🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

“അനുവിന്…”

ഞാൻ ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും, അവൾ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി കൃത്രിമമായൊരു ചിരി മുഖത്ത് വരുത്തി.

“ഹരി, വേഗം കഴിക്ക്… രണ്ടു മണിക്ക് യുകെ ക്ലയന്റുമായി ചെറിയൊരു സ്റ്റാറ്റസ് കോൾ ഉള്ളതാ,”

പ്ലേറ്റിലേക്ക് വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റി.

എന്നാൽ, ആ താഴ്ന്നുപോയ തലയിലേക്കും ശാന്തമായ മുഖത്തേക്കും നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു പുറമെ ഗൗരവം കാണിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഈ സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ, ആരോടും പങ്കുവെക്കാത്ത വല്ലാത്തൊരു മുറിവ് നീറിപ്പുകയുന്നുണ്ട്……

ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ മനസ്സിന് നല്ലൊരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടി പോർച്ചിൽ ഒതുക്കി, ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ പതിവുപോലെ ആദ്യം ചെന്നുനിന്നത് ഹാളിലെ ആ പഴയ സോഫയിലേക്കാണ്.

പക്ഷേ, അവിടെ ശൂന്യമായിരുന്നു. എന്റെ ക്ഷീണമത്രയും ആ മടിയിൽ തലവെച്ച് അലിയിച്ചുകളയാൻ എനിക്ക് താങ്ങായി നിൽക്കാറുള്ള ആ രൂപം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇന്ന് മേമ

വന്നില്ലേ? മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത പടർന്നു. ഞാൻ ബാഗ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ച് അടുക്കളയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി ഒച്ചയുയർത്തി വിളിച്ചു.

“അമ്മേ….. മേമ ഇന്ന് വന്നില്ലേ?”

പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ കൈകൾ സാരിത്തുമ്പിൽ തുടച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് എപ്പോഴുമില്ലാത്തൊരു പതർച്ച വ്യക്തമായിരുന്നു.

“ഇല്ലെടാ… അവൾക്ക് തീരെ സുഖമില്ല. നല്ല പനിയാണെന്നാ പറഞ്ഞത്. ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ കുറച്ചു കഞ്ഞി കൊണ്ട് പോയി കൊടുത്തു…..”

അമ്മ അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നേരിട്ട് നോക്കാതെ, അല്പം പരുങ്ങി നിലത്തേക്ക് നോട്ടം പായിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ആ നിൽപും മുഖത്തെ ഭാവവും കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ ഉള്ളിലൊരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.

എന്തോ വലിയൊരു പന്തികേടുണ്ട്. സാധാരണ പനിയോ തലവേദനയോ വന്നാൽ ഇങ്ങോട്ട് വരാതിരിക്കുന്ന ആളല്ല മേമ; അമ്മയും ഇത്രയേറെ പരിഭ്രമിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.

മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ എന്റെ തലച്ചോറ് സമ്മതിച്ചില്ല. ഓഫീസിൽ പോയിവന്ന അതേ വസ്ത്രത്തിൽത്തന്നെ ഞാൻ ഉമ്മറപ്പടിയിറങ്ങി റോഡിലേക്ക് പാഞ്ഞു. ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാത്തൊരു വേഗതയിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മേമയുടെ വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ മുൻവശത്തെ കതകുകൾ ഭദ്രമായി അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഭയാനകമായൊരു നിശബ്ദത ആ വീടിനെ മൂടിപ്പൊതിഞ്ഞു നിന്നു. ഞാൻ കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ രണ്ടുമൂന്നു പ്രാവശ്യം ശക്തിയായി വിരലമർത്തി.

കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അകത്തുനിന്ന് വളരെ പതുക്കെയുള്ള കാൽപെരുമാറ്റം കേട്ടു. പൂട്ടുകൾ ഓരോന്നായി തുറക്കുന്ന ശബ്ദം. കതക് പകുതി മാത്രം തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച… എന്റെ ചങ്കൊന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി!

തലമുടിയെല്ലാം പാറിപ്പറന്ന് അലങ്കോലമായിക്കിടക്കുന്നു. കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങി കുഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഉറക്കമില്ലായ്മയും ഭയവും ചേർന്ന് ഒരുതരം ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെയാണ് മേമ എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.

ശരീരമാകെ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും മേമ ഒരു നിമിഷം പരിഭ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് തിരിച്ച്, എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ആ… നീയായിരുന്നോടാ… മേമയ്ക്ക് തീരെ വയ്യെടാ, നല്ല പനിയുണ്ട്. നീ വേഗം വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ… അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കും പനി പകരും പറഞ്ഞേക്കാം…”

എന്നിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാൻ വെമ്പുന്ന ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ എന്റെ സംശയം ഇരട്ടിയായി. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായി തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.

മേമയുടെ തണുത്തുവിറച്ച കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച്, ഹാളിലെ സോഫയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഇരുത്തി.

“മേമേ…”

ഞാൻ എന്റെ ഇരുകൈകളും മേമയുടെ കവിളുകളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ മുഖം ബലമായി എന്റെ നേരെ തിരിച്ചു.