🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ ആക്സിലറേറ്റർ തിരിച്ച് റോഡിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം അകലുന്നത് വരെ നോക്കിനിന്നിട്ട് ഞാൻ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.

ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾത്തന്നെ ആ ശൂന്യത എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. മേമ അവിടെയില്ല. ഈ സമയത്ത് മേമ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയെങ്കിൽ കാരണം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ ആ മൈരൻ രാജീവ് ചെറിയച്ഛൻ നല്ല ഒന്നാന്തരം കുടിയും കഴിഞ്ഞ് ലക്കുകെട്ട് വീട്ടിൽ എത്തിക്കാണും.

പാവം മേമ… ഓർക്കുമ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ പല്ലുകൾ ഞെരിഞ്ഞു.

കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു ദിവസം കുടിക്കാൻ കാശ് കൊടുത്തില്ലെന്ന പേരിൽ മേമയുടെ ദേഹത്ത് അയാൾ കൈവെച്ചതായിരുന്നു. ബഹളം കേട്ട് ഓടിച്ചെന്ന ഞാൻ അയാളുടെ കൂമ്പിനിട്ട് നല്ല ഇടിയൊരെണ്ണം വെച്ചുകൊടുത്തു.

താഴെ വീണ അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ

കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ തീപ്പൊരി പോലെ അന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.

“ഇനി എന്റെ മേമയുടെ ദേഹത്ത് കൈവെച്ചാൽ ആ കൈ ഞാൻ ഇങ്ങ് എടുക്കും!”

ആ അടി കിട്ടിയതിനു ശേഷം മേമയെ ദേഹോപദ്രവം ചെയ്യാൻ അയാൾക്ക് ഇന്നു വരെ ധൈര്യം വന്നിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു പരിധി വരെ മേമയ്ക്ക് അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു.

ഹാളിലെ സോഫയിലിരുന്ന് ടിവി കാണുകയായിരുന്ന അമ്മ ഞാൻ അകത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് തലയുയർത്തി നോക്കി.

“ഹരണി പോയോ ടാ ?”

“ആഹ്… പോയി. താമസിച്ചു എന്നാ പറഞ്ഞത്,”

ഞാൻ ഒരു ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ മറുപടി പറഞ്ഞ് വേഗത്തിൽ എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

കൂടുതൽ നേരം അവിടെ നിന്നാൽ എന്റെ കാര്യം കട്ടപ്പൊകയാകും എന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അമ്മ വീണ്ടും കല്യാണക്കാര്യമോ മറ്റോ എടുത്തിട്ട് അടുത്ത വഴക്കിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകും. വെറുതെ എന്തിനാണ് സ്വസ്ഥത കളയുന്നത്.

” നിനക്ക് കഴിക്കാൻ ഒന്നും വേണ്ടേ?”

മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടന്ന എന്നോട് അമ്മ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒച്ചവെച്ചു ചോദിച്ചു.

“ദാ വരുന്നു… ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവട്ട്,”

അത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാൻ റൂമിലേക്ക് കയറി.

കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് ടീഷർട്ട് ഊരിമാറ്റി, ബാത്ത്റൂമിൽ കയറി തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ മുഖവും കൈകാലുകളും കഴുകി. ഒരു അയഞ്ഞ ബർമുഡയും ടീഷർട്ടുമിട്ട് നേരെ ഡൈനിങ് ടേബിളിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

ചൂടുള്ള ദോശയും ചമ്മന്തിയും പ്ലേറ്റിലേക്ക് വിളമ്പി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്ന് ഒരു കഷ്ണം വായിലേക്ക് വെക്കുമ്പോഴാണ് ഉമ്മറത്തെ നിശബ്ദത ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.

“അച്ഛൻ ഇന്ന് വരില്ലേ?”

ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെള്ളം എടുത്തുവെച്ചുകൊണ്ട്

അമ്മ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

“ഇല്ല… എറണാകുളത്തെ ആ ഡീലർമാരുമായിട്ടുള്ള ബിസിനസ്സ് ചർച്ചകൾ കുറച്ചു നീണ്ടുപോയെന്ന്. ഇനി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞേ വരൂ.”

അച്ഛൻ വരാൻ ഒരാഴ്ച എടുക്കുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. ആ ശാസനകളും മുഖംവീർപ്പിക്കലുകളും ഇല്ലാതെ കുറച്ചുദിവസം സ്വസ്ഥമായി പോകാം.

പെട്ടെന്ന് അമ്മ എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അമ്മയുടെ ഉള്ളുലയ്ക്കുന്ന ആശങ്കകൾ പടരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

“ഹരീ…”

അമ്മയുടെ ശബ്ദം വളരെ ശാന്തമായിരുന്നു.

“എന്താ അമ്മേ?”

“നീ ഈ അഞ്ചു മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞാൽ… പിന്നെ നേരെ യുകെക്ക് തന്നെ പോകുമോടാ?”

ഞാൻ കഴിക്കുന്നത് നിർത്തി അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“അതല്ലേ അമ്മേ ഞാൻ മുൻപും പറഞ്ഞത്. ഈ അഞ്ചു മാസം ട്രിവാൻഡ്രം ഓഫീസിൽ വർക്ക് പഠിപ്പിക്കാനാണ്. അത് കൃത്യമായി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവർ തന്നെ ലണ്ടൻ ഓഫീസിലേക്ക് പ്ലേസ് ചെയ്യും. വിസയും കാര്യങ്ങളും കമ്പനി നോക്കിക്കോളും.”

അമ്മ ഡൈനിങ് മേശയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. ആ മുഖത്ത് ഒരുപാട് ചിന്തകൾ വന്ന് നിറയുകയായിരുന്നു.

“പെട്ടെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അഞ്ചു മാസമെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് വലിയൊരു സമയമായി തോന്നില്ല. പക്ഷെ കണ്ണടച്ചു തുറക്കുമ്പോഴേക്ക് തീരും,”