🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

അമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

“ഒറ്റ മോനാടാ നീ. പഠിത്തം കഴിഞ്ഞ് കൺമുന്നിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ കടൽ കടന്ന് അങ്ങ് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ….. നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതും ബിസിനസ്സ് ഏൽപ്പിക്കാൻ വാശി പിടിക്കുന്നതുമൊക്കെ വെറുപ്പുകൊണ്ടല്ല ഹരീ.

വയസ്സുകാലത്ത് സ്വന്തം മകൻ കൂടെ വേണം, ഒരു തണലായി നിൽക്കണം എന്നുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ടാ. അല്ലാതെ നിന്റെ

സ്വപ്നങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാനല്ല.”

അമ്മ തുടർന്നു, ആ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നനഞ്ഞിരുന്നു.

“പിന്നെ… ആ കുട്ടിയുടെ കാര്യം. ഹരണികയ്ക്കിപ്പോ പത്തിരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സായി. ചെറുപ്പം മുതലേ നിന്റെ പിന്നാലെ നടന്ന് ആ കൊച്ചിന്റെ പ്രായം പോവുകയല്ലാതെ, നീ പെട്ടെന്ന് ഇവിടുന്ന് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവൾക്ക് എന്ത് സമാധാനമാടാ ഉണ്ടാവുക?

എന്റെ ആങ്ങളയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റോ? നീയും പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഞാൻ തനിച്ചാവും ഹരീ…”

അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു പെറ്റതള്ളയുടെ യഥാർത്ഥ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം ആങ്ങളയിക്ക് കൊടുത്ത വാക്കും, ഭർത്താവിന്റെ ശാഠ്യങ്ങളും, ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയവുമെല്ലാം ആ വാക്കുകളിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്നു.

എന്റെ തൊണ്ടയിൽ ഭക്ഷണം ഒരു നിമിഷം കുരുങ്ങിപ്പോയി. അമ്മയുടെ സങ്കടം എന്നെ നോവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, കുടുംബത്തിന്റെ വാശിക്ക് വേണ്ടി എന്റെ ജീവിതവും സ്വപ്നങ്ങളും ഹോമിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.

പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ നിശബ്ദനായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ ഊൺമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും അമ്മയുടെ ആഴമേറിയ നിശ്വാസങ്ങൾ വല്ലാത്തൊരു ഭാരമായി തങ്ങിനിന്നു.

അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ നനവും, ശബ്ദത്തിലെ ആ ഇടർച്ചയും എന്റെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റലുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അമ്മ പറഞ്ഞതിൽ ഒട്ടും കാപട്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല;

ഒരു പെറ്റതള്ളയുടെ സ്വാഭാവികമായ ആധികളും നിസ്സഹായാവസ്ഥയുമായിരുന്നു അത്.

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന അമ്മയുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലേക്ക് ഞാൻ പതുക്കെ എന്റെ കൈ ചേർത്തുവെച്ചു. എന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യത്തിന്റെയോ വാശിയുടെയോ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

“അമ്മേ…”

വളരെ ശാന്തമായി, അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ വിളിച്ചു.

അമ്മ നനഞ്ഞ കൺപീലികൾ ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി.

“അമ്മ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞാൻ കേട്ടു… എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുമുണ്ട്.

എന്നെ വളർത്തി വലുതാക്കാൻ അച്ഛനും അമ്മയും എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം. പഠിപ്പിച്ചു, ഒരു കുറവും വരുത്താതെ നോക്കി…

അതൊന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടുമില്ല, അങ്ങനെയങ്ങ് മറക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുകയുമില്ല. പക്ഷേ അമ്മ ഒന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്കിക്കേ… ഞാൻ യുകെയിലേക്ക് പോകുന്നത് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഉപേക്ഷിച്ചു കളയാനൊന്നുമല്ലല്ലോ.

എന്റെ സ്വന്തം കാലിൽ ഒന്ന് നിൽക്കാൻ, ഞാൻ പഠിച്ചതിന് ഒരു വിലയുണ്ടാക്കാൻ മാത്രമാണ്.”

അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഞാൻ തുടർന്നു.

“അച്ഛൻ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ആ ബിസിനസ്സിൽ കയറിയിരുന്ന്, എനിക്ക് താല്പര്യവുമില്ലാത്ത കണക്കുകളും നോക്കി ഞാൻ ഇവിടെ ജീവിച്ചാൽ… ഉള്ളിലെ മുഴുവൻ നിരാശയും ദേഷ്യവും ഞാൻ തീർക്കുന്നത് അമ്മയോടും അച്ഛനോടും ആയിരിക്കില്ലേ?

സ്വയം സന്തോഷമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെയാ അമ്മേ മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയുക? പിന്നെ ഹരണികയുടെ കാര്യം… ചെറുപ്പത്തിൽ മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച ഒരു വാക്കിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിയാൽ, നാളെ അവളോട് എനിക്ക് സ്നേഹം തോന്നിയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ ജീവിതമല്ലേ അമ്മേ തകരുന്നത്?

എന്നെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന് കൊടുക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയായിരിക്കില്ലേ അത്?”

അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി. ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പെട്ടെന്ന് നൽകാൻ അമ്മയുടെ പക്കൽ മറുപടികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.