ഞാൻ പതുക്കെ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങി. എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പതുക്കെ താരാട്ടുപാടിയപ്പോൾ അവൻ കരച്ചിൽ നിർത്തി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു. ആ കാഴ്ച നോക്കിനിന്ന അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുതിയ ഭാവം ഞാൻ കണ്ടു. അമ്മ പതുക്കെ എന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അവരുടെ മുഖത്ത് പഴയ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ ഭർത്താവിനെ നോക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കടുത്ത നിസ്സഹായതയും ആത്മബന്ധവും നിറഞ്ഞ നോട്ടമായിരുന്നു അത്. “കണ്ണാ… ” അമ്മ എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഇത്രയും നാൾ നീ എന്റെ മകനായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന്… ഈ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചതോടെ ആ ബന്ധം അവസാനിച്ചു. ഈ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി, എന്റെ ജീവന് വേണ്ടി ഇനി നീ ഇവന്റെ അച്ഛനായി ജീവിക്കണം. ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ നീ എനിക്ക് മകനല്ല…
” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്നെ പൂർണ്ണമായി നിശ്ശബ്ദനാക്കി. ജന്മം തന്ന അമ്മയെ തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി, തന്റെ പങ്കാളിയായി കാണേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയുടെ സങ്കീർണ്ണത എന്റെ മനസ്സിനെ ഉലച്ചു. പക്ഷേ, ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ആഴവും അതിൽ നിന്നും ഉണ്ടായ ആ നിഷ്കളങ്ക ജീവന്റെ ഭാവിയും ഓർത്തപ്പോൾ, അമ്മ പറയുന്ന ഏത് വേഷവും കെട്ടാൻ ഞാൻ ബാധ്യസ്ഥനായിരുന്നു. അമ്മ പതുക്കെ എന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.
പഴയ മാതൃത്വത്തിന്റെ തണലായിരുന്നില്ല അത്, മറിച്ച് തങ്ങളെ തകർത്ത കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നും ഒടുവിൽ ഒരുമിച്ച് തുഴയാൻ തീരുമാനിച്ച രണ്ട് ജീവിതങ്ങളുടെ ഒത്തുതീർപ്പായിരുന്നു. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ അമ്മയും മകനുമായി അഭിനയിക്കുമ്പോഴും, ആ ചെറിയ വീടിന്റെ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെ ഒന്നിച്ച് നേരിടാൻ ഞങ്ങൾ പുതിയൊരു ബന്ധത്തിലേക്ക് പതുക്കെ ചുവടുവെക്കുകയായിരുന്നു. ആ കൊച്ചു മുറിക്കുള്ളിൽ സമയവും കാലവും ഞങ്ങൾക്കായി നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ അമ്മയും മകനുമായി ജീവിച്ചു.
അയൽക്കാരോടും പുതിയ നാട്ടുകാരോടും കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ മറുപടികൾ നൽകാൻ മാളു എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അവൾ ഞങ്ങളുടെ ഈ പുതിയ ജീവിതരീതിയോട് പൂർണ്ണമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞാനും അമ്മയും മാത്രമാകുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷമാകെ മാറിമറിഞ്ഞു. അമ്മ എന്നെ നോക്കുന്ന നോട്ടത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും പഴയ മാതൃത്വത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കുഞ്ഞിന്റെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങൾക്കും, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനങ്ങൾക്കും അമ്മ എന്നെ ഒരു പങ്കാളിയെപ്പോലെ കൂടെക്കൂട്ടി. “ഇനി നമുക്ക് മുന്നോട്ട് പോകണം കണ്ണാ… ” ഒരു രാത്രി കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തിയ ശേഷം അമ്മ എന്റെ അരികിലിരുന്ന്
പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ചെയ്ത തെറ്റോ ശരിയോ എന്തുമാകട്ടെ, ഈ കുഞ്ഞിന് ഒരു കുറവും വരാൻ പാടില്ല. അവന് നീയാണ് എല്ലാം. ” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്നെ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവനാക്കി.
ഉള്ളിലെ പഴയ കാമഭ്രാന്തെല്ലാം പണ്ടേ ഒടുങ്ങിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അമ്മയോടുള്ള ബഹുമാനവും, അതോടൊപ്പം തന്നെ അവരെയും കുഞ്ഞിനെയും സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു പുരുഷന്റെ കടമയും മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. കാലം ഞങ്ങൾക്ക് തന്ന ഈ പുതിയ ജീവിതത്തോട് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പൂർണ്ണമായി ഒത്തുതീർപ്പിലെത്തി. ചെയ്ത വലിയൊരു പാപത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവിലാണ് ഈ ബന്ധം ഉണ്ടായതെങ്കിലും, വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെയും പ്രതിസന്ധികളെയും ഒന്നിച്ച് നേരിടാൻ ഉറച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ ആ കുഞ്ഞിനോടൊപ്പം പുതിയൊരു ജീവിതം തുടർന്നു.
ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം ആ രണ്ട് മുറിയുള്ള വീടിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞു. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയപ്പോൾ, അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ പഴയ അകൽച്ചയും ദേഷ്യവും പാടേ ഇല്ലാതായി. തന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ച മകൻ എന്ന നിലയിലല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാമായി മാറിയ ഒരു പങ്കാളിയായി അമ്മ എന്നെ പൂർണ്ണമായും സ്വീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രാത്രികളിൽ കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ, ആ ചെറിയ മുറിയിൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ യാതൊരുവിധ മറവുകളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.