അവൾ ഓടിവന്ന് എന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. “കണ്ണാ… നീ എങ്ങോട്ടാ ഈ പോകുന്നത്? ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ നീ ഇങ്ങനെ ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ എന്ത് ചെയ്യും?
” അവൾ ചോദിച്ചു. ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “മാളൂ, ഞാൻ ചെയ്തത് ക്ഷമിക്കാനാവാത്ത തെറ്റാണ്. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ ഇനി എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ യോഗ്യനല്ല.
” എന്നാൽ മാളു എന്നെ കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എനിക്കറിയാം നീ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന്. പക്ഷേ, നീ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ അത് പുറത്തുള്ളവർ അറിയും. അമ്മയുടെ അവസ്ഥ കൂടുതൽ മോശമാകും.
അമ്മ ഇപ്പോൾ കടുത്ത ദേഷ്യത്തിലും വിഷമത്തിലുമാണ്, അതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് നിൽക്കാതെ പറ്റില്ല. വരാൻ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെ നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് നേരിടാം. നീ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു വാ…
” അവളുടെ വാക്കുകളിലെ ആശ്വാസവും നിർബന്ധവും എന്നെ അല്പം ശാന്തനാക്കി. അമ്മയോട് ചെയ്ത ക്രൂരതയുടെ കുറ്റബോധം ഉള്ളിൽ അവശേഷിക്കുമ്പോഴും, മാളു നൽകിയ പിന്തുണയോടെ ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൂടെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. വരാൻ പോകുന്ന കഠിനമായ ദിവസങ്ങളെ എങ്ങനെ നേരിടുമെന്ന ആശങ്കയോടെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിശബ്ദരായി ആ ഇരുട്ടിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. ഞങ്ങൾ തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വീടാകെ ഭയാനകമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുതന്നെ കിടന്നിരുന്നു. അകത്ത് കട്ടിലിന്റെ ഒരു കോണിലേക്ക് ചുരുണ്ടുകൂടി, ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു അമ്മ. ഞങ്ങൾ അകത്തേക്ക് കയറിയ
ശബ്ദം കേട്ടിട്ടും അമ്മ തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും കൂട്ടാക്കിയില്ല. മാളു എന്നെ ഹാളിൽ ഇരുത്തിയ ശേഷം പതുക്കെ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. അവൾ അമ്മയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് എന്തൊക്കെയോ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വരാൻ പോകുന്ന നാണക്കേടിൽ നിന്നും തകർച്ചയിൽ നിന്നും കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ ഇപ്പോൾ ഈ സത്യം വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലെന്ന് അവൾ അമ്മയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം അമ്മ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു വന്നു. കരഞ്ഞു വീർത്ത കണ്ണുകളോടെ അമ്മ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തരി പോലും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം കടുത്ത വെറുപ്പും നിസ്സഹായതയും മാത്രമായിരുന്നു. “നിന്നെ ഞാൻ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടതായിരുന്നു…
” അമ്മയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “പക്ഷേ എന്റെ മകളുടെ ഭാവിയും ഈ കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും ഓർത്ത് മാത്രം ഞാൻ അത് ചെയ്യുന്നില്ല ഈ വയറ്റിൽ വളരുന്നതിനെ എനിക്ക് വേണ്ട. നാളെത്തന്നെ നമ്മൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്നു… ഇത് ഇവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കണം.
” അമ്മ എന്നെ നോക്കി പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: “പക്ഷേ ഒന്നുണ്ടടാ… ഈ ഒരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരിക്കും നീ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകുക. അതുകഴിഞ്ഞാൽ നീ എങ്ങോട്ടാണെന്ന് വെച്ചാൽ ഇറങ്ങിപ്പോയ്ക്കോണം. ഇനി ഒരിക്കലും നിന്നെ ഞാൻ എന്റെ മകനായി കാണില്ല.
” അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു വിധിപ്രസ്താവന പോലെ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടു. എല്ലാം പഴയതുപോലെയാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന പൂർണ്ണമായ ബോധ്യത്തോടെ, ഉള്ളിൽ കനക്കുന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരവും പേറി, വരാൻ പോകുന്ന ദിവസത്തെ നേരിടാനായി ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും മൂന്ന് ദിശകളിലേക്ക് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ സമയമായപ്പോഴേക്കും അമ്മയുടെ ഭാവത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വസ്ത്രം മാറി പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയ അമ്മ പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി.
മാളു ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്താ അമ്മേ… എന്തുപറ്റി? നമുക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടേ?