്സേജസ് എന്നിവയിലേക്ക് മാത്രം മാറി.
നീണ്ട സംഭാഷണങ്ങൾ ലളിതമായി
“കഴിച്ചോ?”
കണ്ടുമുട്ടലുകൾ”അവൾ പോയിട്ട് നമ്മൾ പഴയെപോലെ മീറ്റ് ചെയ്യാം ”
എന്നായി മാറി.
ഇത് ആരും തീരുമാനിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അത് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..
പിറ്റേന്ന് ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ബ്രേക്കിന് ഇടയിൽ അവൻ അവളെ വിളിച്ചു. കുറച്ച് റിംഗുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ ഫോൺ എടുത്തു.