വിനോദ് സാർ ഒന്ന് ആലോചിച്ച ശേഷം പുഞ്ചിരിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “അത് ദീപക്കും ശ്യാമും ആയിരിക്കും. അല്ലേ ടീച്ചർ?”
മാളവിക: “അതെ സാർ! കുട്ടികൾ അവരെ ആ പേര് വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അവർ ആരാണ് സാർ?
കാണാൻ അത്ര ചെറിയ കുട്ടികളായി തോന്നുന്നില്ല.”
വിനോദ് സാർ: “അതാ ടീച്ചർ പറഞ്ഞത് ശരിയാ. അവർക്ക് ഇപ്പോൾ 18 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞു. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ രണ്ടുതവണ തോറ്റവരാണ്. പ്രായം കൊണ്ട് അവർ മുതിർന്നവരായിക്കഴിഞ്ഞു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ ചിന്താഗതിയും രീതികളും അല്പം അപകടകരമാണ്.”
മാളവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പേടി നിഴലിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “അവർ കുറച്ച് കുഴപ്പക്കാരാണ് മാളവിക. പെൺകുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, സ്കൂളിന് പുറത്ത് അടിപിടി കേസ്സുകളിലൊക്കെ അവർ ഇടയ്ക്കിടെ പെടാറുണ്ട്. നാട്ടിലെ ചില ഗുണ്ടകളുമായും അവർക്ക് ബന്ധമുണ്ടെന്ന് കേൾക്കുന്നു. ടീച്ചർ അവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അല്പം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. അവരുടെ ആ കുസൃതികൾ വെറും തമാശയായി കാണരുത്.”വിനോദ് സാർ പതുക്കെ മാളവികയുടെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒന്ന് തട്ടി.
ആ സ്പർശനം അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസം നൽകി.
വിനോദ് സാർ: “നീ പേടിക്കണ്ട മാളവിക. അവർ വല്ലാതെ അതിരുവിടുകയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് നോക്കാം.ചൂടുള്ള ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. വിനോദ് സാർ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളുടെ ആ ഭാവങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ബ്രേക്ക് തീരാൻ ഇനി കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ.മാളവികയും വിനോദ് സാറും സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് മടങ്ങി. ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ് സ്കൂൾ വിടാനുള്ള ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ മാളവിക ആകെ തളർന്നിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ ബഹളവും ചൂടും കാരണം അവളുടെ മെറൂൺ സാരി ഇപ്പോൾ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിക്കിടക്കുകയാണ്.
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ എത്തിയ മാളവിക തന്റെ ബാഗ് ഒതുക്കി വെച്ചു. തലമുടി കെട്ടഴിച്ചപ്പോൾ അത് അവളുടെ തോളിലൂടെയും പുറകിലൂടെയും തിരമാലകൾ പോലെ പടർന്നു. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും കാറ്റേറ്റപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി തന്റെ മുടി ഒന്നുകൂടി വാരിക്കെട്ടി. ആ നേരത്ത് കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ ബ്ലൗസ് ഒന്നുകൂടി മുറുകുകയും, വയറിലെ ആ വടിവൊത്ത ഭാഗവും പൊക്കിൾച്ചുഴിയും വിനോദ് സാറിന്റെ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ വ്യക്തമാകുകയും ചെയ്തു.
വിനോദ് സാർ തന്റെ മേശയ്ക്കൽ ഇരുന്ന് ആ വശ്യമായ കാഴ്ച ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. മാളവിക മുഖം കഴുകി ബാഗുമെടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങാൻ തയാറെടുത്തു.
വിനോദ് സാർ: “മാളവിക… ഇന്ന് ബസ്സിൽ നല്ല തിരക്കായിരിക്കും. രാവിലെ തന്നെ നീ അനുഭവിച്ചതല്ലേ? ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടാക്കാം. എന്റെ കൂടെ വാ.”
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു അധികാരവും കരുതലുമുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക ഒന്ന് മടിച്ചു നിന്നു. വിനോദ് സാറിനോടൊപ്പം പോകാൻ അവൾക്ക് അതിയായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, നാട്ടുകാർ കണ്ടാലോ എന്ന ഭയം അവളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു.
മാളവിക: “അതൊന്നും വേണ്ട സാർ… ഞാൻ പൊക്കോളാം. സാർ ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട. എനിക്ക് ബസ്സിന് പോകുന്നത് ശീലമുള്ളതല്ലേ.”
അവൾ അത് നിരസിച്ച് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. സ്കൂൾ ഗേറ്റ് കടന്ന് മെയിൻ റോഡിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് അവൾ നടക്കുമ്പോൾ വിനോദ് സാർ തന്റെ കാറുമായി അവളുടെ അരികിലെത്തി.
വിനോദ് സാർ: (കാറിന്റെ ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്) “മാളവിക… വെറുതെ വാശി പിടിക്കാതെ. ആ വരുന്നത് കണ്ടോ, നല്ല തിരക്കുള്ള ബസ്സാണ്. രാവിലെ ഉണ്ടായതുപോലെ ആരെങ്കിലും നിന്നെ ശല്യം ചെയ്താൽ എന്ത് ചെയ്യും? കയറൂ… ഞാൻ നിന്റെ വീടിനടുത്ത് എത്തിക്കാം.”
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ആളുകൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട മാളവിക കൂടുതൽ പരിഭ്രമിച്ചു. വിനോദ് സാർ കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
വിനോദ് സാർ: “നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം മാളവിക. നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്?”