എത്രയും വേഗം അവന്റെ സിരകളിലേക്ക് ഐ.വി ഫ്ലൂയിഡുകളും പുതിയ രക്തവും കയറ്റിയേ മതിയാകൂ.
നേരം പുലരുന്നതുവരെ കാത്തിരുന്നാൽ അവന്റെ ആന്തരികാവയവങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം നിലച്ചുപോകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കാതെ അവനെ തന്റെ സ്വന്തം ആശുപത്രിയിലേക്ക് തന്നെ എത്തിക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ, ചോരയിൽ കുളിച്ച് അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന ഈ രൂപത്തിൽ അവനെയും കൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയില്ല. സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ തളർച്ചയെയെല്ലാം മനക്കരുത്തുകൊണ്ട് അടക്കിപ്പിടിച്ച് അനു വേഗം എഴുന്നേറ്റു.
കബോർഡിൽ നിന്നും പുതിയൊരു ഷർട്ടും പാന്റുമെടുത്ത്, ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്ന അഭിയുടെ രക്തം പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി അവനെ വൃത്തിയായി ധരിപ്പിച്ചു.
അവന്റെ മുഖത്തും കൈകളിലും പിന്നെ നിലത്തും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ചോരപ്പാടുകൾ നനഞ്ഞ തുണികൊണ്ട് തുടച്ചുമാറ്റി.
കഴുത്തിലെയും കൈത്തണ്ടയിലെയും മുറിവുകൾ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയതുകൊണ്ട് ഇനി ആരും ഒന്നും സംശയിക്കില്ല. തറയിൽ കിടന്നിരുന്ന ചോരപുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളും ആ ബ്ലേഡും മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാത്ത വിധം അവൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചു.
സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി, തലയിലെ മുറിവ് പുറത്തു കാണാത്ത വിധം മുടി അഴിച്ചിട്ട് അവൾ പുറത്തിറങ്ങാൻ തയ്യാറായി.
ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീക്ക് അഭിയെപ്പോലെ ഒരാളെ ഒറ്റയ്ക്ക് എടുത്തുയർത്തുക അസാധ്യമാണ്.
എന്നാൽ തന്നിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്ന കരുത്തെല്ലാം ആവാഹിച്ചെടുത്ത അനു, ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെ എടുക്കുന്നതുപോലെ അഭിയെ തന്റെ ഇരു കൈകളിലുമായി കോരിയെടുത്തു. അവന്റെ
തണുത്ത ശരീരം തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, വീടിന്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്ന് അവൾ കാർ പോർച്ചിലേക്ക് നടന്നു.
കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിലേക്ക് അവനെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കിടത്തി, തലയിണ വെച്ച് കാലുകൾ അല്പം ഉയർത്തിവെക്കാൻ അവൾ മറന്നില്ല.
ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഗേറ്റ് കടന്ന് മെയിൻ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വിജനമായ ആ കറുത്ത റോഡിലൂടെ കാർ ചീറിപ്പാഞ്ഞു. ഒരുകൈകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിംഗ് നിയന്ത്രിക്കുമ്പോഴും, മറുകൈ നീട്ടി പിൻസീറ്റിൽ കിടക്കുന്ന അഭിയുടെ തണുത്ത കൈപ്പത്തിയിൽ അവൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അവന്റെ വിളറിയ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ ഉള്ളം പിടഞ്ഞു. ഇത്രയും കാലം തന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ താൻ ഉപയോഗിച്ചവൻ, ഇന്ന് തനിക്ക് ജീവൻ തന്ന് മരണത്തോട് മല്ലിട്ടു കിടക്കുന്നു!
ആ ചിന്തയിൽ അവളുടെ കണ്ണ് അവനെയോർത്ത് അല്ലെങ്കിൽ വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം നിറഞ്ഞൊഴുകി. ഒപ്പം, ഇരുട്ടിൽ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ അപരിചിതയായ സ്ത്രീയുടെ വന്യമായ ചിരിയും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ കാർ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിന് മുന്നിൽ സഡൻ ബ്രേക്കിട്ട് നിന്നു. തങ്ങളുടെ എം.ഡിയുടെ കാർ ആ അസമയത്ത് പാഞ്ഞുവരുന്നത് കണ്ട സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരും നഴ്സുമാരും നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ഓടിയെത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ അനു ഡോർ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നു.
“വേഗം സ്ട്രെച്ചർ കൊണ്ടുവാ!”
ഇടിമുഴക്കം പോലെയുള്ള അവളുടെ ശബ്ദം അവിടെമാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
ആശുപത്രിയിലെ ജീവനക്കാർക്കെല്ലാം അനുവിനെ ഭയമായിരുന്നു. ഒരൊറ്റ നോട്ടം കൊണ്ട് ആരെയും വിറപ്പിക്കുന്ന, ഒരു ചെറിയ പിഴവുപോലും പൊറുക്കാത്ത കർക്കശക്കാരിയായ ബോസ്! ആ സമയത്ത് സ്വന്തം ഭർത്താവിനെയും കൊണ്ട്
അങ്ങനെയൊരു അവസ്ഥയിൽ അവളെ കണ്ട സ്റ്റാഫുകൾ ഭയന്നു വിറച്ചുപോയി.
കൈകാലുകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവർ അഭിയെ സ്ട്രെച്ചറിലേക്ക് മാറ്റി അകത്തേക്ക് ഓടിച്ചു.
സ്ട്രെച്ചറിനൊപ്പം വേഗത്തിൽ നടക്കുമ്പോൾ അനുവിന്റെ മുഖത്ത് ഭർത്താവിനെ ഓർത്തു കരയുന്ന ഒരു സാധാരണ ഭാര്യയുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രണവുമുള്ള ഒരു ചക്രവർത്തിനിയുടെ ക്രൂരമായ ഗാംഭീര്യമായിരുന്നു.