🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

തുടർന്ന് അങ്ങോട്ട് സംശയങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞും, പുതിയ ഫയലുകളിലെ സങ്കീർണ്ണതകൾ അവൾ ക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞുതന്നും ഞങ്ങൾ ആ ജോലിയിൽ മുഴുകി. അവൾ കാണിച്ചുതന്ന ഓരോ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയെടുത്തു.

ഒരു സീനിയറുടെ അനാവശ്യ ഗർവൊന്നുമില്ലാതെ, വളരെ ലളിതമായി കാര്യങ്ങൾ പകർന്നുതരുന്ന ഒരു നല്ല മെന്ററായിരുന്നു അവൾ.

രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് ആ വർക്കിൽ പൂർണ്ണമായി മുഴുകിയിരുന്നതുകൊണ്ട് സമയം കടന്നുപോയത് ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞതേയില്ല. സിസ്റ്റത്തിലെ അവസാനത്തെ ഡാറ്റാ ഷീറ്റും അപ്ലോഡ് ചെയ്ത് തീർത്ത് മോണിറ്ററിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോഴാണ് സമയം ഒരു മണി കഴിഞ്ഞെന്ന് മനസ്സിലായത്.

“ഹരീ… താൻ വരുന്നോ? കാന്റീനിൽ പോയി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട് വരാം.”

തൊട്ടടുത്ത കസേരയിൽ നിന്ന് നിവർന്നുനിന്ന്, വസ്ത്രത്തിന്റെ ചുളിവുകൾ ഒന്ന് ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഞാനും ഈ ‘താടക’യും തമ്മിൽ ഇത്രയും ഒത്തുപോകുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ കരുതിയതല്ല. അന്ന് കാന്റീനിൽ വെച്ച് ശത്രുവിനെപ്പോലെ മുഖം തിരിച്ചുപോയ ആൾ, ഇന്ന് കൂടെയിരുന്ന് ഊണ് കഴിക്കാൻ സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിക്കുന്നു!

അവൾ നീട്ടിത്തന്ന ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ അവസരം വേണ്ടെന്നു വെക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് ഒട്ടും സമ്മതിച്ചില്ല.

“എന്നാൽ ഞാനും വരുന്നു… നല്ല വിശപ്പുണ്ട്,”

ഞാൻ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവളുടെ മുഖത്തൊരു തെളിഞ്ഞ ചിരി

വിരിഞ്ഞു. ഞാൻ കസേര ഒതുക്കിവെച്ച്, മുന്നിൽ താളത്തിൽ നടന്നുനീങ്ങുന്ന അനുപമയുടെ പിന്നാലെ കാന്റീൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

ലിഫ്റ്റ് വഴി താഴത്തെ നിലയിലെ കാന്റീനിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അവിടെ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്റെ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. വിവിധ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾ കൂട്ടംകൂടിയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഫുഡ് കൗണ്ടറിലേക്ക് ചെന്ന് ചോറും സാമ്പാറും മീൻ വറുത്തതുമടങ്ങുന്ന ഊണ് അവൾ വാങ്ങിയെടുത്തു; എനിക്കും അത് തന്നെയായിരുന്നു ഇഷ്ടം. ട്രേയിൽ രണ്ട് പ്ലേറ്റുകളിലായി ആവി പറക്കുന്ന വിഭവങ്ങൾ വാങ്ങി, തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് ഒരല്പം മാറി ജനാലയ്ക്കരികിലുള്ള ഒഴിഞ്ഞ ഒരു ടേബിളിലേക്ക് ഞങ്ങൾ നടന്നു.

പുറത്തെ ഇളംവെയിലിന്റെ തിളക്കവും മരങ്ങളുടെ പച്ചപ്പും കാണാവുന്ന ആ കോർണർ ടേബിളിൽ, എതിരെ ഇരിക്കുന്ന അനുപമയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ട്രേയിലെ പ്ലേറ്റ് മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചു.

ഔദ്യോഗികതയുടെ ചട്ടക്കൂടുകൾ പതുക്കെ അഴിഞ്ഞുവീഴുന്നതുപോലെ, ആ കാന്റീനിലെ തണുപ്പിൽ പരസ്പരം കണ്ണുകൾ ഉടക്കി ഞങ്ങൾ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പ്ലേറ്റിലെ ചോറ് പതുക്കെ ഉരുളയാക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അനുപമ പെട്ടെന്ന് കൈയിലെ ചലനം നിർത്തിയിട്ട്. വളരെ ശാന്തമായി എന്നെ നോക്കി.

“ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയാ ഉള്ളത്?”

അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു കുശലാന്വേഷണമായിരുന്നു അത്. എങ്കിലും അവളുടെ സ്വരത്തിൽ ഓഫീസിലെ ആ കാർക്കശ്യമില്ലായിരുന്നു; സ്വന്തം സുഹൃത്തിനോട് ചോദിക്കുന്നതുപോലൊരു അയവ്.

“അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നെ ഞാനും… ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേര് മാത്രമേയുള്ളൂ അനുപമ,”

ഞാൻ പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ… അതിൽ ഗ്രഹനാഥൻ എപ്പോഴും അങ്ങനെ വീട്ടിൽ കാണാറില്ലെന്ന് മാത്രം.”

ഗ്രഹനാഥൻ എന്ന ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു നിമിഷം സംശയത്തോടെ

പുരികം ചുളിച്ചു. എന്നാൽ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ആ ഒളിയമ്പ് എന്താണെന്ന് തലച്ചോറിൽ കത്തിയതോടെ, അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത ചിരി വിടർന്നു.

“അതെന്തേ അങ്ങനെ? അച്ഛന് എന്താ ജോലി?”

“അച്ഛന് സ്വന്തമായിട്ട് ബിസിനസ്സ് ആണ്. കുറച്ചു ഷോപ്പുകളുണ്ട്. എപ്പോഴും സൈറ്റുകളിലും ഡീലർമാരുടെ അടുത്തുമായിട്ടായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ അങ്ങേർക്ക് സമയമില്ല,”

പച്ചയായ ഒരു സത്യം ഞാൻ വളരെ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.