എന്നെ
തോൽപ്പിക്കാൻ പുതിയ ഏതോ തന്ത്രവുമായി ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവനാണെങ്കിലും, എന്റെ ഒരു ചെറിയ പിടുത്തത്തിൽ തന്നെ ഇല്ലാതാകുന്ന വെറുമൊരു പാവം മനുഷ്യൻ! അവന്റെ ആ നിസ്സഹായവസ്ഥ കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യവും അവനെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള വാശിയുമൊക്കെ എങ്ങോട്ടോ പോയ്മറഞ്ഞതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
അവനെ അങ്ങനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ എനിക്ക് അവിടെത്തന്നെ അങ്ങനെ മാറി നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തീർത്തും അവശയായ ആ കാലുകൾ പതുക്കെ വലിച്ചുവെച്ച് ഞാൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. യാതൊരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ അവനു മുന്നിലായി ആ തറയിൽ ഞാൻ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു.
തറയിലെ ആ തണുത്ത ടൈൽസിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവനോട് വല്ലാതെ ചേർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുറിയിലെ ആ വലിയ നിശബ്ദതയിൽ അവന്റെ തേങ്ങലുകൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
വിറങ്ങലിച്ച് താഴേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ ഒന്നുകൂടി ഉറ്റുനോക്കി. ആ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കാണുമ്പോൾ… സത്യത്തിൽ എന്തിനാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ തോന്നുന്നത്? എന്റെ ഇരുണ്ട ഹൃദയത്തിൽ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ലാത്ത സ്നേഹവും അനുകമ്പയും എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇവന് മാത്രം കൊടുക്കുന്നത്? ചോര കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് എന്റെ ശരീരത്തിനുണ്ടാകുന്ന വേദനയേക്കാളും എനിക്കിപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ വേദനിക്കുന്നത് അവന്റെ ഈ കണ്ണുനീർ കാണുമ്പോഴാണ്.
എനിക്ക് അവനെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല…
എന്റെ ജീവൻ പോയാലും എന്റെ അഭിയുടെ ദേഹത്ത് ഒരു ചെറിയ പോറൽ പോലും ഏൽക്കാൻ എന്റെ ഈ മനസ്സ് സമ്മതിക്കില്ല എന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവനോടുള്ള ഈ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയം എന്നെ വല്ലാതെ ദുർബലയാക്കുന്നു.
ആ ഒരു വൈകാരിക നിമിഷത്തിൽ, അവനെ നെഞ്ചോട്
ചേർത്തുപിടിക്കാനും ആ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുമാറ്റാനുമായി ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ എന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ അവന് നേരെ നീട്ടി. എന്റെ നീളമുള്ള വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ താടിയിൽ മൃദുവായി സ്പർശിച്ച്, താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആ മുഖം ഒന്ന് ഉയർത്താനായിരുന്നു ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്.
ഭയന്നുവിറയ്ക്കുന്ന അവന് എന്റെ സ്പർശനം ഒരൽപ്പം ആശ്വാസമാകുമെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ മോഹിച്ചു.
എന്നാൽ എന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ തൊട്ടതും… ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു കാര്യമാണ് അവിടെ സംഭവിച്ചത്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലോടെ, സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവൻ എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി!
നിശബ്ദമായ ആ മുറിയിൽ ആ തട്ടിമാറ്റലിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. പകപ്പോടെയും അതിലേറെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെയും ഞാൻ അവനെത്തന്നെ നോക്കി തറഞ്ഞുപോയി…
എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റിയ ശേഷം, ഭയത്തിന് പകരം വല്ലാത്തൊരു വെറുപ്പോടെയും സങ്കടത്തോടെയുമാണ് അവൻ എന്നെ നോക്കിയത്. അവന്റെ ആ നോട്ടം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കൂർത്ത കത്തി കുത്തിയിറക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
മുറിയിലെ ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത്രയും കാലം അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പോലെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്തിനാടി… എന്തിനാ നീ എന്നോടിങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്…?”
അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത്രയും കാലം നീ എന്നോട് എന്തൊക്കെയാ ചെയ്തു കൂട്ടിയത്? ദിവസവും രാത്രിയായാൽ ഒരു മൃഗത്തെപ്പോലെ എന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് കടിച്ചു കീറാൻ വരുമ്പോൾ നീ ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ എനിക്ക് എത്രത്തോളം വേദനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്? എന്റെ സമ്മതം പോലുമില്ലാതെ, എന്റെ ശരീരത്തിലെ ചോര ഓരോ തുള്ളിയായി ഊറ്റിക്കുടിക്കുമ്പോൾ നിനക്കെപ്പോഴെങ്കിലും എന്നോടിത്തിരി അനുകമ്പയും ദയയും കാണിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
അവന്റെ വാക്കുകൾ
എന്റെ മുഖത്തേറ്റ കനത്ത പ്രഹരങ്ങളായിരുന്നു. ഞാൻ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാനാവാതെ, കുറ്റബോധത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി തറഞ്ഞിരുന്നുപോയി.