ഭയാനകവും എന്നാൽ ആരെയും മയക്കുന്നതുമായ അമാനുഷിക സൗന്ദര്യം! മഞ്ഞിൽ കൊത്തിയെടുത്ത പ്രതിമ പോലെ വിളറി വെളുത്ത, എന്നാൽ വജ്രം പോലെ മിനുസമുള്ള ചർമ്മം.
ജീവന്റെ തുടിപ്പില്ലാത്ത ആ തണുത്ത തൊലിപ്പുറത്തിന് താഴെ നീല ഞരമ്പുകൾ നേർത്ത വരകൾ പോലെ തെളിഞ്ഞുകാണാം.
അരക്കെട്ടോളം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന കറുത്ത കാർകൂന്തൽ അവളുടെ നഗ്നമായ വെളുത്ത തോളുകളിലൂടെ കറുത്ത പട്ടുപോലെ ഒഴുകിയിറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.
അവളുടെ മുഖത്തിന് മൂർച്ചയുള്ള അഴകായിരുന്നു. വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞ പുരികങ്ങൾക്ക് താഴെ, അഗാധമായ ഇരുട്ട് ഒളിപ്പിച്ച കടുംചുവപ്പ് കണ്ണുകൾ! ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന ആരുടെയും ആത്മാവ് പോലും മരവിച്ചുപോകും.
ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിതൾ പോലെ തുടുത്ത, രക്തം പുരണ്ടതുപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ കോണിൽ എപ്പോഴും പരിഹാസത്തിന്റെയും ക്രൂരതയുടെയും ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി തങ്ങിനിന്നിരുന്നു.
സിംഹാസനത്തിന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ അമർന്നിരുന്ന അവളുടെ നീണ്ട മെലിഞ്ഞ വിരലുകളുടെ അറ്റത്ത്, കത്തിമുന പോലെ കൂർത്ത കറുത്ത നഖങ്ങൾ തിളങ്ങി.
അവളുടെ വലതുകയ്യിലെ നീണ്ട വിരലുകൾക്കിടയിൽ മനോഹരമായ ഒരു ക്രിസ്റ്റൽ ഗ്ലാസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ഗ്ലാസിനുള്ളിൽ, അല്പം മുൻപ് ജീവനോടെ പിഴിഞ്ഞെടുത്ത കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ചൂടുള്ള രക്തം സാവധാനം കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഗ്ലാസിന്റെ വക്കിലൂടെ ഉയരുന്ന രക്തത്തിന്റെ നേർത്ത ഗന്ധം അവൾ ആസ്വദിച്ച് ശ്വസിച്ചു.
ആ സിംഹാസനത്തിന് താഴെ, തണുത്ത മാർബിൾ തറയിൽ ഒരു കാൽമുട്ട് കുത്തി, ശിരസ്സ് പൂർണ്ണമായും കുനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ
മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽ കോടീശ്വരന്മാരായി ജീവിക്കുന്ന, പകുതി മനുഷ്യരക്തം കലർന്ന ‘ദി നോബിൾസ്’ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട പ്രഭു!
സാധാരണ മനുഷ്യരെയോ ലെവൽ 3 റോഗ്സിനെയോ വിറപ്പിക്കാൻ കരുത്തുള്ളവനാണെങ്കിലും, സിംഹാസനത്തിലിരിക്കുന്ന റോയൽ
രക്തത്തിന് മുന്നിൽ അയാൾ വെറുമൊരു അടിമയെപ്പോലെ ഭയന്നു വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട്, അവളുടെ തണുത്തതും എന്നാൽ ഹാളിലാകെ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നതുമായ ശബ്ദം ഉയർന്നു:
“പറയൂ… ആ മനുഷ്യൻ… അവനിലേക്ക് നമ്മുടെ ‘സെൻഗാരിസ്’ (Sengaris – രക്തത്തെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന വാമ്പയർ ഇല) എത്തിച്ച് അവനെ നിന്റെ വരുതിയിലാക്കിയോ?”
മുട്ടുകുത്തി നിന്ന നോബിൾ വാമ്പയർ ഉമിനീരിറക്കി, വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ തലയുയർത്താതെ തന്നെ മറുപടി നൽകി:
“മഹാറാണീ… നമ്മൾ പ്ലാൻ ചെയ്തതുപോലെ എല്ലാം നടന്നെങ്കിലും… ആ മനുഷ്യൻ അത്രയ്ക്കും ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ഒരു പമ്പര വിഡ്ഢിയായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല!
ചെറിയ അളവിൽ കഴിക്കുന്നതിന് പകരം, അവൻ ആ ഇല മുഴുവൻ ഒറ്റയടിക്ക് എടുത്തു വിഴുങ്ങുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല!”
അയാളുടെ ആ മറുപടി കേട്ടതും ഹാളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. അടുത്ത നിമിഷം, സിംഹാസനത്തിലിരുന്ന അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിടർന്നു. അവൾ ഉറക്കെ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി!
അതൊരു സാധാരണ ചിരിക്കുമപ്പുറം കേൾക്കുന്നവന്റെ സിരകളിലെ രക്തം കട്ടപിടിപ്പിക്കുന്ന, വന്യവും ക്രൂരവുമായ ഒരു അട്ടഹാസം! ചിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കടുംചുവപ്പ് കണ്ണുകൾ തീക്കനൽ പോലെ ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കൃഷ്ണമണികൾ ഒരു പൂച്ചയുടേതുപോലെ കൂർത്തുവന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടതും തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന നോബിൾ വാമ്പയറുടെ ഉള്ളിലൂടെ മരണഭയം പാഞ്ഞുകയറി.
പെട്ടെന്ന് അവൾ ചിരി നിർത്തി. ഗ്ലാസ് പിടിച്ചിരുന്ന കൈ അനക്കാതെ തന്നെ, ഇടതുകയ്യിലെ നീണ്ട ചൂണ്ടുവിരൽ അവൾ വായുവിലേക്ക് പതിയെ ഒന്ന് ഉയർത്തി, ഒന്ന് വളച്ചു!
അടുത്ത നിമിഷം, തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്ന അയാളുടെ ശരീരം കറന്റടിച്ചതുപോലെ വെട്ടിവിറച്ചു! അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിലെ
ഞരമ്പുകളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന രക്തം പെട്ടെന്ന് തിളച്ചുമറിയുന്നതുപോലെയും, സൂചികൾ പോലെ കൂർത്ത എന്തോ ഒന്ന് സിരകളെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കീറിമുറിക്കുന്നതുപോലെയും അയാൾക്ക് തോന്നി.