🍃 ഇതൾ 🍃- 3 22

“ഓഹോ… അങ്ങനെ!”

അവൾ കവിളിൽ കൈതാങ്ങി എന്നെ ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി.

“എങ്കിൽ പിന്നെ ഹരിക്ക് അച്ഛന്റെ ആ ബിസിനസ്സ് നോക്കി നടത്താമായിരുന്നില്ലേ? വെറുതെ ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട്, ഇന്റർവ്യൂവുമൊക്കെ നടത്തി ഈയൊരു പ്രൊഫഷനിലേക്ക് വരാൻ എന്താ കാരണം?”

ഒരു മെന്ററുടെ ജിജ്ഞാസയോടെ അവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തിയത് അച്ഛന്റെ ആ പഴയ ശാഠ്യങ്ങളും ഊൺമേശയിലെ വഴക്കുകളുമായിരുന്നു. ആ ബിസിനസ്സ് ഏറ്റെടുക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചതിന്റെ പേരിൽ വീട്ടിലുണ്ടായ പൊട്ടിത്തെറികൾ മറ്റൊരാളോട്, അതും എന്റെ ടീം ലീഡിനോട് എങ്ങനെ ചുരുക്കിപ്പറയുമെന്ന ആലോചനയിലായിരുന്നു ഞാൻ.

“അത് പിന്നെ അനുപമ…”

ഞാൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയതും അവൾ കൈ ചെറുതായി ഉയർത്തി എന്നെ തടഞ്ഞു.

“ഹരി… ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും എന്നെ അനുപമ അനുപമ എന്ന് വിളിച്ച് വെറുപ്പിക്കല്ലേ. എന്നെ അടുത്തറിയുന്നവരൊക്കെ ‘അനു’ എന്നാ വിളിക്കുന്നത്. ഹരിയും അങ്ങനെ വിളിച്ചാൽ മതി.

ഇപ്പോൾ നമ്മൾ നല്ല ഫ്രണ്ട്സ് ആയില്ലേ… ആ, എന്താ ഹരി പറഞ്ഞു വന്നത്?”

വളരെ സ്വാഭാവികമായൊരു ചിരിയോടെ, യാതൊരു അകൽച്ചയുമില്ലാതെ അവൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് കൊളുത്തിവലിച്ചതുപോലെ തോന്നി. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് വരെ എനിക്ക് നേരെ

പല്ലുഞെറിച്ചു നിന്ന ആ പെൺകുട്ടി, സ്വന്തം സ്വകാര്യ വൃത്തത്തിലേക്ക് എന്നെ അത്രയും ലളിതമായി കൂട്ടിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു!

‘അനു’ എന്ന ആ രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു വശ്യത തോന്നി. ഉള്ളിലുണ്ടായ ആ വികാരം വാക്കുകളിലേക്ക് പകർത്താൻ കഴിയാത്തത്ര മനോഹരമായിരുന്നു.

മുഖത്തൊരു ചിരി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ നിർത്തിയിടത്തുനിന്ന് തുടർന്നു.

“എനിക്ക് അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് നോക്കാൻ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു അനു. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല, എനിക്ക് പറ്റിയ ഒരു ഫീൽഡ് അതല്ല. അച്ഛന്റെ തണലിൽ പോയിരുന്ന് പൈസ വാങ്ങുന്നതിനേക്കാൾ, ഞാൻ പഠിച്ച ക്വാളിഫിക്കേഷന് അനുസരിച്ചുള്ള ഒരു ജോലി സ്വന്തം കഴിവിനാൽ നേടിയെടുക്കുക…

അതായിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്റെ കരിയർ എന്റെ വഴിക്ക് പോകണം എന്നൊരു നിർബന്ധം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.”

എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഉറപ്പ് അവൾ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചുണ്ടിലൊരു നേർത്ത അംഗീകാരത്തിന്റെ ചിരി പടർന്നു.

“നല്ലതാ… സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ ഒരു ധൈര്യം ഒക്കെ വേണം,”

അവൾ പറഞ്ഞു.

ആ സംഭാഷണത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ, സ്വാഭാവികമായും അവളുടെ സ്വകാര്യതകളിലേക്ക് ഒരു എത്തിനോട്ടം നടത്താൻ എനിക്കും തോന്നി.

“അനുവിന്റെ വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയാ ഉള്ളത്?”

ഞാൻ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ച ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷം… അനുവിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ തെളിച്ചം പെട്ടെന്ന് കെട്ടുപോയി. ആ വലിയ കണ്ണുകളിലൊരു ഇരുൾ പടരുന്നതും, ചുണ്ടിലെ ചിരി മാഞ്ഞുപോയി അവിടെ വല്ലാത്തൊരു മരവിപ്പ് വന്നുമൂടുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.

എന്തോ ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു കയ്പുള്ള സത്യത്തിലേക്ക് അറിയാതെ ഞാൻ വിരൽ തൊട്ടതുപോലെ. ആ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞ ആ സങ്കടത്തിന്റെ ആഴം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ ഭാവം പുറത്തു കാണിക്കാതെ, ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി ആ വികാരം ഉള്ളിലേക്ക് ഒതുക്കി.

“വീട്ടിൽ… അച്ഛനും അമ്മയും പിന്നെ ഞാനും,”

അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അവളുടെ സ്വരത്തിൽ നേരത്തെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പ്രസരിപ്പ് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

“പിന്നെ എനിക്കൊരു അനിയത്തിയുണ്ട്, അപർണ്ണ. അവളുടെ മാര്യേജ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ സിംഗപ്പൂരിലാണ്…”

അത്രയും പറഞ്ഞ് അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. ആ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ അവൾ മനപ്പൂർവ്വം പറയാതെ മാറ്റിവെച്ച, ആരും കാണാതെ മറച്ചുവെച്ച ഏതോ ഒരു വലിയ കാര്യം ബാക്കിനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.