🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആ മുഖം വ്യക്തമായി കണ്ട ആ നിമിഷം… എന്റെ സിരകളിലൂടെ ചോര തിളച്ചു മറിയുകയായിരുന്നു!

മേമയുടെ ഇടതുകവിൾത്തടം മുഴുവൻ നീലിച്ചു വീർത്ത് കരിവാളിച്ചു കിടക്കുന്നു. അതിന് മുകളിൽ വ്യക്തമായി പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അഞ്ച് വിരലുകളുടെ ചോരപ്പാടുകൾ! കൺതടത്തിന് താഴെ രക്തം കട്ടപിടിച്ചതുപോലെ ചുവന്നു തടിച്ചിരിക്കുന്നു.

അത്രയേറെ ക്രൂരമായി, സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ആരോ ആ മുഖത്തടിച്ചതാണ്.

എന്റെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തിയ ആ തീപ്പൊരി ആ നിമിഷം ഒരു അഗ്നിപർവ്വതമായി മാറി. ആ പൂറൻ രാജീവ് ചെയ്ത പണിയാണിത്! അവന്റെ ആ വൃത്തികെട്ട കൈകൾ വീണ്ടും മേമയുടെ ദേഹത്ത് പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അന്ന് അവന്റെ കൂമ്പിനിട്ട് ഇടിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തത് അവൻ സൗകര്യപൂർവ്വം മറന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ കൈകാലുകൾ വല്ലാത്തൊരു പകയോടെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

“മേമയെ അയാൾ തല്ലിയല്ലേ?”

എന്റെ തൊണ്ടയിൽ

നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു സിംഹത്തിന്റെ മുരൾച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.

മേമ വിറച്ചുകൊണ്ട് തലയിളക്കി.

“ഇ… ഇല്ലെടാ…”

എന്ന് നുണ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അടക്കിവെച്ച സങ്കടത്തിന്റെ അണക്കെട്ട് പൊട്ടിത്തകർന്നു. കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ ധാരധാരയായി ആ വീർത്ത കവിളിലൂടെ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി.

ഞാൻ വേദനയോടെ എന്റെ തള്ളവിരൽ കൊണ്ട് ആ കണ്ണീർ തുടച്ചുമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചതും, വിരൽ ആ നീരുവെച്ച പാടിൽ ചെറുതായൊന്ന് തട്ടി.

“ആഹ്…”

കഠിനമായ വേദനയോടെ മേമ കണ്ണ് ചിമ്മി നിലവിളിച്ചുപോയി.

ആ കരച്ചിൽ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കഠാരപോലെ തറച്ചുകയറി. എന്റെ പല്ലുകൾ പരസ്പരം ഞെരിഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ ചോരയിറങ്ങി.

“അയാൾ എപ്പോ വരും?”

തീർത്തും ശാന്തമായ, എന്നാൽ കൊലവിളി നിറഞ്ഞൊരു ശബ്ദത്തിലാണ് ഞാൻ അത് ചോദിച്ചത്. ഇന്ന് അവന്റെ ജീവനെടുക്കുമെന്ന ഉറപ്പ് ആ വാക്കുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് മേമയ്ക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി.

“മോനേ കണ്ണാ… വേണ്ടടാ!”

മേമ എന്റെ ഇരുകൈകളിലും മുറുകെപ്പിടിച്ച് പേടിയോടെ നിലവിളിച്ചു.

“വെറുതെ വഴക്കുണ്ടാക്കല്ലേ… എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ ഇങ്ങനെത്തന്നെ ജീവിച്ചു തീർത്തോളാം. അയാൾ നിന്നെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയാടാ… എനിക്ക് നീ മാത്രമേയുള്ളൂ…”

അത്രയും പറഞ്ഞ് മേമ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ ശരീരം മുഴുവൻ ഏങ്ങി ഏങ്ങി വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ ഷർട്ടിലേക്ക് മേമയുടെ ചൂടുള്ള കണ്ണീർ പടർന്നുപിടിച്ചു.

ആ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളും അറിയാതെ നിറഞ്ഞുപോയി. നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്ന മേമയുടെ തലയിൽ ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ തലോടി.

“എന്തിനാ മേമ ഇങ്ങനെ എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി സഹിച്ചു ജീവിക്കുന്നത്?”

എന്റെ ശബ്ദവും ഇടറിയിരുന്നു.

“അയാൾ പോയാൽ എന്താ മേമയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലേ? അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ അയാളെക്കൊണ്ട് ഉപദ്രവമല്ലാതെ എന്ത് പ്രയോജനമാ മേമയ്ക്ക് ഉള്ളത്? ഇങ്ങനെ കുടിച്ചു തെണ്ടി നടക്കുന്നവനെ മേമയ്ക്ക് ഇനിയും വേണോ… പറ!”

എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ രോഷവും വേദനയും സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

മേമ പതുക്കെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് തലയുയർത്തി. കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന ആ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറഞ്ഞുനിന്നു. ആ ചുണ്ടുകൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“എനിക്ക് വയ്യ മോനേ… മടുത്തു ഈ ജീവിതം,”

മേമ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“പല പ്രാവശ്യം എന്റെ ഈ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ പോയതാടാ ഞാൻ… അപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ എന്റെ മോന്റെ മുഖം ഓർക്കും. ഞാൻ പോയാൽ… പിന്നെ നീ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകില്ലേടാ…”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ തൊണ്ട പൂർണ്ണമായി അടഞ്ഞുപോയി. ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ വല്ലാതെ തകർന്നുപോയി. ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിയാതെ, ആ നീറിപ്പുകയുന്ന ശരീരത്തെ ഞാൻ എന്റെ നെഞ്ചോട് കൂടുതൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

എന്നാൽ എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ, ആ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കടന്നുവരാനിരിക്കുന്ന ആ മൈരന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു……