🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

“എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം താ അമ്മേ… എന്റെ വഴിയേ ഒന്ന് നടന്നു നോക്കട്ടെ. അഞ്ചു മാസമല്ലേ? അതുകഴിയുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തത വരും.

അല്ലാതെ അമ്മയെ ഇവിടെ ഒറ്റക്കാക്കി ഒളിച്ചോടാൻ പോകുന്നവനല്ല ഈ ശ്രീഹരി.”

ഞാൻ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അമ്മയുടെ കൈകളിൽ

അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അമ്മ ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ കൈ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു, സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.

“കഴിക്ക്…,”

അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

പൂർണ്ണമായി അമ്മ എന്റെ വാക്കുകൾ ഉൾക്കൊണ്ടു എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ ആ വലിയ കനപ്പൊന്ന് അയഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ബാക്കി ഭക്ഷണം കഴിച്ചുതീർത്ത്, പാത്രങ്ങൾ സിങ്കിൽ കഴുകിവെച്ച് എന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

മുറിയിലെത്തി വാതിലടച്ച് ലൈറ്റ് ഓഫാക്കി. ഇരുട്ടിൽ കട്ടിലിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം സീലിംഗിൽ വീണുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫാനിന്റെ നേർത്ത കാറ്റിലും എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

അമ്മ ഊൺമേശയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കുകളും കാതുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അമ്മ പറഞ്ഞതിലും കാര്യമുണ്ടല്ലോ…

അതുവരെ എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു മാത്രം ചിന്തിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഇപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടുതുടങ്ങി. സത്യമാണ്… ഇരുപത്തിരണ്ട് കൊല്ലം ഒരു പോറൽ പോലുമേൽക്കാതെ നെഞ്ചിലേറ്റിയ മകനാണ്.

അച്ഛന്റെ ആ കഷ്ടപ്പാടുകൾ… നാട്ടുകാരുടെയും സ്വന്തക്കാരുടെയും മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ ആ മനുഷ്യൻ കൊതിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ലേ? പ്രായമാകുമ്പോൾ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയ മകൻ കടൽ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ആ നെഞ്ചിലുണ്ടാകുന്ന ശൂന്യത എത്ര വലുതായിരിക്കും!

അവരെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടതും, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് വില കൊടുക്കേണ്ടതും എന്റെ കടമയല്ലേ?.

പിന്നെ ഹരണിക… കുട്ടിക്കാലം മുതലേ എന്നെ മാത്രം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ആ പെൺകുട്ടി. അവളുടെ ഓരോ നോട്ടത്തിലും വാക്കുകളിലും ഉള്ളത് അടങ്ങാത്ത സ്നേഹമാണ്.

താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒറ്റയടിക്ക് ആ മനസ്സ് തകർത്തെറിയുമ്പോൾ, ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് കൊടും ക്രൂരതയല്ലേ?

സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് പറന്നുയരാൻ വെമ്പുന്ന മനസ്സാണോ, അതോ തന്നെ ജീവനായി കാണുന്ന കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണീരാണോ

വലുത്? ഈ ഇരുണ്ട മുറിയിൽ കിടന്ന് ചിന്തകൾ എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയായിരുന്നു.

സ്വയം കണ്ടെത്താനുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ സ്വന്തമായുള്ള പലതും നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടി വരുമോ എന്നൊരു ഭയം ആദ്യമായി എന്റെ ഉള്ളിൽ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. ആ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും പെട്ടെന്ന് ഉത്തരങ്ങൾ കിട്ടാതെ, മനസ്സിലെ കനലടങ്ങാത്ത ഒരു കടലുമായി ഞാൻ കണ്ണുകളടച്ചു…

രാവിലെ ഉണർന്നെണീറ്റ് ഫ്രഷ് ആയി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, തലേദിവസത്തെ ആ ഭാരമെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലൊരു പ്രത്യേക തെളിച്ചം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് ഓഫീസിലെ രണ്ടാമത്തെ ദിവസമാണ്.

ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി ഇടുമ്പോൾ ചിന്തകൾ അറിയാതെ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.

ഇന്നലെ രാവിലെ ആദ്യമായി ഓഫീസിലെ മാനേജർ ക്യാബിനിൽ വെച്ച് അനുപമയെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ആ നിമിഷം… എന്റെ നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിട്ടതുപോലെയുള്ള അവളുടെ ആ നോട്ടവും, ആ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞ കൊടും ഗൗരവവും കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കിളിപോയതാണ്.

തീർന്നു, എന്റെ ഈ അഞ്ചു മാസത്തെ ട്രെയിനിംഗ് കാലം ഒരു പച്ച നരകമായി മാറുമെന്നാണ് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചത്. അന്ന് കാന്റീനിൽ ഉണ്ടായ ആ ഈഗോയും പകയും വെച്ച് അവൾ എന്നെ ഇവിടെ ഓരോ നിമിഷവും പച്ചയ്ക്ക് ചവച്ചരയ്ക്കുമെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ഭയന്നു.

പക്ഷേ, എന്നെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം ലുലു മാളിൽ വെച്ച് അനുപമ കാണിച്ച ആ പെരുമാറ്റമാണ്. അന്ന് ആ ക്യാന്റീനിൽ ആളുകളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് എന്നെ മൊത്തത്തിൽ അടച്ചാക്ഷേപിച്ച ആ ‘താടക’ തന്നെയാണോ ഇത് എന്ന് അവിശ്വസനീയതയോടെ ഞാൻ ഓർത്തുപോയി.