ബ്ലൗസിനുള്ളിലെ ആ ക്രീം കളർ ബ്രായുടെ അരികുകളും, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന അവളുടെ ആഴമേറിയ മുലച്ചാലും ദീപക്കിന്റെ ക്യാമറക്കണ്ണുകൾക്ക് വിരുന്നായി.
ദീപക്: “ടീച്ചർ… ഈ ‘സ്ട്രക്ചർ’ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഇതിന്റെ ‘വളവുകൾ’ ഒക്കെ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കൺഫ്യൂഷൻ ആകുന്നു.”
അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലെ ആ വടിവിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. മാളവിക അത് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ തുടർന്നു. അവൾ കുനിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നട്ടെല്ലിന്റെ താഴ്ഭാഗവും സാരിക്ക് മുകളിലൂടെ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന അടിപ്പാവാടയുടെ ചരടും ദീപക്കിന് കാണാമായിരുന്നു.
ശ്യാം പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ മാളവികയുടെ തോളിലൂടെ തലയിലേക്ക് എത്തിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിലെ ഒരു ഇഴ ഒതുക്കി വെക്കാനെന്ന വ്യാജേന അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലെ മൃദുവായ ചർമ്മത്തിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി.
മാളവിക: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) “ശ്യാം… എന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? ആരെങ്കിലും കാണും.”
അവളുടെ ആ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു ദേഷ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച് ഒരുതരം കീഴടങ്ങലിന്റെ ഭാവമായിരുന്നു. അത് മനസ്സിലാക്കിയ ദീപക് അവളുടെ സാരിയുടെ തലപ്പ് പതുക്കെ ഒന്ന് നീക്കി. അവളുടെ വയറിലെ വെളുത്ത ചർമ്മവും ആഴമുള്ള പൊക്കിൾച്ചുഴിയും ഇപ്പോൾ അവരുടെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും തുറക്കപ്പെട്ടു.
ദീപക് ആ വിടവിലൂടെ അവളുടെ പൊക്കിൾച്ചുഴിയുടെയും അരക്കെട്ടിന്റെയും ക്ലോസപ്പ് ചിത്രങ്ങൾ ഫോണിൽ പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.അപ്പോഴാണ് ദൂരെ വരാന്തയിലൂടെ മറ്റൊരു ടീച്ചർ നടന്നു പോകുന്നത് കണ്ടത്. മാളവിക പെട്ടെന്ന് സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. അവൾ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് സാരിയുടെ തലപ്പ് നന്നായി വലിച്ചു പുതച്ചു.
മാളവിക: “മതി… ബാക്കി നമുക്ക് നാളെ നോക്കാം. എല്ലാവരും ഒന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കൂ.”
അവൾ തന്റെ ടേബിളിലേക്ക് നടന്നു പോകുമ്പോൾ ദീപക്കും ശ്യാമും ഫോണിലെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി ആവേശത്തോടെ ചിരിച്ചു.
ടീച്ചർ 1: “എന്താ മാളവിക, ആ ക്ലാസ്സ് എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു? സൗമ്യ പോയതുകൊണ്ട് നീ പെട്ടുപോയല്ലേ?”
മാളവിക: “അതെയതെ, കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പിള്ളേരൊക്കെ നല്ല ഉഷാറിലാണ്.”
അവർ തമ്മിൽ ചെറിയ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച് നടക്കുമ്പോഴേക്കും അടുത്ത ബെല്ലടിച്ചു. അതോടെ വരാന്തയിലെ തിരക്ക് കൂടി.
മൂന്ന് പേരും ചേർന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടന്നു. മാളവിക തന്റെ സീറ്റിൽ വന്നിരുന്ന് ആഞ്ഞു ശ്വാസം വിട്ടു. അവളുടെ മനസ്സ് അപ്പോഴും ദീപക്കും ശ്യാമും നടത്തിയ ആ കുസൃതികളിലായിരുന്നു. തന്റെ നഗ്നമായ വയറിലും മാറിടത്തിലും അവരുടെ നോട്ടം പതിഞ്ഞതും, ആ കൈമുട്ട് അമർന്നതും ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയൽ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
അപ്പുറത്തിരുന്ന വിനോദ് സാർ പതുക്കെ കസേര നീക്കി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
വിനോദ് സാർ: “ക്ലാസ്സ് എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു ടീച്ചർ? ആദ്യമായിട്ടല്ലേ ആ ഡിവിഷനിൽ പോകുന്നത്? അവർ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചോ?”
മാളവിക ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ മെറൂൺ സാരിയുടെ തലപ്പ് ഇപ്പോഴും അല്പം വഴുതി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനോദ് സാറിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കഴുത്തിലെ ആ വിയർപ്പുകണങ്ങളിലേക്കും വശ്യമായ മുഖത്തേക്കുമാണ് പോയത്.
മാളവിക: “ഏയ്, കുഴപ്പമില്ല സാർ. ക്ലാസ്സിലെ ആ ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന കുറച്ചു പിള്ളേർ ഒഴിച്ചാൽ ബാക്കി എല്ലാവരും നല്ല കുട്ടികളാണ്. ആ ദീപക്കും ശ്യാമും ഒക്കെ കുറച്ച് അധികം സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അവൾ ‘സംശയം’ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ വിനോദ് സാർ ഒന്ന് അർത്ഥഗർഭമായി ചിരിച്ചു.
വിനോദ് സാർ: “അവന്മാരുടെ കയ്യിൽ ഇരിപ്പ് എനിക്കറിയാം. അവർ ടീച്ചറെ കണ്ടപ്പോൾ ഓരോന്ന് ഒപ്പിച്ചു കാണും. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ ബ്രേക്ക് ടൈം ആയില്ലേ, നമുക്ക് പോയി ഒരു ചായ കുടിച്ചാലോ? മനസ്സിനൊരു ആശ്വാസം കിട്ടും.”
മാളവിക: “ശരി സാർ, എനിക്കും നല്ല തളർച്ച തോന്നുന്നു. ഒരു ചായ കുടിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.”