“അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അമ്മേ… എല്ലാം ഞാനാണ് ചെയ്തത്… ” എന്റെ വാക്കുകൾ കടുത്ത കുറ്റബോധത്താൽ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അമ്മയും മാളുവും ഒരുപോലെ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. അമ്മ പതുക്കെ തലയുയർത്തി വിശ്വസിക്കാനാകാത്ത കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കി. “കണ്ണാ… നീ…
നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? ” അമ്മയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. “അമ്മേ… വിഷ്ണു തന്ന ആ പച്ചമരുന്ന് രാത്രി പാലിൽ കലർത്തി തന്ന് അമ്മയെ ഉറക്കിയത് ഞാനാണ്…
അമ്മയറിയാതെ ആ ശരീരത്തിൽ തൊട്ടതും… അമ്മയെ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആക്കിയതും ഈ ഞാനാണ് അമ്മേ… ” ഞാൻ തല നിലത്തു മുട്ടിച്ച് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ സർവ്വ തെറ്റുകളും ഏറ്റുപറഞ്ഞു. “എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമഭ്രാന്ത് കാരണം ഞാൻ അമ്മയോട് ഈ വലിയ പാപം ചെയ്തു…
എന്നെ കൊന്നു കളയൂ അമ്മേ… ” ഹാളിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. താൻ ജീവനേക്കാൾ ഏറെ സ്നേഹിച്ച, വിശ്വസിച്ച സ്വന്തം മകനാണ് തന്റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം എന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ പൂർണ്ണമായി വറ്റിപ്പോയി. ഭയങ്കരമായ ആ സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാനാകാതെ അമ്മ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്ന് തരിച്ചുനിന്നു.
ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ എന്റെ കരച്ചിലിന്റെ ശബ്ദം മാത്രമാണ് മുഴങ്ങിക്കേട്ടത്. മുറിയിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. താൻ ജീവനേക്കാൾ ഏറെ സ്നേഹിച്ച, വിശ്വസിച്ച സ്വന്തം മകനാണ് തന്റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം എന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ പൂർണ്ണമായി വറ്റിപ്പോയി. ഭയങ്കരമായ ആ സത്യം ഉൾക്കൊള്ളാനാകാതെ അമ്മ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്ന് തരിച്ചുനിന്നു.
പെട്ടെന്ന് അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കടുത്ത വന്യതയും ദേഷ്യവും ഇരച്ചുകയറി. അമ്മ തറയിൽ നിന്നും വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ്, അടുത്തിരുന്ന മരത്തിന്റെ കസേരയെടുത്ത് എന്റെ നേർക്ക് ആഞ്ഞു വീശി. “ടാ… പരനാറി!
നീയൊക്കെ എന്റെ വയറ്റിൽ കിടന്നവനാണല്ലോടാ! ” അമ്മ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് എന്നെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതിരോധിക്കാതെ അമ്മയുടെ അടികൾക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു കിടന്നു. എന്റെ പുറത്തും തോളിലും ആ കസേര കൊണ്ടുള്ള അടികൾ കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മാളു ഓടിവന്ന്
അമ്മയെ പുറകിൽ നിന്നും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. “അമ്മേ… വേണ്ട അമ്മേ… അവനെ കൊന്നു കളയരുത്…
അമ്മേ നിർത്തൂ! ” മാളു ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. അമ്മ കസേര താഴെയിട്ട്, കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. അവരുടെ ശരീരം ആകെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്വന്തം മകനിൽ നിന്നും നേരിടേണ്ടി വന്ന ഈ മഹാപാപം അവരെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തിരുന്നു. “നിന്നെ ഞാനിനി ഈ വീട്ടിൽ താമസിപ്പിക്കില്ലെടാ… ” അമ്മ പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട്, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ ചൂണ്ടി വാതിലിന് നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു. “ഇറങ്ങിപ്പോടാ എന്റെ കൺമുന്നിൽ നിന്ന്!
ഇനി നിന്റെ ഈ മുഖം ഞാൻ കാണരുത്. പോയി ചാവെടാ എവിടെയെങ്കിലും! ” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഞാൻ പതുക്കെ തറയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.
ശരീരത്തിലെ വേദനയേക്കാൾ വലിയ കുറ്റബോധം എന്നെ അപ്പോൾ വേട്ടയാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളുടെ ആഴം പൂർണ്ണമായി ബോധ്യപ്പെട്ട നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ആ മുറിയിൽ നിന്നും, ആ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അർദ്ധരാത്രിയിലെ വിജനമായ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചോ അമ്മയുടെയും മാളുവിന്റെയും അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചോ എനിക്ക് ഒരു ഊഹവുമില്ലായിരുന്നു.
എന്റെ കാമഭ്രാന്ത് ഒരു വലിയ കുടുംബത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തു തരിപ്പണമാക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ ആ വിജനമായ റോഡിലൂടെ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോഴേക്കും പുറകിൽ നിന്ന് പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ മാളു ഓടിക്കിതച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരുന്നു.