🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

ട്രയൽ റൂമിൽ കയറുമ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന ആ ചിരിയോ ഉത്സാഹമോ ഇപ്പോൾ ആ മുഖത്തില്ല.

അവൾ എന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. ആ വലിയ കണ്ണുകളിൽ എന്നെ തുളച്ചുനോക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു സംശയഭാവം കനത്തുനിന്നിരുന്നു. ഒപ്പം, ഒരു പെണ്ണിന് മാത്രം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ചെറിയൊരു അമർഷവും.

“ആരാടാ ആ പെണ്ണ്?”

വളരെ പതിഞ്ഞ, എന്നാൽ ഉള്ളിലെ സംശയവും അസ്വസ്ഥതയും ഒട്ടും മറച്ചുവെക്കാത്ത ഒരു സ്വരത്തിലാണ് അവൾ ചോദിച്ചത്. അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിലെ അധികാരവും മുഖത്തെ ആ വലിഞ്ഞുമുറുകലും കണ്ടപ്പോൾ, ഉള്ളിലേക്ക് വീണ്ടും ഒരു അസ്വസ്ഥത അരിച്ചുകയറുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.

“അത്….എന്റെ ഓഫീസിലെ ടീം ലീഡാ… അനുപമ,”

ഞാൻ വളരെ സാധാരണ മട്ടിൽ മറുപടി നൽകി.

“ഇവിടെ വെച്ച് ഒന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ജസ്റ്റ് സംസാരിച്ചതാ.”

“ഓഫീസിലെ ടീം ലീഡോ?”

അവൾ അനുപമ നടന്നുപോയ വഴിയേ സംശയത്തോടെ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോട്ടം മാറ്റി.

“കണ്ടിട്ട് ഓഫീസിലെ ആളാണെന്നൊന്നും തോന്നുന്നില്ലല്ലോ.?”

ഹരണികയുടെ ആ മുഖഭാവം കണ്ടപ്പോൾത്തന്നെ കാര്യങ്ങൾ വഷളാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ചുണ്ടിലൊരു ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

“എടീ… നീയെന്താ ഈ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നത്? അവൾ എന്റെ ഓഫീസിലെ ടീം ലീഡാ. ഞാൻ ഇന്ന് ഫസ്റ്റ് ഡേ ചെയ്ത വർക്കൊക്കെ വളരെ പെർഫെക്റ്റ് ആയിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ നിന്നതാ.

ഓഫീസിൽ നല്ല സ്ട്രിക്റ്റ് ആയിട്ടുള്ള ആളാ, പുറത്തുവെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ ജസ്റ്റ് സംസാരിച്ചു, അത്രേയുള്ളൂ. അല്ലാതെ ഇതിലിപ്പോ സംശയിക്കാൻ എന്താ ഇരിക്കുന്നത്? നീ ചുമ്മാ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ചിന്തിച്ച് തല പുകയ്ക്കാതെ.

വാ… നിന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള ഗിഫ്റ്റ് കൂടി എടുക്കേണ്ടതല്ലേ? നേരം പോകും.”

എന്റെ ആ ചിരിയും പക്വതയോടെയുള്ള സംസാരവും കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ ആ മുറുക്കം പതുക്കെ അയഞ്ഞു. സംശയത്തിന്റെ കനൽ പൂർണ്ണമായി കെട്ടടങ്ങിയില്ലെങ്കിലും, അതൊരു തർക്കമാക്കാതെ അവൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

തുടർന്ന് ഞങ്ങൾ മാളിലെ ലൈഫ്സ്റ്റൈൽ ഗിഫ്റ്റ് സെക്ഷനിലേക്ക് നടന്നു. കൂട്ടുകാരിയുടെ വിവാഹത്തിന് കൊടുക്കാനായി മനോഹരമായ ഒരു ക്ലോക്കും കൂടെ നല്ലൊരു ക്രിസ്റ്റൽ ഷോപീസും അവൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, ഓരോന്നിലും എന്റെ അഭിപ്രായം അറിയാൻ അവൾക്ക് വലിയ തിടുക്കമായിരുന്നു.

ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ബില്ലിംഗ് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നടന്നു ക്ഷീണിച്ചതുപോലെ തോന്നി. താഴത്തെ നിലയിലുള്ള കോഫി ഷോപ്പിൽ കയറി രണ്ട് കപ്പൂച്ചിനോ ഓർഡർ ചെയ്തു.

ആ മാളിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ഹരണിക എന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കാൻ കാണിച്ച വെമ്പൽ ഞാൻ കൃത്യമായി അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നടത്തവും, ആളുകൾക്കിടയിലൂടെ പോകുമ്പോൾ എന്റെ തോളിലേക്ക് പറ്റിപ്പിടിക്കുന്ന ആ അടുപ്പവുമെല്ലാം സ്വന്തം

അവകാശം മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം പോലെയായിരുന്നു.

എന്നെ അഗാധമായി സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സ്വാഭാവികമായ വാത്സല്യമാണത് എന്ന് അറിയാമെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒന്നിലേക്ക് എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ നോക്കുന്നതുപോലെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശ്വാസംമുട്ടൽ തോന്നി.

കാപ്പി കുടിക്കുമ്പോഴും അവൾ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കി ഓരോ കൊച്ചു വിശേഷങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

മാളിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ പുറത്ത് നല്ല ഇരുട്ടു വീണിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തെരുവുവിളക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റുമേറ്റ് അവളുടെ എൻടോർഖിൽ വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തുമ്പോൾ സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ വണ്ടി ഒതുക്കി അവൾ സൈഡ് മിററിലൂടെ എന്നെ നോക്കി.

“ഹരീ… നേരം ഒരുപാടായി. വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അച്ഛൻ എന്തെങ്കിലും പറയുമോ എന്ന് പേടിയുണ്ട്. ഞാൻ വേഗം വിടട്ടെ…. എത്തീട്ട് വിളിക്കാട്ടോ…”

“ശരിയെടീ… സൂക്ഷിച്ചു പോ,”