കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യങ്ങളും ഭാവി പദ്ധതികളും ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു സാധാരണ ദമ്പതികളെപ്പോലെയാണ് അമ്മ എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. “കണ്ണാ, ഇനി നമുക്ക് ഭൂതകാലത്തെ ഓർത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല,” ഒരു രാത്രി എന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “കാലം നമ്മളെ എത്തിച്ച വഴി ഇതാണ്. നീയാണ് ഇപ്പോൾ എനിക്കും ഈ കുഞ്ഞിനും എല്ലാം.
പുറംലോകം എന്ത് കരുതിയാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല, നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായാൽ മാത്രം മതി. ” അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ എന്നോടുള്ള പൂർണ്ണമായ സമർപ്പണവും സ്നേഹവും പ്രകടമായിരുന്നു. ഒരു മകൻ എന്ന സ്ഥാനത്തുനിന്നും അവരുടെ ജീവിതപങ്കാളി എന്ന പദവിയിലേക്ക് ഞാൻ പൂർണ്ണമായും മാറ്റപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഉള്ളിലെ പഴയ കുറ്റബോധങ്ങളെല്ലാം പതുക്കെ അലിഞ്ഞുപോവുകയും, അമ്മയെയും കുഞ്ഞിനെയും ലോകത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു പുരുഷന്റെ കടമ എന്നിലേക്ക് വന്നുചേരുകയും ചെയ്തു.
മാളുവും ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു. ആ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും പുറംലോകത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒളിച്ചുവെച്ച ആ വലിയ രഹസ്യത്തെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി മാറ്റി. ആ കൊച്ചു മുറിയുടെ അടച്ചിട്ട വാതിലുകൾക്കുള്ളിൽ, അമ്മയും ഞാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് വളരുകയും, വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെ ഒന്നിച്ച് നേരിടാൻ ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി തയ്യാറെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ആ കൊച്ചു വീടിന്റെ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ, അമ്മയും മകനും എന്ന പരമ്പരാഗതമായ വേലിക്കെട്ടുകൾ പൂർണ്ണമായും തകർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയും തമ്മിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള ശാരീരിക-മാനസിക ബന്ധത്തിലേക്ക് അവർ രണ്ടുപേരും പതുക്കെ വഴിമാറി. തങ്ങളെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ അവർ കണ്ടെത്തിയ വഴി, ഒടുവിൽ പരസ്പരമുള്ള പൂർണ്ണമായ സമർപ്പണമായി മാറുകയായിരുന്നു. രാത്രികളിൽ ആ മുറിയിൽ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച സാമീപ്യം അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെയും കുറ്റബോധത്തെയും ഒരു പരിധി
വരെ ഇല്ലാതാക്കാൻ സഹായിച്ചു. അമ്മ എന്നിൽ നിന്നും ഒരു ഭർത്താവിന്റെ തണലും സ്നേഹവും പൂർണ്ണമായി ആഗ്രഹിക്കുകയും, ഞാൻ അത് അവർക്ക് നൽകുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ഈ മാറ്റങ്ങൾ ആ വീടിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു പുതിയ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണമായി. മാളു…
ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും ഈ കെണിയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ മുൻകൈയെടുത്ത അവൾ, ഇപ്പോൾ ഈ വീടിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ തികച്ചും നിസ്സംഗതയോടെയും വല്ലാത്തൊരു ഒറ്റപ്പെടലോടെയുമാണ് നോക്കിക്കണ്ടത്. അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മാറി, അവർ ഒരു ദമ്പതികളെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് അവൾക്ക് മാനസികമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം മാളു ഹാളിൽ ഇരുന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ താരാട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. എന്റെ സാന്നിധ്യം അറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ എന്നെ നോക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.
“മാളൂ… ” ഞാൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു. അവൾ കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തിയ ശേഷം എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത നിരാശയും അന്യതാബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇതിനാണ് ഞാൻ നിന്നെ അന്ന് ആ റോഡിൽ നിന്നും തിരിച്ചുവിളിച്ചതെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ… ” അവൾ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമാക്കാതെ നിർത്തി. “സാഹചര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയായിപ്പോയില്ലേ മോളേ… ” അകത്തുനിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന അമ്മ മാളുവിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ അധികാരവും പുതിയ പങ്കാളിയുടെ ദൃഢതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. “എനിക്കറിയാം അമ്മേ… പക്ഷേ ഈ വീടിനുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് എനിക്കാണ്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പുതിയൊരു ജീവിതം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
ഈ കുഞ്ഞിന് അച്ഛനും അമ്മയുമായി മാറി. പക്ഷേ ഈ പുതിയ സമവാക്യങ്ങളിൽ ഞാൻ ആരാണ്? ” മാളുവിന്റെ ആ ചോദ്യം ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഒരു പുതിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി വന്നു നിന്നു. ബന്ധങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി വഴിമാറിയ ആ വീട്ടിൽ, മാളുവിന്റെ ഈ അകൽച്ചയും വരാൻ പോകുന്ന പുതിയ മാറ്റങ്ങളും ഞങ്ങളെ എങ്ങോട്ടേക്കാണ് എത്തിക്കുക എന്ന ആശങ്കയോടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും നിശബ്ദരായി.