പുറത്തെ ഇടനാഴിയിൽ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ഞാൻ കാത്തുനിന്നു. അമ്മയ്ക്ക് അബോധാവസ്ഥയിലാകാൻ തക്കവണ്ണം എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്നോർത്ത് ഞാൻ ഭയന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ നൽകിയ ആ മരുന്നിന്റെ പാർശ്വഫലങ്ങൾ വല്ലതുമാണോ ഇതിന് കാരണം എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം പരിശോധനകൾ കഴിഞ്ഞിറങ്ങിയ ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടർ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു. “നിങ്ങൾ രോഗിയുടെ മകനാണോ? ” ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു. “അതെ ഡോക്ടർ, അമ്മയ്ക്ക് എന്തുപറ്റി?
” ഞാൻ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു. ഡോക്ടർ എന്നെ ഒരു നിമിഷം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം ആ കയ്യിലിരുന്ന മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു: “ബ്ലഡ് പ്രഷർ പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്നുപോയതുകൊണ്ടാണ് തലകറങ്ങി വീണത്.
ഭയപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ല, ഇപ്പോൾ മരുന്ന് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ… ” ഡോക്ടർ അല്പം മടിച്ചുനിന്ന ശേഷം തുടർന്നു: “അമ്മയുടെ യൂറിൻ, ബ്ലഡ് ടെസ്റ്റുകൾ ഞങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ അമ്മ പ്രെഗ്നന്റാണ്…
ഒന്നര മാസം പ്രായമുള്ള ഗർഭമുണ്ട്. ഈ പ്രായത്തിൽ ഗർഭധാരണം നടക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിൽ വലിയ ഹോർമോൺ വ്യതിയാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ തലകറക്കം. ” ഡോക്ടറുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ തലയിലേക്ക് ഒരു ശക്തമായ ഇടിമിന്നൽ ഏറ്റതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ കറങ്ങുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. നാവു വറ്റി വരണ്ടുപോയി. എന്ത് പറയണമെന്നോ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്നോ അറിയാതെ ഞാൻ അവിടെ തരിച്ചുനിന്നു. ഒന്നര മാസം…
അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്നത് മറ്റാരുടെയും അല്ല, എന്റെ സ്വന്തം ചോരയാണെന്ന ആ കഠിനമായ സത്യം എന്നെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതി ഞാൻ ചെയ്ത വന്യമായ പ്രവർത്തികളുടെ ആത്യന്തികമായ ഫലം ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി വന്നു നിൽക്കുകയാണ്. ഈ സത്യം അമ്മയോ മാളുവോ അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ശരീരം ആകെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. ഡോക്ടർമാർ വിവരം അറിയിച്ചതോടെ അമ്മ പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി.
ഹോസ്പിറ്റൽ കിടക്കയിൽ കിടന്ന് അമ്മ കരയുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഭർത്താവ് മരിച്ചുപോയ താൻ എങ്ങനെ ഗർഭിണിയായി എന്ന ചോദ്യം അമ്മയെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. ഉറക്കത്തിൽ തനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അമ്മയ്ക്ക് ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോഴും, സ്വന്തം മകൻ തന്നെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് അമ്മ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും സംശയിച്ചതേയില്ല.
കാരണം അവരുടെ കണ്ണിൽ ഞാൻ അത്രമേൽ സ്നേഹമുള്ള, പാവം മകനായിരുന്നു. “കണ്ണാ… ” അമ്മ എന്നെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ച് എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “ഡോക്ടർമാർ പറയുന്നത് നീ കേട്ടില്ലേടാ?
എനിക്ക്… എനിക്ക് എന്താ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഈ ലോകത്തോട് ഞാൻ ഇനി ഇത് എങ്ങനെ പറയും? നിന്റെയും മാളുവിന്റെയും മുന്നിൽ ഞാൻ ഇനി എങ്ങനെ ജീവിക്കും?
” അമ്മയുടെ ആ ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഈയം ഉരുക്കി ഒഴിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. സ്വന്തം ചോരയെ മുന്നിൽ നിർത്തിയാണ് അമ്മ ഈ വിലാപങ്ങൾ ഒക്കെയും നടത്തുന്നത്. എന്നെ നോക്കാൻ പോലും അമ്മയ്ക്ക് വല്ലാത്ത അപകർഷതാബോധം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു അമ്മ എന്ന നിലയിൽ മകന്റെ മുന്നിൽ നേരിടേണ്ടി വന്ന ഈ നാണക്കേട് അവരെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
അമ്മ മുഖം തിരിച്ച് കണ്ണീർ വാർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധവും ഭയവും കാരണം എനിക്കും അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ സത്യം പുറത്തറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ദുരന്തം ഓർത്ത് ഞാൻ ഉള്ളിൽ വിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.