🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അതിലൊരു വലിയ കാര്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ, കഴിഞ്ഞതൊക്കെ മറക്കാൻ അവൾ മനപ്പൂർവ്വം

ശ്രമിക്കുന്നതായിരിക്കാം. ഇനി വരുന്ന അഞ്ചു മാസം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരേ ടീമിൽ ഒരുമിച്ചു നിന്ന് ജോലി ചെയ്യേണ്ടവരാണ്.

അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ പഴയതൊക്കെ മനസ്സിൽ വെച്ച് മുഖംവീർപ്പിച്ചു നടന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ രണ്ടുംകൽപ്പിച്ച് വഷളാവുകയേ ഉള്ളൂ എന്ന് അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരിക്കും.

ആ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ ചിന്ത കൊണ്ടായിരിക്കാം ഇന്നലെ അവൾ എന്നോട് അത്രയും കാഷ്വൽ ആയി, യാതൊരു ഈഗോയുമില്ലാതെ സംസാരിച്ചത്.

അതുമല്ലെങ്കിൽ… ഒന്ന് ആലോചിച്ചാൽ അന്ന് തെറ്റ് മുഴുവൻ എന്റെ ഭാഗത്തായിരുന്നല്ലോ. നല്ലൊരു വസ്ത്രവുമണിഞ്ഞ് വന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മേലേക്ക്, അശ്രദ്ധമായി ചൂട് കാപ്പി തട്ടിമറിച്ചിട്ടാൽ, അവളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാനായിരുന്നെങ്കിലും ഒരുപക്ഷേ ഇതിലും മോശമായി പ്രതികരിച്ചേനെ…

ഒരു നിമിഷത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ അവളിൽ നിന്ന് ആളിക്കത്തിയ ആ കലിപ്പിന്റെ പേരിൽ അവളെ മാത്രം അടച്ചാക്ഷേപിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്തായാലും ഇന്നലത്തെ അവളുടെ ആ സംസാരം മനസ്സിലൊരു വലിയ ആശ്വാസമാണ് തന്നത്.

ഇനിയിപ്പോ അവളുടെ ആ മുഖംവീർപ്പിക്കലും മുഖത്തടിച്ചതുപോലെയുള്ള പരുക്കൻ പെരുമാറ്റവും ഓഫീസിൽ വെച്ച് സഹിക്കേണ്ടി വരില്ല. മനസ്സിന് സമാധാനത്തോടെ, യാതൊരു ഈഗോ ക്ലാഷുമില്ലാതെ ഈ അഞ്ചു മാസം നല്ല രീതിയിൽ വർക്ക് ചെയ്തു തീർക്കാം.

താഴേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ പാത്രം തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് നല്ല ആവി പറക്കുന്ന ഇഡ്ഡലിയും തേങ്ങാച്ചമ്മന്തിയും എടുത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇന്നലത്തെ ആ വൈകാരികമായ സംസാരത്തിന്റെ കനം അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി മാറിയിട്ടില്ലെങ്കിലും, എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നേർത്ത ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ ഞാൻ കസേരയിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

“ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ അമ്മേ…”

ബാഗുമെടുത്ത് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“…

നോക്കി വണ്ടി ഓടിക്കണേ,”

അമ്മ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

ഇന്ന് അഭിയുടെ വരവും കാത്ത് ഞാൻ നിന്നില്ല. പോർച്ചിൽ കിടന്ന എന്റെ സ്വന്തം പൾസർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഞാൻ ഗേറ്റുകടന്നു. രാവിലെത്തെ ഇളംവെയിലും കുളിർകാറ്റുമേറ്റ് നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളിലൂടെ വണ്ടി പായുമ്പോൾ മനസ്സിനൊരു പ്രത്യേക ഉന്മേഷം തോന്നി.

പട്ടത്തെ ആ വലിയ ഗ്ലാസ് കെട്ടിടത്തിന്റെ പാർക്കിംഗിൽ വണ്ടി ഒതുക്കിവെച്ച്, ലിഫ്റ്റ് കയറി മൂന്നാം നിലയിലെ മെയിൻ ബേയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ സമയം ഒൻപതര കഴിഞ്ഞിട്ടേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഓഫീസിൽ ആളുകൾ വന്നു തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ചിലർ ബാഗ് വെച്ച് സിസ്റ്റം ഓൺ ചെയ്യുന്നു, മറ്റു ചിലർ കോഫി മെഷീന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നു. വലിയ ബഹളങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, തികച്ചും ശാന്തമായൊരു അന്തരീക്ഷം.

ഞാൻ നേരെ കോണിലുള്ള എന്റെ വർക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ചെന്നു. ഇന്നലെ അനുപമ കാണിച്ചുതന്ന അതേ സിസ്റ്റത്തിന് മുന്നിലിരുന്ന് ലോഗിൻ ചെയ്തു. സ്ക്രീനിൽ നീല വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.

യുകെ ക്ലയന്റുകളുടെ ഇന്നത്തെ പുതിയ ഡാറ്റാബേസും വർക്ക് ഓർഡറുകളും മെയിലിൽ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കസേരയിലേക്ക് അല്പം ചാരിയിരുന്ന്, ഇന്നലെ പഠിച്ച കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിൽ ഒന്നുകൂടി ഓർത്തെടുത്ത് ഞാൻ ആ ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി തുറന്നു നോക്കാൻ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആ പരിചിതമായ നേർത്ത പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധവും, ഒപ്പം തറയിൽ തട്ടുന്ന ഹൈഹീൽസിന്റെ നേർത്തൊരു താളവും എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്.

ഞാൻ പതുക്കെ തലതിരിച്ചു നോക്കി.

അനുപമയാണ്!

ഇന്ന് തികച്ചും പ്രൊഫഷണലായൊരു ലുക്കിലാണ് അവൾ വന്നിരിക്കുന്നത്. ഇളം ക്രീം നിറത്തിലുള്ള ഫോർമൽ ഷർട്ടും കറുത്ത ജീൻസും. മുടി ഭംഗിയായി ഒതുക്കിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.