🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

കയ്യിൽ

ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗും, മറുകയ്യിൽ ആവി പറക്കുന്ന ചെറിയൊരു കോഫി കപ്പുമുണ്ട്. മുഖത്ത് നല്ലൊരു തെളിച്ചവും പ്രസരിപ്പും.

എന്നെ കണ്ടതും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഇന്നലെ മാളിൽ വെച്ച് കണ്ട അതേ സ്വാഭാവികമായ, മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“ആ… ശ്രീഹരി! നേരത്തെ എത്തിയോ?”

ഒരു സീനിയറിന്റെ യാതൊരു ജാഡയുമില്ലാതെ, വളരെ ലളിതമായി അവൾ ചോദിച്ചു.

“ആഹ്… ഇപ്പൊ എത്തിയതേയുള്ളൂ ഒരു പത്തു മിനിറ്റായി,”

ഞാൻ കസേരയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയതും അവൾ കൈ കാണിച്ച് തടഞ്ഞു.

“ഹേയ്… ഇരിക്ക് ഇരിക്ക്, എന്തിനാ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്?.”

അവൾ എന്റെ ഡെസ്കിന്റെ സൈഡിലേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞുനിന്ന്, കയ്യിലെ പേപ്പർ കപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു സിപ്പ് കാപ്പി കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് മോണിറ്ററിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു.

“ഇന്നത്തെ യുകെ ഷീറ്റ്സ് ഒക്കെ കിട്ടിയോ തനിക്ക്? നോക്കാൻ തുടങ്ങിയോ, എങ്ങനെയുണ്ട്… സംശയങ്ങൾ വല്ലതും ഉണ്ടോ?”

“ഷീറ്റുകൾ കിട്ടി അനുപമ. ഞാൻ ജസ്റ്റ് ഒന്ന് ഓടിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു,”

ഞാൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

“ആ ലണ്ടൻ ടീമിന്റെ പുതിയ ഡാറ്റാ ഫോർമാറ്റിൽ എന്തോ ചെറിയൊരു മാറ്റം പോലെ തോന്നുന്നു. ഇന്നലത്തെ കോളം സ്ട്രക്ചറിൽ നിന്നൊരു വ്യത്യാസമുണ്ട്.”

“യാഹ്… അവർ രാവിലെ പുതിയൊരു ടെംപ്ലേറ്റ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തതാണ്. താൻ അതോർത്ത് ടെൻഷൻ ഒന്നും അടിക്കണ്ട,”

അവൾ വളരെ കൂളായി പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ എന്റെ ലാപ്ടോപ്പും ബാഗുമൊക്കെ ക്യാബിനിൽ ഒന്ന് വെച്ചിട്ട് വരാം. എന്നിട്ട് നമുക്കത് ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് നോക്കാം, ഓക്കേ?”

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ ഒന്നു കണ്ണുചിമ്മി സ്വന്തം ക്യാബിനിലേക്ക് നടന്നുപോയി. അവളുടെ ആ അവസാനത്തെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ വെറുതെ

ഒരു നിമിഷം ചിരിച്ചുപോയി.

എങ്കിലും, മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന അവസാനത്തെ സന്ദേഹവും കാറ്റിൽ പറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഈ ഓഫീസിനുള്ളിൽ ഇനി കാര്യങ്ങൾ വളരെ സുരക്ഷിതമാണ്. ഒരു പുതിയ സൗഹൃദത്തിന്റെ തണലിൽ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഞാൻ വീണ്ടും സിസ്റ്റത്തിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു.

സ്വന്തം ക്യാബിനിലേക്ക് പോയ അനുപമ, കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പും ബാഗുമൊക്കെ വെച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കകം തന്നെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. അടുത്ത് കിടന്ന ഒരു കറങ്ങുന്ന കസേര വലിച്ച് എന്റെ തൊട്ടരികിലേക്ക് ചേർത്തിട്ട് അവൾ ഇരുന്നു.

“ഹരി, ആ മൗസ് ഇങ്ങോട്ട് തന്നേ…”

എന്റെ കൈയിലിരുന്ന മൗസ് സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് വാങ്ങി, മോണിറ്ററിലേക്ക് അല്പം ചാഞ്ഞിരുന്ന് അവൾ ആ യുകെ പ്രൊജക്റ്റുകളുടെ ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി സിസ്റ്റത്തിൽ ചെയ്തു കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവൾ എന്റെ ഇത്രയും അടുത്തിരിക്കുമ്പോൾ, ആ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള വശ്യമായ പെർഫ്യൂമിന്റെ നേർത്ത സുഗന്ധം എന്റെ നാസികയിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉന്മേഷപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം.

മൗസ് ചലിപ്പിക്കുന്ന അവളുടെ വിരലുകളിലേക്കും മുഖത്തേക്കും ഞാൻ വെറുതെ നോക്കിപ്പോയി. ‘ഹോ… എന്തൊരു പെണ്ണാണ് ഇവൾ!’ മനസ്സിൽ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി. ആദ്യത്തെ ദിവസം കാന്റീനിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ ആളുകളെ പുഴുങ്ങിത്തിന്നുന്ന കൊടും ജാഡക്കാരിയാണെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്.

എന്നേക്കാൾ നാല് വയസ്സോളം കൂടുതൽ പ്രായമുണ്ടെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും, കണ്ടാൽ അത്രയൊന്നും പറയില്ല. ശാന്തവും പ്രസന്നവുമായ ഒരു ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം.

പെട്ടെന്നാണ് അവൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ആ നേർത്ത ഫ്രെയിമുള്ള കണ്ണടയെടുത്ത് മൂക്കിൻതുമ്പിലേക്ക് വെച്ചത്. സ്ക്രീനിലെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു കാണാനായി അവൾ ആ കണ്ണട വെച്ച ആ നിമിഷം…

എന്റെ ഉള്ളിൽ അറിയാതെ ഒരു

ചിരി പൊട്ടിമുളച്ചു. വെറുമൊരു കൗതുകത്തിന് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ, ആ കണ്ണടയും വട്ടമുഖവും തുടുത്ത അധരങ്ങളും കണ്ടാൽ പെട്ടെന്ന് ഓർമ്മ വരുന്നത് മിയ ഖലീഫയെയാണ്!

ആ ഒരു സാമ്യം ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു കുസൃതിയുണർത്തിയെങ്കിലും, അവൾ കാണാതെ ഞാൻ മുഖത്തെ ഭാവം വളരെ ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തി.