അമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറിപ്പോയ അവസ്ഥയിലാണ് ഞാൻ അവരെ വീണ്ടും കാണുന്നത്. പൂർണ്ണഗർഭിണിയായ അമ്മയുടെ ആ രൂപം കണ്ടതും എന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയതുപോലെ യാതൊരുവിധ കാമവിചാരങ്ങളും ഉണർന്നില്ല. പകരം, എന്റെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെയുള്ള കടുത്ത വേദനയും കുറ്റബോധവുമാണ് ഉണ്ടായത്. ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ആ അവസ്ഥയ്ക്ക്, അവരുടെ ആ വലിയ വയറിന് കാരണക്കാരൻ മറ്റാരുമല്ല, സ്വന്തം മകനായ ഞാൻ തന്നെയാണ് എന്ന കഠിനമായ യാഥാർത്ഥ്യം എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.
ഞാൻ ചെയ്ത ക്രൂരതയുടെ ആഴം ആ നഗ്നതയിൽ എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ്, വളരെ ബഹുമാനത്തോടെയും ഭയത്തോടെയും അമ്മയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. ഇനി ഒരിക്കലും എന്റെ ഉള്ളിലെ മൃഗം ഉണരില്ലെന്ന് ഞാൻ ആ നിമിഷം ഉറപ്പിച്ചു.
അമ്മയുടെ ആ അവസ്ഥ എന്നെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു. ചെയ്ത തെറ്റിന് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്ന ബോധ്യത്തോടെ ഞാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ആ കാത്തിരിപ്പിന് ഒടുവിൽ ആ ദിവസം വന്നെത്തി. ഒരു രാത്രിയിൽ അമ്മയ്ക്ക് കഠിനമായ പ്രസവവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഞാനും മാളുവും കൂടി ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അമ്മയെ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. അവിടുത്തെ ഡോക്ടർമാർക്കോ നഴ്സുമാർക്കോ ഞങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയുമായിരുന്നില്ല; അവർക്ക് ഞങ്ങൾ സാധാരണക്കാരായ ഒരു കുടുംബം മാത്രമായിരുന്നു. പ്രസവമുറിയുടെ പുറത്ത് കാത്തുനിന്ന ആ മണിക്കൂറുകൾ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയതായിരുന്നു. ചെയ്ത മഹാപാപത്തിന്റെ ഓർമ്മകളും, അമ്മയുടെ ജീവന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്ന ഭയവും എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
ഒടുവിൽ, ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് പ്രസവമുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് കേട്ടു. അല്പസമയത്തിനകം നഴ്സ് വന്ന് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു, “ആൺകുട്ടിയാണ്… അമ്മയും കുഞ്ഞും സുരക്ഷിതരായിരിക്കുന്നു. ” അമ്മയെയും കുഞ്ഞിനെയും മുറിയിലേക്ക് മാറ്റിയ ശേഷം ഞാൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് ചെന്നു.
കട്ടിലിൽ ക്ഷീണിതയായി കിടക്കുന്ന അമ്മയുടെ അരികിൽ, തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ആ കുരുന്നു ജീവൻ കൈകാലിട്ടടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി, പിന്നീട് പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെയും നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കടുത്ത വേദനയും, ഒപ്പം വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു നിസ്സഹായതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ ആ കുഞ്ഞിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
എന്റെ സ്വന്തം ചോരയിൽ, എന്റെ അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ ജനിച്ച ആ മകൻ… അല്ലെങ്കിൽ അനിയൻ. അവനെ കൈകളിൽ എടുക്കാൻ പോലും യോഗ്യതയില്ലാത്തവനാണ് ഞാൻ എന്ന ബോധ്യത്തോടെ ഞാൻ മാറിനിന്നു. “കണ്ണാ…
” അമ്മ വളരെ ദയനീയമായ സ്വരത്തിൽ എന്നെ വിളിച്ചു. “ഇനി ഒളിച്ചോടാൻ കഴിയില്ല. ഇവനെ വളർത്തേണ്ടത് നിന്റെ കടമയാണ്. ഈ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ നീ ഇവന്റെ അച്ഛൻ തന്നെയാണ്…
” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നു തറച്ചു. ഒരു നിഷ്കളങ്ക ജീവൻ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാനും ഈ വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ചുമക്കാനും ഞാൻ പൂർണ്ണമായി തയ്യാറെടുത്തു. ആ രണ്ട്
മുറിയുള്ള കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ആ കുഞ്ഞbridge മായി മടങ്ങുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും പുതിയതുമായ ഒരു അധ്യായം അവിടെ ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ ആ രണ്ട് മുറിയുള്ള ചെറിയ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയതോടെ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ രീതികൾ പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ സാന്നിധ്യം വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തെയാകെ മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാത്രി കുഞ്ഞ് നിർത്താതെ കരഞ്ഞപ്പോൾ, എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അമ്മ വല്ലാതെ വിഷമിച്ചു.