എന്നിട്ടാണോ ഇപ്പോൾ ഒരേ മുറിയിൽ കിടക്കാൻ പറയുന്നത്! ഞാൻ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ അമ്മയെ നോക്കി. “അമ്മേ… ഞാൻ…
” ഞാൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അമ്മ എന്റെ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞു. “കൂടുതൽ ഒന്നും പറയണ്ട,” അമ്മ ദീർഘമായി ശ്വാസമടക്കി പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ സാഹചര്യം മാറി. എന്റെ ഉള്ളിൽ വളരുന്നത് നിന്റെ ചോരയാണ്.
ഈ നാട്ടുകാർക്ക് മുന്നിൽ
നമ്മൾ വെറുമൊരു അമ്മയും മകനുമല്ല, വരാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടി നിനക്കുണ്ട്. നമ്മൾ എടുത്ത തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണിത്. കഴിഞ്ഞതൊന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല, പക്ഷേ ഈ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് കൂട്ടിന് ഒരാൾ വേണം. അത് നീ തന്നെയായിരിക്കണം.
” അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ പ്ലാനുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആ കുഞ്ഞിനെ ഒരു കുറവുമില്ലാതെ വളർത്തണമെങ്കിൽ, ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം എഴുതപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ആ ജ്ഞാനവും ദൃഢതയും എന്നെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി. ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അമ്മയുടെ പുറകെ ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
പണ്ട് കാമഭ്രാന്തോടെ ഞാൻ നോക്കിയ ആ മുറിയല്ലായിരുന്നു അത്, മറിച്ച് ചെയ്ത തെറ്റിന് കാലം എനിക്ക് കാത്തുവെച്ച വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു ആ രണ്ട് മുറിയുള്ള വീട്. ആ ചെറിയ മുറിയിലെ രാത്രികൾക്ക് കനത്ത നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു. ഒരേ കട്ടിലിൽ ഇരുവശങ്ങളിലായി കിടക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ രണ്ട് ദിശകളിലായിരുന്നു. അമ്മ തിരിഞ്ഞു കിടന്ന് നിശബ്ദമായി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പഴയതുപോലെ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങാനോ അവരെ തൊടാനോ ഉള്ള ധൈര്യം എനിക്കിനി ഇല്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളിലെ വന്യതയെല്ലാം മാറി കടുത്ത കുറ്റബോധവും വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയവും മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത്. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അമ്മയുടെ വയറ് പതുക്കെ ഉന്തിത്തുടങ്ങി.
തമിഴ്നാട്ടിലെ ആ ഉൾഗ്രാമത്തിൽ ആരും ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാട്ടുകാർ ചോദിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അമ്മയുടെ പ്രായം കണക്കിലെടുത്ത്, വൈകി ഉണ്ടായ ഗർഭമാണെന്ന് മാളു എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു. പുറംലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു സാധാരണ കുടുംബമായി അഭിനയിച്ചെങ്കിലും, ആ വീടിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ജീവിക്കുന്ന ശവങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു. മാളുവിനും എന്നോടുള്ള സമീപനത്തിൽ മാറ്റം വന്നിരുന്നു.
എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ അവൾ കൂടെ നിന്നെങ്കിലും, സ്വന്തം അമ്മയോട് ഞാൻ ചെയ്ത ക്രൂരത അവളെ എന്നിൽ നിന്നും മാനസികമായി ഒരുപാട് അകറ്റിയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാത്രി അമ്മ പെട്ടെന്ന് എന്നെ വിളിപ്പിച്ചു. അവരുടെ കൈകൾ വയറിലായിരുന്നു. “കണ്ണാ…
” അമ്മയുടെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. “ഇത് പതുക്കെ അനങ്ങിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീ ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലമാണെങ്കിലും, ഇതിനെ ഒരു കുറവുമില്ലാതെ വളർത്തേണ്ടത് നിന്റെ കടമയാണ്. നാളെ ഈ കുഞ്ഞ് വലുതാകുമ്പോൾ അമ്മയെന്നോ അച്ഛനെന്നോ നിന്നെ വിളിക്കേണ്ടി വരും…
അതിനുള്ള മനസ്സ് നീ ഇപ്പോഴേ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കണം. ” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി തറയ്ക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ വളരുന്ന എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഞാൻ ആരായിരിക്കണം എന്ന ചോദ്യം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. എങ്കിലും, ഞാൻ വരുത്തിവെച്ച ഈ വലിയ വിപത്തിന് പരിഹാരമായി അമ്മ പറയുന്നതെന്തും അനുസരിക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറായിരുന്നു.
വരാൻ പോകുന്ന പ്രസവത്തെയും പുതിയൊരു ജീവിതത്തെയും നേരിടാൻ ഞങ്ങൾ ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയതോടെ അമ്മയുടെ ഗർഭം അതിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാത്രി, കനത്ത ചൂട് കാരണം അമ്മ അസ്വസ്ഥയായി ഉറക്കത്തിൽ കിടന്നു തിരിയുകയായിരുന്നു. മുറിയിലെ ചെറിയ ജനലിലൂടെ വന്ന നിലാവെളിച്ചത്തിൽ, അബദ്ധത്തിൽ