മാളുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർത്തി. താൻ ഈ വീടിനുള്ളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയെന്ന അവളുടെ തിരിച്ചറിവ് അമ്മയെയും എന്നെയും ഒരുപോലെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ചേർന്ന് കെട്ടിപ്പടുത്ത ഈ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ ആരും അന്യവൽക്കരിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ലെന്ന് അമ്മയ്ക്കും ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി, കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ മാളുവിനെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചു.
ഞാൻ കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്ത് മാറി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മാളു വന്ന് ജനലിനരികിൽ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. “മോളേ… ” അമ്മ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഈ കുടുംബത്തിൽ നീ ആരുമല്ലാതായിട്ടില്ല. ഈ ചോരയെയും എന്നെയും അന്ന് ആ നാണക്കേടിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചത് നീയല്ലേ? കണ്ണൻ ഇപ്പോൾ ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന് പിന്നിൽ നിന്റെ വാശി കൂടിയുണ്ട്. ഈ ചെറിയ വീട്ടിൽ നമ്മൾ മൂന്നുപേരും പരസ്പരം താങ്ങായില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ മറ്റാരുണ്ട് നമുക്ക്?
” അമ്മ മാളുവിന്റെ കൈ പിടിച്ച് എന്റെ അരികിലേക്ക് നടത്തിച്ചു. മാളുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ എല്ലാ അകൽച്ചകളും പിണക്കങ്ങളും ആ നിമിഷം ഉരുകിത്തീരുന്നതുപോലെ എനിക്ക്
തോന്നി. ഈ വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ ഭാരവും പേറി, ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരുമിച്ച് നിൽക്കേണ്ടവർ തന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ. ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മാളുവിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “മാളൂ…
നിന്നെ ഒന്നിനും ഞാൻ നിർബന്ധിക്കില്ല. പക്ഷേ, എനിക്ക് അമ്മയെപ്പോലെ തന്നെ നീയുമില്ലാതെ പറ്റില്ല. ഈ സാഹചര്യങ്ങളെല്ലാം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നേരിട്ടതല്ലേ? ” മാളു എന്നെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ പഴയ പരിഭവങ്ങളെല്ലാം മാറി പതുക്കെ ഒരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അമ്മ ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. അങ്ങനെ, ആ ചെറിയ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങളുടെ സമവാക്യങ്ങൾ വീണ്ടും മാറിമറിഞ്ഞു.
പണ്ടത്തെപ്പോലെയുള്ള തെറ്റായ ചിന്തകളോ കാമഭ്രാന്തോ ആയിരുന്നില്ല അത്, മറിച്ച് ഈ ലോകത്ത് പരസ്പരം തണലാകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട മൂന്ന് ജീവിതങ്ങളുടെ വിചിത്രവും എന്നാൽ ദൃഢവുമായ ഒരു കൂടിച്ചേരലായിരുന്നു. വരാൻ പോകുന്ന ഏത് പ്രതിസന്ധിയെയും ഒന്നിച്ച് നേരിടാൻ ഉറച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ആ രാത്രിയിൽ പുതിയൊരു ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തി. ശുഭം…