🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

ഞാൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കേണ്ട താമസം, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തരം അഭിമാനം പൂത്തുലഞ്ഞു.

“നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിൽ പിന്നെ വേറെയൊന്നും നോക്കാനില്ല, ഇതും കൂടി ഒന്നെടുത്തു നോക്കാം,”

അടുത്ത റാക്കിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു മെറൂൺ ഗൗൺ കൂടി കയ്യിലെടുത്ത് അവൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ വിയർപ്പും പെർഫ്യൂമും കലർന്ന ഇളം ഗന്ധം എന്റെ നാസികയിൽ തങ്ങിനിന്നു.

അവളുടെ ആ അടുപ്പവും അവകാശപ്പെടലുകളും ഷോപ്പിൽ നിന്ന ജീവനക്കാരുടെ കണ്ണിൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിലെന്തോ വലിയ ബന്ധമുണ്ടെന്ന രീതിയിലാണ് പതിഞ്ഞത്. അത് എന്നെ ചെറുതായി അസ്വസ്ഥനാക്കിയെങ്കിലും, ആ സന്തോഷം തല്ലിക്കെടുത്താൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞില്ല.

“ഞാൻ ട്രയൽ റൂമിൽ ഇതൊന്ന് ഇട്ടുനോക്കിയിട്ട് വരാം. നീ ഇവിടെത്തന്നെ നിൽക്കണേ,”

കയ്യിലെ ഡ്രസ്സുകളുമായി അവൾ ട്രയൽ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

ഞാൻ കാഷ്വൽ വെയറുകളുടെ റാക്കിനടുത്തേക്ക് പതുക്കെ നീങ്ങി, കാത്തിരിപ്പിന്റെ വിരസത മാറ്റാൻ ഷർട്ടുകൾ ഓരോന്നായി മറിച്ചുനോക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ഹേയ്… ശ്രീഹരി! താനിവിടെ?”

തികച്ചും ശാന്തമായ, സൗഹൃദം നിറഞ്ഞ ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ അമ്പരപ്പോടെ പെട്ടെന്ന് തലതിരിച്ചു നോക്കി. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അനുപമയെ കണ്ട നിമിഷം, എന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അവളുടെ മുഖത്തെ ഓരോ ഭാവങ്ങളിലേക്കും നീണ്ടുപോയി.

രാവിലെ ഓഫീസിലിരുന്ന് എന്നെ അളന്നെടുത്ത ആ കർക്കശക്കാരിയായ ടീം ലീഡിന്റെ നിഴൽ പോലും ഇപ്പോൾ അവളിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനേക്കാളേറെ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത് മറ്റൊന്നാണ്

അന്ന് കാന്റീനിൽ വെച്ച്, കയ്യിൽ നിന്ന് അബദ്ധത്തിൽ കാപ്പി വീണതിന് ആളുകളുടെ മുന്നിലിട്ട് എന്നെ പുഴുങ്ങിത്തിന്ന, പുച്ഛവും വെറുപ്പും തുപ്പി സംസാരിച്ച ആ പഴയ ‘താടക’യുടെ സ്വഭാവം പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു!

അന്ന് ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ തീപ്പൊരിയും അമർഷവുമെല്ലാം എങ്ങോ മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ലാവണ്ടർ നിറത്തിലുള്ള കാഷ്വൽ ടോപ്പും ജീൻസുമണിഞ്ഞ്, ചുണ്ടിൽ വളരെ സ്വാഭാവികമായൊരു ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന അവളെ കണ്ടാൽ, ആരായാലും ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി പോകും. അത്രക്ക് സുന്ദരിയായിരുന്നു അവൾ.

”. മാഡം…”

എന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ അല്പം തടഞ്ഞു.

“ഓഫീസിന് വെളിയിലും മാഡം എന്ന് വിളിച്ച് ബോറടിപ്പിക്കല്ലേ ഹരി. ജസ്റ്റ് അനുപമ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി,”

അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“താൻ ഷോപ്പിംഗിന് വന്നതാണോ?”

“അതെ കസിനോടപ്പം കുറച്ചു ഡ്രസ്സ് എടുക്കാൻ ഇറങ്ങിയതാ,”

അവളുടെ ആ മാറ്റത്തിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ ഞാനും ഒരു ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി.

“തന്റെ ഇന്നത്തെ വർക്ക് ഞാൻ നോക്കിയിരുന്നു. ഫസ്റ്റ് ഡേ ആയിട്ടും ഡാറ്റാബേസ് ഷീറ്റുകൾ വളരെ ക്ലിയർ ആയി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഗുഡ് ജോബ്,”

ഓഫീസിൽ വെച്ച് കാണിക്കാൻ മടിച്ച ആ അംഗീകാരം അവൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി എന്റെ മുഖത്തുനോക്കി പറഞ്ഞു.

“താങ്ക് യു അനുപമ…”

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ എന്തോ കൂടി ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്.

“എക്സ്ക്യൂസ് മി…”

എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൾ വേഗം കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് വെച്ചു.

“ശ്വേതാ… ഒന്ന് വെയിറ്റ് ചെയ്യ്, ഞാൻ ദേ എത്തി!”

സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത്

ബാഗിലേക്ക് ഇട്ടു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി തിടുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ശ്രീഹരി, എന്റെ ഫ്രണ്ട് വെളിയിൽ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഞാൻ എന്നാൽ ഇറങ്ങുവാ… നാളെ ഓഫീസിൽ കാണാം, ഓക്കേ?”

“ശരി അനുപമ,.”

അനുപമ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി റാക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. ഞാൻ ആ പോക്കും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് തൊട്ടരികിൽ നിന്നൊരു കാൽപെരുമാറ്റം ഞാൻ കേട്ടത്.

തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, കയ്യിൽ പുതിയ ഡ്രസ്സുമായി ഹരണിക എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവരികയാണ്. പക്ഷേ, അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവം പാടെ മാറിയിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് ഞാനും അനുപമയും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് അവൾ കൃത്യമായി കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് ആ നടത്തത്തിൽ നിന്നുതന്നെ വ്യക്തമായിരുന്നു.