ഗായത്രി പൊട്ടിത്തെറിച്ചപ്പോൾ അപ്പുറത്ത് അർജുൻ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദനായി. പിന്നീട് അവൻ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“സോറി ഗായൂ… ഐ ആം റിയലി സോറി. ഞാൻ അത്രയും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. നിനക്ക് സങ്കടമാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയതുമില്ല. പണ്ടത്തെ ആ ഒരു ഫ്രീഡം നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ മോഹിച്ചു പോയി. നീ അയച്ച ഫോട്ടോകൾ ഞാൻ കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയല്ല ചെയ്തത്, നിന്റെ ആ പഴയ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നിയതാണ്. പക്ഷേ എന്റെ വാക്കുകൾ നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചെങ്കിൽ
ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.”
അർജുന്റെ ആ ‘സോറി’ കേട്ടപ്പോൾ ഗായത്രിയുടെ ദേഷ്യം പതുക്കെ തണുത്തു. എങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിലെ അപമാനം മാറിയിരുന്നില്ല.
“നിന്റെ മാപ്പൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. ഞാൻ ആ ഫോട്ടോകൾ ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു. ഇനി മേലാൽ എന്നോട് ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ പറയരുത്,” അവൾ അല്പം കടുപ്പത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല ഗായൂ, ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല. നീ എന്നെ ഒരു സുഹൃത്തായി കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്രയും ദേഷ്യം വരില്ലായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ സമാധാനമായിട്ടിരിക്ക്. ഞാൻ അടുത്ത ആഴ്ച വരുമ്പോൾ നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. സോറി വൺസ് എഗെയ്ൻ.”
അർജുൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് ഗായത്രി വീണ്ടും ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നിന്നു. അർജുൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ അതോ അവൻ തന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണോ? അവളുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും കലുഷിതമായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ ആ ‘സോറി’ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ആ ഭാരത്തെ ഒന്ന് കുറച്ചു.
അർജുന്റെ ഫോൺ സംഭാഷണത്തിന് ശേഷം ഗായത്രിയുടെ മനസ്സ് ഒരു വലിയ ആലോചനയിലായി. ദേഷ്യപ്പെട്ട് സംസാരിച്ചെങ്കിലും, ഈ നഗരത്തിൽ തങ്ങൾക്ക് ആകെയുള്ള അത്താണിയാണ് അർജുൻ എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളുടെ ദേഷ്യത്തെ മെല്ലെ തണുപ്പിച്ചു. “ഇപ്പോൾ ഇവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയാൽ ഞങ്ങൾ എങ്ങോട്ട് പോകും?” എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. പണമില്ല, നിൽക്കാൻ ഇടമില്ല. കിച്ചുവിനോട് ഇക്കാര്യങ്ങൾ പറയാനും കഴിയില്ല.
മെല്ലെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി എല്ലാം മറക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. കിച്ചു ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ അവനോട് മിണ്ടണമെന്നും, ആ പിണക്കം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്നും അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. വൈകുന്നേരം അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി അവൾ
കാത്തിരുന്നു.
പക്ഷേ, രാത്രിയായപ്പോൾ കിച്ചു വന്ന രീതി കണ്ട് ഗായത്രി ശരിക്കും തകർന്നുപോയി.
ഇന്നലെ രാത്രിയിലെക്കാൾ മോശമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു കിച്ചു. ഡോർ തുറന്നതും രൂക്ഷമായ മദ്യഗന്ധം അകത്തേക്ക് അടിച്ചു കയറി. കിച്ചുവിന് നേരെ നിൽക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“കിച്ചൂ… നീ ഇന്നും…” ഗായത്രിക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
“ഗായൂ… നീ… നീ എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നേ?” കിച്ചു നാവു കുഴഞ്ഞു പറഞ്ഞു. “ഇന്ന് വലിയൊരു പാർട്ടിയായിരുന്നു. അവർ എന്നെ… എന്നെ വിടണ്ടേ? ബിസിനസ്സ് കിട്ടണമെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ വേണം മോളേ…”
അവൻ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഗായത്രി അവനെ തട്ടി മാറ്റി. “നിനക്ക് നാണമില്ലേ കിച്ചൂ? ”
“നാണമോ? പണമില്ലാത്തവന് എന്തിനാ നാണം?” കിച്ചു ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “അർജുൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാ… കൊച്ചിയിൽ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കണം. നീയും പഠിക്കണം ഗായൂ, പഴഞ്ചൻ ചിന്തകൾ മാറ്റണം.”
കിച്ചുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഗായത്രിയെ തളർത്തി. തന്റെ ഭർത്താവ് പൂർണ്ണമായും മദ്യത്തിന് അടിമപ്പെട്ടെന്നും അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. താൻ അർജുനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, സ്വന്തം ഭർത്താവ് നശിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അവൾക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ വലിയ ഫ്ലാറ്റിലെ ചുവരുകൾ അവളെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്നത് പോലെ. മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ച് അവൾ വിങ്ങിക്കരഞ്ഞു. അർജുൻ അടുത്ത ആഴ്ച വരും. കിച്ചു ഇങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിലാകുമ്പോൾ താൻ ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത്?
ഈ നഗരത്തിൽ താൻ ഒറ്റപ്പെടുകയാണെന്ന സത്യം ഗായത്രി ഭീതിയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.