ഫോട്ടോഗ്രാഫി എന്നും അവന്റെ പാഷൻ ആയിരുന്നു . ഡി. എസ്. എൽ. ആർ. ക്യാമറ വെറുമൊരു ഹോബിയായിരുന്നില്ല. അത് അവന്റെ ബിസിനസ്സ് തീരുമാനങ്ങളെ പിന്തുണച്ച മറ്റൊരു സ്കിൽ ആയിരുന്നു.
കാമറ സെറ്റിംഗ്സ് ശെരിയാക്കുന്നത് വരെ നസീമ അവനെ നിരീക്ഷിച്ചു.
“നീ ഇത് നല്ലപോലെ എന്ജോയ് ചെയ്താ ചെയ്യുന്നതല്ല?”
“എന്ത്?”
“ഫോട്ടോഗ്രാഫി”.
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അതെ”.
“ഇത് നീ ഒരു ജോലിയായി ചെയ്യുന്നപോലെ തോന്നുന്നില്ല”.
“ഒരു പാഷൻ പോലെ തുടങ്ങിയതാ”
അവൾ തലയാട്ടി “അങ്ങനെ അപൂർവ്വമാണ്”
അവൾ മുറിയിൽ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.
“മിക്ക ആളുകളും അതിജീവിക്കാൻ മാത്രമാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്”.
ആ വാചകം ലളിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ സമീറിന്
അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായി.
നസീമയുടെ ജീവിതം ആവശ്യം എന്നോണം സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു… വർഷങ്ങളോളം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് മാത്രം അവൾ പ്രായോഗികമാക്കി. ആളുകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും തനിക് വേണ്ടി ഉണ്ടാവുമെന്ന് അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ആരെയും വൈകാരികമായി ആശ്രയിക്കരുതെന്ന് അവൾ പഠിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അത് മടുപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഒരാളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവർ അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.എന്നാൽ അവരെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളെ മാത്രമാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.
അതായിരുന്നു സമീറുമായുള്ള അവളുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ സുഖകരമാക്കുന്നത്. അവൻ കേട്ടു. എന്നാൽ ഒന്നിനും വിധി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ തനിച്ചായതിനാൽ അവൾ അപൂർണ്ണയാണെന്ന് അവൻ അവളെ തോന്നിപ്പിച്ചില്ല.
ഫോട്ടോ എടുത്തതിന് ശേഷം സമീർ ചിത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.
“ഇത്”. അവൻ അവളെ കാണിച്ചു.”ഇത് കൊള്ളാം”
നസീമ സ്ക്രീനിൽ നോക്കി. വ്യത്യാസം ചെറുതായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രകടമാണ്. “ലൈറ്റിംഗ് ??”
“അതെ”.
“പിന്നെ?”
“പ്രോഡക്റ്റ് കാണിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി”.
അവൾ തലയാട്ടി. “ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ”.
“ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്”.
അന്ന് വൈകുന്നേരം സമീർ അവന്റെ ഓഫിസിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ. ഓർഡറുകൾ തീർപ്പാക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. കസ്റ്റമേഴ്സ്വിളിക്കുന്നു, വിതരണക്കാരുടെ അപ്ഡേറ്റുകൾ. എല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അവൻ കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ കൂടി ചെലവഴിച്ചു.
മറ്റൊരു സംരംഭകയെ സഹായിക്കാൻ അവൻ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ചെലവഴിച്ചതായി അവന്റെ ഓഫീസിലെ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അദ്ദേഹം അവരുടെ ഉടമ മാത്രമായിരുന്നു. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യക്തി.
അടുത്ത കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ സാധാരണയായി കടന്നുപോയി. നാടകീയമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ആരും തർക്കിച്ചില്ല. ആരും ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. സമീർ തന്റെ ജോലി തുടർന്നു.
ലതിക അദ്ധ്യാപനം തുടർന്നു. ശ്രുതി കേരളത്തിൽ തന്റെ സമയം ആസ്വദിക്കുന്നത് തുടർന്നു. നസീമ
തന്റെ ബിസിനസ് വളർത്തുന്നതും തുടർന്നു. ജീവിതം വെറുതെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
എന്നാൽ ലതികയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയ ചിന്തകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ആ ചിന്തകൾ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ലതിക ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്ന് ഉത്തരക്കടലാസുകൾ കറക്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ ശ്രുതി ഫോണിലൂടെ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
“അമ്മേ”.
“ഉം”?
സമീർ നസീമ ആന്റിയെ ബിസിനെസ്സിൽ ഹെൽപെയ്യുന്നുണ്ടല്ലേ??
ലതികയുടെ കൈ അനങ്ങുന്നത് ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് നിന്നു. ഒരു സെക്കന്റിനു മാത്രം. തുടർന്ന് അവർ പേപ്പറുകൾ പരിശോധിക്കുന്നത് തുടർന്നു.
“ഉണ്ട്”
ശ്രുതി അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അല്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത്, അവൾ ഒരു സൂചനയും നൽകിയില്ല.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല”.
“ആന്റിടെ ബൗട്ടിക്കിന്റെ പേജ് ഒക്കെ ഒന്ന് ഉഷാറയിട്ടുണ്ട്..സെയ്ലും കൂടിയെന്ന് തോന്നുന്നല്ലേ..”.
“നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു”
“കഴിഞ്ഞ ദിവസം ആന്റി ആയി സംസാരിച്ചപ്പോ പറഞ്ഞതാ..പിന്നെ നോക്കിയപ്പോ കണ്ടു”
“സമീർ ശരിക്കും നല്ല ഹെൽപ്ഫുൾ ആണല്ലേ”.
“അതെ”
ഉത്തരം സ്വാഭാവികമായി വന്നു. കാരണം അത് സത്യമായിരുന്നു. അവൾക്കത് അത് നിഷേധിക്കുന്നത് അന്യായമായി തോന്നുമായിരുന്നു.