” എന്ന് മാളു ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മ തല കുലുക്കി വിസമ്മതിച്ചു. “എനിക്ക്… എനിക്ക് കഴിയില്ല മോളേ… ” അമ്മ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് വിതുമ്പി.
“ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായതാണെങ്കിലും, ഇതിൽ ആരുടെ ചോരയാണെങ്കിലും… എന്റെ ഉള്ളിലാണ് ഇത് വളരുന്നത്. ഒരു ജീവനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ എന്റെ ഈ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല. അതൊരു പാപമല്ലേടാ?
” അമ്മ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ഒരു അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ മാതൃത്വം, സാഹചര്യം എന്തുതന്നെയായാലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൊന്നുകളയാൻ അവരെ അനുവദിച്ചില്ല. ആ ജീവനോട് അവർക്ക് പതുക്കെ ഒരു ആത്മബന്ധം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അമ്മയുടെ ആ തീരുമാനം കേട്ടപ്പോൾ ഞാനും മാളുവും ഒരുപോലെ പകച്ചുപോയി.
കുഞ്ഞിനെ നിലനിർത്തുക എന്നാൽ ഈ ഭയങ്കരമായ രഹസ്യം എന്നെന്നേക്കുമായി ഒളിച്ചുവെക്കേണ്ടി വരും. നാളെ ഈ കുഞ്ഞ് വളർന്നു വലുതാകുമ്പോൾ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ, ബന്ധുക്കൾക്ക് മുന്നിൽ എന്ത് മറുപടി പറയും എന്ന ചോദ്യം ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു വന്നു. പക്ഷേ, അമ്മയുടെ ആ ഉറച്ച തീരുമാനത്തിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങൾക്ക് മറ്റൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തെറ്റ്
ചെയ്തത് ഞാനാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഫലമായി ഉണ്ടായ ഒരു നിഷ്കളങ്ക ജീവനെ വേണ്ടാന്ന് വെക്കാൻ ആ അമ്മമനസ്സ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വരാൻ പോകുന്ന വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയെയും നാണക്കേടിനെയും എങ്ങനെ നേരിടുമെന്ന ആശങ്കയോടെ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും വീണ്ടും ആ വീട്ടിൽ നിശബ്ദരായി. കുഞ്ഞ് ജനിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊണ്ടതോടെ, ഈ നാട്ടിൽ തുടരുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്ന് ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേർക്കും മനസ്സിലായി. അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഈ രഹസ്യം അധികനാൾ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മാളുവാണ് അമ്മയെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയത്.
അങ്ങനെ, ആർക്കും ഞങ്ങളെ അറിയാത്ത മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ദൂരദേശത്തേക്ക് താമസം മാറ്റാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം വീടും സ്ഥലവും വിൽക്കാനുള്ള ചർച്ചകൾ ഞാൻ രഹസ്യമായി തുടങ്ങി. വലിയ ലാഭമൊന്നും നോക്കാതെ, കിട്ടിയ വിലയ്ക്ക് എല്ലാം ഉറപ്പിച്ചു. മാളുവിന്റെ കോളേജ് പഠനം തൽക്കാലത്തേക്ക് നിർത്തേണ്ടി വന്നു.
അമ്മ ആരോടും യാത്ര പറയാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. യാത്ര തിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ കാര്യമായ സംസാരങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മ ഇപ്പോഴും എന്നോട് പൂർണ്ണമായ അകലം പാലിച്ചു. ആവശ്യത്തിന് മാത്രം മാളുവിനോട് സംസാരിച്ചു.
എങ്കിലും, ഈ വലിയ പ്രതിസന്ധിയിൽ എന്നെ പൂർണ്ണമായി കൈവിടാതെ കൂടെ നിൽക്കാൻ മാളു കാണിച്ച മനസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക് ആശ്വാസം. എല്ലാം വിറ്റുകിട്ടിയ പണവുമായി, ഒരു രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ ആ നാടുവിട്ടു. തമിഴ്നാടിന്റെ അതിർത്തിയോട് ചേർന്ന, അധികം ആൾത്തിരക്കില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലാണ് ഞങ്ങൾ പിന്നീട് ഒരു വീട് വാടകയ്ക്കെടുത്തത്. അവിടെ ഞങ്ങൾ പുതിയൊരു ജീവിതം ആരംഭിച്ചു.
ആ നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ ഭർത്താവ് മരിച്ച അമ്മയും അവരുടെ മകനും മകളുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ ബന്ധങ്ങളുടെ വലിപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു. വരാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിനെ സ്വീകരിക്കാനും, അതേസമയം ഉള്ളിലെ കനത്ത രഹസ്യങ്ങൾ പുറംലോകം അറിയാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും പരസ്പരം ഒത്തുതീർപ്പുകളിലേക്ക് നീങ്ങാൻ നിർബന്ധിതരായി. പുതിയ നാട്ടിൽ ഞങ്ങൾ വാടകയ്ക്കെടുത്തത് വെറും രണ്ട് മുറികൾ മാത്രമുള്ള ഒരു ചെറിയ വീടായിരുന്നു.
സാഹചര്യങ്ങൾ അത്രമേൽ പരിമിതമായിരുന്നു. ഒരു മുറി മാളുവിനായി നൽകിയപ്പോൾ, ബാക്കിയുള്ളത് അമ്മയുടെ മുറിയായിരുന്നു. രാത്രിയായപ്പോൾ എവിടെ കിടക്കണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ ഹാളിലെ തറയിൽ പായ വിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് അമ്മ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിവന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നത്.
അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെപ്പോലെയുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാവങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കടുത്ത ഗൗരവം മാത്രമായിരുന്നു. “നീ തറയിൽ കിടക്കണ്ട, വന്ന് എന്റെ മുറിയിൽ കിടന്നോ,” അമ്മ തികച്ചും ശാന്തമായി എന്നാൽ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഞാൻ ചെയ്ത മഹാപാപത്തിന് ശേഷം അമ്മ എന്നെ കൺമുന്നിൽ കാണാൻ പോലും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.