മാളുവിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ എനിക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ മൗനവും മുഖത്തെ ഭയവും കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ അവൾക്ക് സത്യം പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായി. അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ കോളറിൽ നിന്നും പതുക്കെ അയഞ്ഞുമാറി. വിശ്വസിക്കാനാകാത്ത ഒരു വലിയ ദുരന്തം മുന്നിൽ വന്നു ഭവിച്ചതുപോലെ അവൾ തലയ്ക്ക് കൈവെച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുന്നുപോയി.
“നീ… നീ ഒരു മനുഷ്യൻ തന്നെയാണോടാ? ” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “സ്വന്തം അമ്മയോട് നീ ഈ ക്രൂരത ചെയ്തല്ലേ?
ഞാൻ വിചാരിച്ചു നീ എന്നെ മാത്രമേ… ” അവൾക്ക് വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണീർ അവളുടെ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ഒരു വശത്ത് സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്ന ഈ ഗതികേട്, മറുപടിയായി നിൽക്കുന്നത് തന്റെ കൂടെപ്പിറപ്പും താനുമായി രഹസ്യബന്ധം പുലർത്തുന്നതുമായ മകൻ/സഹോദരൻ.
എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചപ്പോൾ മാളുവിന്റെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി. “ഇനി നമ്മൾ എന്താ ചെയ്യാ? ” അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമായിരുന്നു.
“അമ്മ ഇപ്പോഴും വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് ആരോ അമ്മയെ ഉറക്കത്തിൽ വന്ന്… ” അമ്മയുടെ മുറിയുടെ അടഞ്ഞ വാതിലിലേക്ക് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം നോക്കി. ആ വാതിലിനപ്പുറം ജീവനൊടുക്കാൻ പോലും മടിക്കാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഒരു അമ്മ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഈ സത്യം പുറത്തറിഞ്ഞാൽ തകരുന്നത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ ജീവനോടെ ഇരിക്കാൻ പോലും ഞങ്ങൾക്ക് കഴിയില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെയും മാളുവിനെയും ഒരേപോലെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
ഒരു തെറ്റിനെ മറയ്ക്കാൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ആ ഹാളിലെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ പകച്ചുനിന്നു. സമയം പതുക്കെ കടന്നുപോയി, രാത്രി ഏറെ വൈകിയിട്ടും അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതേയില്ല. അകത്തുനിന്ന് യാതൊരുവിധ ചലനങ്ങളോ ശബ്ദങ്ങളോ കേൾക്കാതിരുന്നത് ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. അമ്മയുടെ മാനസികാവസ്ഥ എത്രത്തോളം തകർന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ടുതന്നെ, ഉള്ളിൽ കടുത്ത നെഞ്ചിടിപ്പും ആശങ്കയും നിറഞ്ഞു.
ഞാനും മാളുവും അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു. മാളു പതുക്കെ വാതിലിൽ മുട്ടി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മേ… അമ്മേ, വാതിൽ തുറക്കൂ…
എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് മിണ്ടൂ അമ്മേ… ” മാളുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അകത്തുനിന്നും യാതൊരു പ്രതികരണവുമുണ്ടായില്ല. ഓരോ നിമിഷം കഴിയുന്തോറും ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം ഇരട്ടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റുകളുടെ ആകെത്തുകയായി അമ്മ എന്തെങ്കിലും വകവരുത്തുമോ എന്ന കടുത്ത കുറ്റബോധവും ഭീതിയും എന്നെ പൂർണ്ണമായും തളർത്തി. “കണ്ണാ, എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു… നമുക്ക് ഈ വാതിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും തുറക്കണം,” മാളു എന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ എന്റെ തോളും ശരീരവും ഉപയോഗിച്ച് അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിലേക്ക് ശക്തമായി ആഞ്ഞു തള്ളാൻ തുടങ്ങി.
വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തുകയറി അമ്മ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക മാത്രമായിരുന്നു ആ സമയത്ത് ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലുള്ള ഒരേയൊരു വഴി.
ഞാൻ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് ആഞ്ഞു തള്ളിയപ്പോൾ കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്തേക്ക് നോക്കിയ ഞാനും മാളുവും കണ്ടത് കട്ടിലിനരികിൽ തറയിലിരുന്ന് ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദമായി കണ്ണീരൊഴുക്കുന്ന അമ്മയെയാണ്. ആ മുഖത്തെ ജീവനറ്റ ഭാവം കണ്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു വലിയ ഭയവും കടുത്ത കുറ്റബോധവും ഇരച്ചുകയറി. മാളു ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി.
എന്നാൽ അമ്മ അപ്പോഴും യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ ഒരു ജീവനറ്റ പ്രതിമയെപ്പോലെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു അമ്മയെ ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചത് താനാണെന്ന കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യം എന്റെ നെഞ്ചിനെ പിളർക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇനി ഈ സത്യം ഒളിച്ചുവെച്ചാൽ അമ്മയുടെ ജീവൻ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാൻ പതുക്കെ അമ്മയുടെ മുന്നിലേക്ക് കാൽമുട്ടുകളിൽ ഇരുന്ന്, അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ കൈകൾ വെച്ചുകൊണ്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.