🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

ഞാൻ കളിയായി ചോദിച്ചു.

കാരണം, അവൾക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തത് ഞാൻ തന്നെയാണ്. പോരാത്തതിന് അവൾ ആ വണ്ടി വാങ്ങിയിട്ട് കൂടിപ്പോയാൽ ഒരു നാലഞ്ചു മാസമേ ആയിട്ടുണ്ടാകൂ.

ഹരണിക സൈഡ് മിററിലൂടെ എന്നെ ഒന്ന് കലിപ്പിൽ നോക്കി, പിന്നെ കിലുങ്ങിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഇങ്ങനെ പേടിക്കാതെ ഹരീ! നിനക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞുകൂടേ? ഞാൻ പ്രോ റൈഡർ ആണ് കേട്ടോ!”

അവൾ ആക്സിലറേറ്റർ കൊടുത്തതും വണ്ടി നല്ലൊരു ഒഴുക്കിൽ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു.

മെയിൻ റോഡിലേക്ക് കയറിയതും വൈകുന്നേരത്തെ തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു. നഗരത്തിൽ സന്ധ്യ പതുക്കെ മയങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. റോഡരികിലെ ഷോപ്പുകളിൽ നിയോൺ ലൈറ്റുകൾ മിന്നിത്തുടങ്ങി.

ഓഫീസ് വിട്ട് മടങ്ങുന്ന ആളുകളുടെ ബഹളവും വാഹനങ്ങളുടെ ഹോണടിയും നിറഞ്ഞ വീഥികൾ. ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും മികച്ച രീതിയിൽ തന്നെ ഹരണിക വണ്ടി കൺട്രോൾ ചെയ്തു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എങ്കിലും സിറ്റിയിലെ കനത്ത ട്രാഫിക്കിൽ വണ്ടി ചെരിയുമ്പോൾ ബാലൻസ് തെറ്റാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ദിശ കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ആക്കുളം ബൈപ്പാസ് വഴി ഞങ്ങളുടെ വണ്ടി ചെന്നുനിന്നത് ലുലുമാളെന്ന ആ വലിയ കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിലായിരുന്നു. ബേസ്മെന്റ് പാർക്കിംഗിൽ വണ്ടി ഒതുക്കിവെച്ച്, ലിഫ്റ്റ് വഴി ഞങ്ങൾ മെയിൻ എൻട്രൻസിലേക്ക് കയറി.

അകത്തേക്ക് കടന്ന നിമിഷം തന്നെ ആ തണുപ്പും വർണ്ണവെളിച്ചങ്ങളും കണ്ണുകളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. പല ബ്രാൻഡുകളുടെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ഷോറൂമുകൾ, ആളുകളുടെ വലിയൊരു തിരക്ക്.

“നമുക്ക് ആദ്യം ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ പോകാം ഹരീ,”

ഹരണിക എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പതുക്കെ

തൊട്ടുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ വുമൺസ് ഫാഷൻ ഷോപ്പിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

“നിനക്ക് എന്താ വേണ്ടത്? കുർത്തയാണോ അതോ എന്തെങ്കിലും പാർട്ടി വെയറോ?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

” റിസപ്ഷൻ അല്ലേ, നല്ലൊരു ഇൻഡോ വെസ്റ്റേൺ അല്ലെങ്കിൽ ഡിസൈനർ ലോംഗ് ഡ്രസ്സ് വേണം. നീ കൂടി നോക്കി സെലക്ട് ചെയ്തു തരണം… നിനക്ക് നല്ല ടേസ്റ്റ് ആണെന്ന് എനിക്കറിയാമല്ലോ,”

ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളോടെ അവൾ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

ആ ഷോറൂമിന്റെ വർണ്ണപ്പകിട്ടിലേക്ക് അവൾക്കൊപ്പം നടക്കുമ്പോൾ, വെറുമൊരു കസിൻ എന്നതിനപ്പുറം എന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ പറ്റിനിൽക്കാൻ അവൾ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

ഷോറൂമിനകത്തെ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചപ്പോൾത്തന്നെ വർണ്ണങ്ങളുടെ ഒരു മാസ്മരിക ലോകമാണ് കൺമുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടത്. ബട്ടർഫ്ലൈ ലൈറ്റുകളുടെ മൃദുവായ പ്രകാശത്തിൽ, റാക്കുകളിൽ നിരനിരയായി തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ഡിസൈനർ വസ്ത്രങ്ങൾ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ തിളങ്ങിനിന്നു.

സിൽക്കും ജോർജറ്റും വെൽവെറ്റും ഇടകലർന്ന ആ വസ്ത്രശേഖരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ ഹരണിക എന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

“ഹരീ… ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ,”

ഓരോ വസ്ത്രവും വിരൽത്തുമ്പുകൊണ്ട് തൊട്ടുനോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

പെൺകുട്ടികളുടെ കല്യാണച്ചടങ്ങുകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ ഇൻഡോ വെസ്റ്റേൺ ഗൗണുകൾ അടുക്കിവെച്ചിരുന്ന ഭാഗത്തേക്കാണ് അവൾ എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത്. റാക്കിൽ നിന്ന് കടും പച്ച നിറത്തിലുള്ള, കഴുത്തിലും അരക്കെട്ടിലും നേർത്ത കസവുവേലകൾ ചെയ്ത ഒരു ലോംഗ് ഡ്രസ്സ് അവൾ വലിച്ചെടുത്തു.

സ്വന്തം ശരീരത്തോട് അത് ചേർത്തുവെച്ച്, മുന്നിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി അവൾ വശ്യമായി ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു.

“ഇത് എങ്ങനെയുണ്ട് ഹരീ?”

കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ

തിരഞ്ഞു. അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ വിരിഞ്ഞ ആ ചിരിയിൽ എന്നെ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക കൊതിയുണ്ടായിരുന്നു.

“നിനക്ക് നന്നായിട്ട് ചേരുന്നുണ്ട്… കളറും പാറ്റേണും നന്നായിട്ടുണ്ട്,”